Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Άγρια Ελλάδα–Τριχωνίδα

Παρουσίαση: Ηλίας Στραχίνης, Νίκος Τσολερίδης, ΕΡΤ3, 27 Σεππτεμβρίου 2017.

Ακολουθώντας μια πανέμορφη διαδρομή ανάμεσα σε βράχους φαράγγια και ψηλές κορυφές ο Ηλίας και ο Νίκος κατευθύνονται προς τη λίμνη Τριχωνίδα (Δείτε ολόκληρη την εκπομπή ΕΔΩ)

Φτάνοντας κοντά στη λίμνη Τριχωνίδα τους περιμένει ένας φίλος του Ηλία, ο Νίκος Πατερέκας φωτογράφος και κινηματογραφιστής άγριας ζωής στην περιοχή.
Θα τους οδηγήσει σ’ ένα οδοιπορικό από την Τριχωνίδα, το φαράγγι της Κλεισούρας, τον Αχελώο ποταμό, μέχρι το Μεσολόγγι.
Κάνουν μπάνιο στη λίμνη μαζί με τα Νερόφιδα, βρίσκουν Φλαμίνγκο, μέσα σε περιβάλλον ζούγκλας αναζητούν ένα Λαφιάτη… δράση σε κάθε σημείο.


Τραμπ: Κήρυγμα ελευθερίας στην ομιλία του στον ΟΗΕ.

Αποσπάσματα από την ομιλία του Αμερικανού προέδρου στον Ο.Η.Ε.


Τα παρακάτω ακούστηκαν, μεταξύ άλλων, από το στόμα του τον Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος απευθύνθηκε στους πολίτες του αλλά και στους πολίτες όλου του κόσμου από το βήμα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.


«……Από την Σοβιετική Ένωση μέχρι την Κούβα και την Βενεζουέλα, οπουδήποτε ένας πραγματικός σοσιαλισμός ή κομμουνισμός επεκράτησε, επέφερε καταστροφή και σώρευση ερειπίων. Αυτοί που προπαγανδίζουν τέτοιες απαξιωμένες ιδεολογίες συμβάλλουν μόνον στην συνεχιζόμενη δυστυχία ανθρώπων που ζουν κάτω από αυτά τα απάνθρωπα συστήματα. Η Αμερική ευρίσκεται στο πλευρό κάθε προσώπου που ζει σε τέτοιο βάρβαρο καθεστώς. …{…}…».
Παράλληλα ο Τραμπ τάχθηκε υπέρ των Εθνικών κρατών και είπε ότι: «…Δεν περιμένουμε διαφορετικά κράτη να έχουν την ίδια κουλτούρα, τις ίδιες παραδόσεις, ή ακόμη το ίδιο σύστημα διακυβερνήσεως. Προσδοκούμε όμως, όλα τα έθνη να πορεύονται με βάση τα δύο κεντρικά κυριαρχικά καθήκοντα. Να σέβονται τα δικαιώματα των πολιτών τους καθώς και τα δικαιώματα κάθε άλλου κυριάρχου έθνους».

Οι Αμερικανοί πολίτες δείχνουν να ενστερνίζονται τις απόψεις του πρόσφατα εκλεγμένου Προέδρου και στις Η.Π.Α., συγκεντρώθηκαν ήδη περισσότερες από 350.000 υπογραφές για να υποβληθεί αίτημα στον Λευκό Οίκο ώστε να χαρακτηριστεί «τρομοκρατική οργάνωση» η Antifa, τα τάγματα εφόδου του σύγχρονου μαρξισμού. Άλλωστε τι άλλο μπορεί να είναι μια οργάνωση της οποίας τα μέλη πρεσβεύουν τον μαρξισμό, παρά εξ ορισμού τρομοκρατική οργάνωση;

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Νόμιμη Οπλοκατοχή και Οπλοφορία Πολιτών.

Εισήγηση που τάραξε τα νερά στο Συνέδριο των Ελλήνων Αστυνομικών.
Ιωάννης Τσιάμπας, Οπλουργός-εκπαιδευτής ΕΛ.ΑΣ.

Παρά την μακραίωνη παράδοση που έχουμε ως λαός με τα όπλα, είτε πρόκειται για αγχέμαχα είτε για σύγχρονα πυροβόλα όπλα,η σχέση μας μαζί τους έχει τραυματιστεί σοβαρά τελευταία,έχει απομειωθεί και τείνει να απολεσθεί πλήρως, θυσία και αυτή στον βωμό της - ευρισκομένης στην δύση της ως αντίθετη με την κοινή λογική -«πολιτικής ορθότητος».
Εμείς στον παρόν πόνημα παρουσιάζοντας τις εμπειρίες μας και στοιχεία από διάφορα συστήματα αντιμετωπίσεως της εγκληματικότητας παγκοσμίως θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε αν ο νομοταγής πολίτης πρέπει να παραμείνει το άβουλο θύμα και τις περισσότερες φορές το εμπόδιο στην άσκηση των αστυνομικών καθηκόντων, ή εφ’ όσον το επιθυμεί, να μετατραπεί σε έναν εκπαιδευμένο άνθρωπο ικανό, στην καλύτερη περίπτωση να προσφέρει αρωγή στο αστυνομικό έργο ή να μην το εμποδίσει, στην χειρότερη.
"Αρχή σοφίας, ονομάτων επίσκεψις" μας διδάσκει ο Αντισθένης και ως κυνικός ο ίδιος μας καλεί εάν επιθυμούμε να ομιλούμε αληθώς να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις με έναν κυνικό ρεαλισμό.
- Όπλο κατά τον Έλληνα νομοθέτη είναι κάθε μηχάνημα, το οποίο εκ κατασκευής, μετατροπής ή τροποποίησης, με ωστική δύναμη που παράγεται με οποιονδήποτε τρόπο, εκτοξεύει βλήμα, βλαπτικές χημικές ή άλλες ουσίες, ακτίνες ή φλόγες ή αέρια και μπορεί να επιφέρει κάκωση ή βλάβη της υγείας σε πρόσωπα ή βλάβη σε πράγματα ή να προκαλέσει πυρκαγιά, όπως και κάθε συσκευή, που μπορεί να προκαλέσει με οποιονδήποτε τρόπο τα ανωτέρω αποτελέσματα. (άρθρο 1 παρ. 1 Ν. 2168/1993).
- Οπλοκατοχή σημαίνει "κατέχω"-έχω στην φυσική μου εξουσίαση γενικώς ένα όπλο σύμφωνα με τις διατάξεις της νομοθεσίας που ισχύει κάθε φορά.
- Οπλοφορία σημαίνει πως το φέρω επάνω μου ή για να χρησιμοποιήσουμε και πιο σχετικές στα καθ' ημάς έννοιες, το έχω στην πρώτη σφαίρα κατοχής μου όταν και ως ο νόμος ορίζει.
Στην σημερινή παρουσίαση θα εστιάσουμε στα πυροβόλα όπλα χειρός (πιστόλια & περίστροφα) τα οποία είναι τα πλέον πρόσφορα για άμυνα όπλα και τα οποία λόγω μικρού μεγέθους μπορούν να μεταφέρονται εύκολα.
Στην χώρα μας σήμερα είτε ο πολίτης νόμιμα κατέχει ένα όπλο, είτε νόμιμα οπλοφορεί δυστυχώς αντιμετωπίζεται ως ένας εν δυνάμει εγκληματίας ή στην καλύτερη περίπτωση ως ένας οιονεί κίνδυνος για το σύνολο της κοινωνίας.
Είναι όμως έτσι;
Τα πάντα ξεκινούν και τελειώνουν στην παιδεία.
Με την έννοια «παιδεία» δεν εννοούμε μόνον την απόκτηση κάποιου τίτλου σπουδών αλλά την διαδικασία εκείνη κατά την οποία ο άνθρωπος μαθαίνει να αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις ΣΦΑΙΡΙΚΑ, μαθαίνει να δέχεται την διαδικασία της ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΣ και τέλος μαθαίνει να ΜΕΛΕΤΑ να ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ και να ΑΛΛΑΖΕΙ όλα εκείνα τα οποία ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ δεν λειτουργούν ή του δημιουργούν προβλήματα.
Για παράδειγμα, ένα από αυτά που δεν λειτουργούν στην χώρα μας είναι η κοινή λογική.
Ποιά λογική π.χ. μπορεί να επιτρέπει την νόμιμη κατοχή πυροβόλου όπλου για ατομική ασφάλεια χωρίς ο κατέχων να μπορεί νομίμως να εκπαιδευθεί με αυτό στο σκοπευτήριο ή ακόμα και να διαπιστώσει εάν αυτό λειτουργεί;
Ποιά λογική επιτρέπει την χορήγηση αυτής της αδείας όταν ο κατέχων δεν έχει πιστοποιημένες γνώσεις επί του αντικειμένου και δη επί των κανόνων ασφαλείας που πρέπει να ακολουθεί ;
Ποια λογική επιτρέπει την χορήγηση της ίδιας αδείας όταν ο κάτοχος δεν υποχρεούται να γνωρίζει τις δαιδαλώδεις - είναι η αλήθεια και ερμηνευόμενες διαφορετικά σε πολλές περιπτώσεις, νομικές διατάξεις περί οπλοκατοχής, οπλοφορίας, οπλοχρησίας & νόμιμης άμυνας;
Ποια λογική άραγε αφαιρεί μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης στο ακροατήριο το υπηρεσιακό ή ιδιωτικό όπλο χειρός αστυνομικού το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να προστατέψει τον εαυτό του ή άλλους στα πλαίσια άσκησης των υπηρεσιακών του καθηκόντων; Δηλαδή το αφαιρεί ακριβώς την περίοδο εκείνη που ο αστυνομικός το έχει ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην περίπτωση που χρειαστεί να προστατεύσει τον εαυτό του και την οικογένειά του από πράξεις αντεκδίκησης, βίας κλπ.
Από την άλλη ποιά λογική επιτάσσει την απόρριψη αδειοδοτήσεως ενός όπλου σκοποβολής σε αθλητή (ο οποίος με δική του βούληση και έξοδα έχει αποκτήσει εκπαίδευση και γνώσεις) με την αιτιολογία ότι "λόγοι δημοσίας ασφαλείας επιβάλλουν τον περιορισμό της κατοχής πυροβόλων όπλων στο ελάχιστο".
Μήπως με την ίδια αιτιολογία θα μπορούσαν να απορρίπτονται αιτήσεις αδειών κυκλοφορίας δικύκλων μοτοσυκλετών μεγάλου κυβισμού διότι, ομοίως, «λόγοι δημοσίας ασφαλείας επιβάλλουν τον περιορισμό των οχημάτων που δύναται να αναπτύξουν υψηλή ταχύτητα στο ελάχιστο προς αποφυγήν τροχαίων ατυχημάτων»;
Σαφώς και όχι.
Είμαι σίγουρος ότι το τελευταίο σας φαίνεται εξωφρενικό!
Σε χώρες με παιδεία στο θέμα της πολιτικής οπλοφορίας όλα τα προαναφερθέντα ακούγονται εξ ίσου αλυσιτελή.
Ας εξετάσουμε όμως μέσα από το πρίσμα της κοινής λογικής ορισμένα δεδομένα όπως αυτά έχουν εξαχθεί από μελέτες κάνοντας και τις ανάλογες διαπιστώσεις :
1ον) Τα όπλα είναι ΑΨΥΧΑ αντικείμενα.
Η γνωστή έκφραση που ακούγεται και γράφεται συχνά «το όπλο εκπυρσοκρότησε»είναι απολύτως ψευδής.
Τα όπλα δεν εκπυρσοκροτούν ποτέ μόνα τους. Δεν έχουν ιδία βούληση. Δεν έχουν ιδία θέληση. Είναι εργαλεία-μηχανικά κατασκευάσματα προορισμένα, προκειμένου περί πυροβόλων όπλων, να εκτοξεύουν μία ή περισσότερες βολίδες με αέρια που παράγονται από την καύση πυρίτιδας μόνο όμως όταν κάποιος άνθρωπος επιδράσει πάνω τους με κατάλληλο χειρισμό. Επομένως η νόμιμη και ασφαλής χρήση τους εξαρτάται αποκλειστικά από την ανθρώπινη βούληση. Από τον ανθρώπινο παράγοντα.
2ον) Ο χαρακτήρας του πολίτη και η συμπεριφορά του δεν αλλοιώνονται από την κατοχή και χρήση άψυχων αντικειμένων.
Αν για παράδειγμα ένας σώφρων και λογικός άνθρωπος αγοράσει ένα αυτοκίνητο μεγάλης ιπποδυνάμεως θα κάνει ορθή χρήση εκεί που ο νόμος του το επιτρέπει π.χ. θα κάνει μία γρήγορη προσπέραση εκμεταλλευόμενος την υψηλή ιπποδύναμη του οχήματός του.
Αν πάλι θέλει να οδηγήσει το όχημά του στα όριά του θα πληρώσει χρόνο σε κάποια πίστα ταχύτητας και θα διασκεδάσει με ασφάλεια.
3ον) Η αστυνομία δεν μπορεί να είναι ποτέ πανταχού παρούσα.
Σε διοικητικές δομές όπου οι ένοπλοι πολίτες αντιμετωπίζονται με εμπιστοσύνη και σεβασμό από το Κράτος και τα όρια δράσης τους είναι σαφή και καθορισμένα από τον νόμο τα ποσοστά της εγκληματικότητας είναι μηδαμινά.
Ακριβώς λοιπόν επειδή η αστυνομία δεν δύναται να είναι παντού και να καλύπτει τα πάντα, θα πρέπει ο πολίτης ειδικά στον πρώτο κρίσιμο χρόνο εκδήλωσης μίας εγκληματικής ή τρομοκρατικής επίθεσης να αποτελέσει τα μάτια και τα αυτιά των Αρχών ώστε σε δεύτερο χρόνο να παράσχει την αρωγή και την πληροφόρηση στην αστυνομία εις τρόπον ώστε αυτή να φέρει αποτελεσματικά εις πέρας το έργο της.
Για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει ο πολίτης να μην γίνει θύμα ή να μην τραπεί σε άτακτη φυγή, όπως είδαμε να συμβαίνει κατά τις τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις σε χώρες της Ευρώπης. Θα πρέπει να έχει το ψυχολογικό πλεονέκτημα έναντι του εγκληματία ή τρομοκράτη και να γνωρίζει ότι μένοντας όρθιος θα μπορεί να αποτρέψει ή να αποκρούσει την οποιαδήποτε σε βάρος του επίθεση.
Οι εγκληματίες ειδικά αυτοί του κοινού ποινικού δικαίου κατά τον σχεδιασμό των έκνομων πράξεων προφανώς γνωρίζουν πολύ καλά την διάκριση που κάνουμε μεταξύ μαλακών (δηλ. ευπαθών) και σκληρών στόχων. Είναι αυτονόητο ότι αν έχουν να επιλέξουν μεταξύ δύο ή περισσοτέρων στόχων θα επιλέξουν αυτόν εις τον οποίον θα συναντήσουν ελάχιστη ή καθόλου αντίσταση. Στην περίπτωση αυτή, όπως αντιλαμβάνεσθε, κανένα όπλο δεν χρειάζεται να βγει από καμία θήκη. Η οπλοκατοχή δρα από μόνη της αποτρεπτικά.
Περαιτέρω, ο νομοταγής πολίτης που είναι σε θέση να υπερασπιστεί την οικογένειά του, την περιουσία του, την αξιοπρέπειά του μέσα σε σαφή από τον νόμο καθορισμένα πλαίσια, αποκτά αντίληψη ασφαλείας και είναι ο πολίτης αυτός που σέβεται και εκτιμά το έργο του αστυνομικού.
Είναι ο πολίτης αυτός που στον αστυνομικό βλέπει τον σύμμαχό του, τον αδελφό του, τον φίλο του, τον συμμαθητή του, τον γείτονά του. Είναι ο πολίτης που μεθαύριο θα είναι σε θέση να προσφέρει έργο τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο σε περίπτωση που κάτι τέτοιο απαιτηθεί.
4ον) Ο περιορισμός της νόμιμης οπλοκατοχής και οπλοφορίας δεν συμβάλλει καθόλου στην μείωση της εγκληματικότητος.
Αυτό είναι κάτι το αυταπόδεικτο διότι ο εγκληματίας όταν πάρει την σχετική απόφαση θα εγκληματήσει όπως και να έχει. Σαφώς και δεν πρόκειται να αιτηθεί ποτέ άδεια οπλοφορίας, σαφώς και δεν θα χρησιμοποιήσει κατά την πράξη του νομίμως κατεχόμενο άρα καταγεγραμμένο από τις Αρχές όπλο αφού θα ήταν σαν να φωτογραφίζει τον εαυτό του...
Κανέναν εγκληματία ή τρομοκράτη ΔΕΝ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ. Κανείς εγκληματίας πριν την πράξη του δεν πρόκειται να ασχοληθεί με την μελέτη της ισχύουσας νομοθεσίας ή να τροποποιήσει τον τρόπο δράσης του (MODUS OPERANDI) με γνώμονα το ύψος της ποινής που θα του επιβληθεί σε περίπτωση συλλήψεως. Πιστεύει ότι δεν θα συλληφθεί ποτέ διότι αν πίστευε το αντίθετο δεν θα προέβαινε στην έκνομη ενέργεια. Ή - ακόμα χειρότερα - εάν τα κίνητρα π.χ. ενός τρομοκράτη είναι θρησκευτικά δεν θα τον απασχολήσει ούτε για 1 δευτερόλεπτο το ενδεχόμενο σύλληψης και τιμωρίας. Ούτε βέβαια ο επίδοξος δράστης μίας π.χ. ένοπλης ληστείας ή απαγωγής - δηλ. πράξεων που διώκονται σε βαθμό κακουργήματος και τιμωρούνται με πολυετή κάθειρξη - είναι δυνατόν να συγκινηθεί από την μικρή ή μεγάλη ποινή φυλάκισης που παράλληλα θα του επιβληθεί για το πλημμέλημα της παράνομης οπλοκατοχής.
Επομένως δρακόντεια μέτρα κατά της νόμιμης οπλοκατοχής και οπλοφορίας έχουν σαν τελικό αποτέλεσμα μόνο τον αφοπλισμό των νομιμοφρόνων πολιτών.
Διότι αυτούς αφορούν. Διότι ο νομιμόφρων πάντα θα υπακούει στον νόμο και θα δρα εντός των πλαισίων αυτού.
Μήπως όμως αυτά τα μέτρα οδηγούν τελικά στην θυματοποίηση του πλέον υγιούς κομματιού της κοινωνίας μας;
Στο σημείο αυτό εξετάζοντας στατιστικά στοιχεία που αφορούν τις ΗΠΑ, μίας χώρας 400 και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων η οποία μας δίνει το μεγαλύτερο δυνατό στατιστικό δείγμα, μπορούμε να κάνουμε μερικές χρήσιμες διαπιστώσεις.
Στις πολιτείες της Νέας Υόρκης, της Καλιφόρνια και ορισμένες άλλες, όπου οι πολιτειακοί νόμοι ουσιαστικά απαγορεύουν την έκδοση και διατήρηση άδειας οπλοφορίας από τον γενικό πληθυσμό τα ποσοστά βαριάς εγκληματικότητος βρίσκονται σε δυσθεώρητα ύψη σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα.
Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να σας αναφέρω ότι η νομοθεσία περί όπλων της πολιτείας της Νέας Υόρκης ελάχιστες διαφορές έχει από την δική μας (Ν. 2168/1993 όπως τροποποιήθηκε με τον Ν. 3944/2011).
Αντιθέτως σε πολιτείες όπως η UTAH, η ARIZONA, η NEVADA, η INDIANA, η FLORIDA και σε όλα τα λεγόμενα OPEN CARRY STATES δηλ. στις πολιτείες όπου επιτρέπεται η φανερή οπλοφορία των πολιτών και πρακτικά ο κάθε πολίτης που δεν έχει απασχολήσει ποτέ τις Αρχές μπορεί να κατέχει οποιοδήποτε αριθμό και τύπο όπλου επιθυμεί η εγκληματικότητα είναι σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά.
Για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω φαίνεται ότι οι επίδοξοι δράστες σοβαρών εγκληματικών πράξεων προτιμούν μόνο πολιτείες στις οποίες γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα θύματά τους δεν θα είναι σε θέση να προβάλλουν καμία αντίσταση ή θα τραπούν σε φυγή αμέσως ώστε, μέχρι να προσεγγίσει στον τόπο του συμβάντος η δημόσια δύναμη, να μπορούν να δράσουν ανενόχλητοι.
Τα παραπάνω στατιστικά στοιχεία είναι αναρτημένα στην επίσημη σελίδα του FBI και προσβάσιμα για ανάλυση και αξιολόγηση σε οποιοδήποτε χρήστη του διαδικτύου.
Θα ήθελα να προσθέσω στο σημείο αυτό ότι από τον καιρό που ο πρόεδρος Clinton άρχισε να εφαρμόζει ένα-ένα τα οπλοφοβικά του μέτρα (με πρώτο μέτρο την απαγόρευση οπλοφορίας στα σχολεία από σχολικούς φύλακες, καθηγητές, υπαλλήλους και όχι φυσικά από ανήλικους μαθητές οι οποίοι ούτως ή άλλως σε κάθε πολιτισμένη χώρα του κόσμου απαγορεύεται να οπλοφορούν) τότε ακριβώς ξεκίνησαν τα γνωστά περιστατικά active shooters.
Οι κατά κανόνα ψυχικά ανισόρροποι εισβολείς δεν πτοήθηκαν καθόλου ούτε έλαβαν καθόλου υπ όψιν τους την ταμπέλα που ανέγραφε:
"ΠΡΟΣΟΧΗ ! ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ"...
Είναι σαν να περιμένουμε ότι οι τυφώνες που χτύπησαν την Αμερική το τελευταίο 15νθήμερο θα άλλαζαν δρόμο αν είχαμε αναρτήσει μία μεγάλη ταμπέλα στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ η οποία θα έγραφε:
"ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΤΥΦΩΝΕΣ ΕΔΩ"
Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα...
Αλλά και στην Ευρώπη:
Η εγκληματικότητα στην πλήρως αφοπλισμένη από τον Blair Μεγάλη Βρετανία, λόγω περιστατικού active shooter, έχει ανέλθει σε δυσθεώρητα επίπεδα. Δεν είναι τυχαίος ο πρόσφατος χαρακτηρισμός της πρωτεύουσας της χώρας, του Λονδίνου ως πρωτεύουσας των μαχαιριών...
Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν μπορούμε να καταλήξουμε σε μερικά απλά συμπεράσματα:
1. Οι παράνομοι δεν θα σταματήσουν ΠΟΤΕ να παρανομούν επειδή η νομοθεσία είναι ή έγινε πιο αυστηρή. Η αυστηρή νομοθεσία έχει σκοπό να αποτρέψει τον "οριακώς" παρανομούντα αυτόν δηλ. που οι ηθικές του άμυνες δεν έχουν καταπέσει πλήρως. Και εκεί η νομοθεσία τα καταφέρνει άριστα με την απειλή της τιμωρίας.
Ο σκληρός εγκληματίας όμως (αυτός που είναι αποφασισμένος να επιβάλλει την θέλησή του με την βία ή να αφαιρέσει ανθρώπινη ζωή) που αυτός είναι και το πραγματικό μας πρόβλημα ΔΕΝ ΠΤΟΕΙΤΑΙ παρά μόνο ίσως από τον φόβο της ΒΙΑΙΗΣ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ.
Η αντίσταση που εκτιμά ότι θα συναντήσει από τον στόχο-θύμα του είναι αυτή που θα τον κάνει να σκεφτεί διπλά αν τελικά θα εκτελέσει την έκνομη ενέργεια που προσχεδιάζει.
Μια παλιά αγγλική παροιμία λέει «If you look like food you will be eaten». Δηλ. όποιος μοιάζει με τροφή κάποια στιγμή θα φαγωθεί.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν οι πειρατείες κατά εμπορικών πλοίων στον κόλπο του Άντεν από αδίστακτους και αιμοσταγείς Σομαλούς πειρατές. Οι πειρατείες αυτές είχαν εξελιχθεί σε πραγματική μάστιγα τα τελευταία έτη. Είχαν θέσει σε κίνδυνο την ναυτιλιακή σύνδεση μεταξύ Ασίας και Ευρώπης. Είχαν παρεμποδίσει το παγκόσμιο εμπόριο με σοβαρές οικονομικές συνέπειες και κυρίως με ανυπολόγιστο κόστος σε ανθρώπινες ζωές.
Από την στιγμή όμως που επετράπη από τον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλίας (ΙΜΟ / IMDF) του ΟΗΕ η επιβίβαση ενόπλων φρουρών στα εμπορικά πλοία και η χρήση υπό όρους της αποκαλούμενης deadly force δεν έχει υπάρξει ούτε ένα περιστατικό πειρατείας και ομηρείας σε φρουρούμενο από ενόπλους πλοίο.
Αντίθετα, αν οι πειρατές δουν το πλήρωμα να κρύβεται ή να ετοιμάζει μάνικες για να τους αντιμετωπίσει με νερό υπό πίεση, ενέργειες που υποδηλώνουν την απουσία ενόπλων φρουρών, σε ποσοστό 95% θα επιτεθούν στο πλοίο με φρικτά αποτελέσματα για τους επιβαίνοντες. (πηγή IMO / IMDF).
2. Η οπλοκατοχή και η οπλοφορία είναι πράξεις υψηλής ευθύνης. Απαιτείται συνεχής εκπαίδευση, συνεχής ενημέρωση και ορθή σκέψη.
Μία ευνομούμενη πολιτεία, σέβεται τον πολίτη που την χρηματοδοτεί για να λειτουργεί υπέρ του και οφείλει να θεσπίζει το κατάλληλο νομικό πλαίσιο το οποίο θα δίνει στον πολίτη την δυνατότητα να προασπίζει την ζωή του, την αξιοπρέπειά του, την οικογένειά του αλλά και την περιουσία του.
Αυτό επιτυγχάνεται κατ' αρχάς με την απενοχοποίηση του "όπλου" σαν αντικειμένου, με την εκπαίδευση του πολίτη σε βασικές αρχές και κανόνες ασφαλείας και με την θεσμοθέτηση νόμων και διατάξεων που θα είναι υπέρ του αμυνόμενου και όχι υπέρ του επιτιθέμενου.
Είμαι σίγουρος πως στις παραπάνω θέσεις η πρώτη αντίδρασή σας θα είναι ένα τεράστιο "ναι μεν αλλά" όπου το "αλλά" θα ακολουθείται από σκέψεις όπως "δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι για κάτι τέτοιο", "εδώ γίνονται επεισόδια για μία θέση στάθμευσης, σκέψου αν έχουν όλοι όπλα τι θα γίνει" κλπ.
Δεν είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο;
Γιατί;
Πότε ήμασταν έτοιμοι για οτιδήποτε;
Είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να υιοθετήσουμε οποιαδήποτε ξενόφερτη τάση, αλλά δεν είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε την θεώρησή μας προς κάτι που αποδεδειγμένα βοηθά στην πιο εύρυθμη και ασφαλή λειτουργία της κοινωνίας μας;
Φυσικά όποιος δεν μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό του και να διαχειριστεί την συμπεριφορά του να μην έχει κανένα όπλο.
Αν όμως γενικώς και αορίστως καταστήσουμε τα όπλα παράνομα, τότε ΜΟΝΟΝ οι παράνομοι θα τα κατέχουν.
Μοντέλα όπως της Αμερικής στο οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως, αλλά και χωρών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως όπως θα αναφερθώ επιγραμματικά παρακάτω πχ της Αυστρίας, της Ιταλίας, της Πολωνίας, της Τσεχίας κλπ δουλεύουν ικανοποιητικά έως άριστα.
Ας δούμε για παράδειγμα την Τσεχία. Μετά από τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις που συγκλόνισαν την Ευρώπη και μετά από επίμονες προσπάθειες τόσο των τοπικών φορέων όσο και των φίλοπλων οργανισμών όπως η FirearmsUnited, ο εκεί πολιτικός κόσμος ενημερώθηκε και σκεπτόμενος κατά βάση ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ αποφάσισε πως οφείλει να αποτελεί δικαίωμα του πολίτη η προάσπιση της ζωής και της οικογενείας του. Έτσι θέσπισε ένα πρωτοποριακό για χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως νομικό πλαίσιο περί πολιτικής οπλοφορίας και οπλοκατοχής με απλή διαδικασία απόκτησης αδείας ανάλογη με την δική μας διαδικασία περί απόκτησης λειοκάνου κυνηγετικού όπλου. Οι μοναδικές προϋποθέσεις απόκτησης όπλου χειρός στην Τσεχία για ατομική ασφάλεια είναι ο υποψήφιος πολίτης να μην έχει απασχολήσει τις Αρχές για οποιοδήποτε αδίκημα, να είναι ψυχικά υγιής και αποδεδειγμένα να γνωρίζει την νόμιμη και ασφαλή χρήση του όπλου του μετά από επιτυχή παρακολούθηση σεμιναρίων και εξετάσεων που διεξάγονται ειδικά για τον σκοπό αυτό.
Η Τσεχία είναι η δεύτερη Ευρωπαϊκή χώρα μετά την Αυστρία που θεσπίζει κάτι τέτοιο.
Η Ουγγαρία βαδίζει στα ίδια χνάρια και άπειρες φωνές σε Γαλλία και Βρετανία ζητούν το ίδιο.
Στην χώρα μας χρειάζεται εκ βάθρων αλλαγή, απλοποίηση, επικαιροποίηση και κυρίως εκλογίκευση του ισχύοντος νομικού πλαισίου. Και αυτό φυσικά αφορά και τον νόμο περί οπλοφορίας και οπλοχρησίας αστυνομικών δηλ. τον γνωστό Ν. 3169/2003.
• Οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες ΒΑΛΛΟΝΤΑΙ πανταχόθεν σήμερα.
• Οι αλλαγές στις ζωές μας είναι ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ.
• Το πατερναλιστικό μοντέλο Κράτους έχει αποτύχει.
Η σύγχρονη εγκληματικότητα είναι ασύμμετρη, απρόβλεπτη, φονταμενταλιστική χωρίς τοπικούς περιορισμούς. Η ταχύτατη ροή πληροφοριών επιτρέπει σε κάθε είδους ακραίο στοιχείο να οργανωθεί, να σχεδιάσει και να δράσει με δραματικά αποτελέσματα για τους ανυπεράσπιστους πολίτες.
Σε κράτη προηγμένα όπως οι ΗΠΑ, η Αυστρία, η Νορβηγία, η Ελβετία, η Γερμανία το λεγόμενο Sheepdog Concept λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Ο θεσμός του «πολίτη φύλακα» δεν απέχει πολύ από τις κλασσικές αξίες που κράτησαν όρθιες τις δυτικές κοινωνίες και τον πολιτισμό μας από την Αρχαία Αθήνα και το Βυζάντιο έως σήμερα.
Ο οπλισμένος, εκπαιδευμένος και υποψιασμένος πολίτης είναι ASSET, δηλ. επιχειρησιακό προσόν για την σύγχρονη αστυνομία. Σε κράτη όπως το Ισραήλ που ζει από ιδρύσεώς του υπό την Δαμόκλειο Σπάθη της τρομοκρατίας και των ασύμμετρων απειλών, άπαντες οι πολίτες είναι ΟΠΛΙΣΜΕΝΟΙ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΟΙ και προετοιμασμένοι υλικά και κυρίως ψυχολογικά ώστε να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά κάθε εξωτερικό και εσωτερικό κίνδυνο.
Στην γειτονική μας Κύπρο κάθε Κύπριος πολίτης ο οποίος έχει υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία κατέχει νομίμως και σχεδόν υποχρεωτικά πολεμικό όπλο στην οικία του.
Ομοίως και οι χιλιάδες ακρίτες μας, υπεύθυνοι πολίτες, που στελεχώνουν τα κατά τόπους Τάγματα Εθνοφυλακής του Ελληνικού Στρατού στα βόρεια σύνορά μας και στα νησιά. Οι οποίοι από ιδρύσεως του θεσμού, δηλ. εδώ και 36 χρόνια, ουδέποτε χρησιμοποίησαν τα αυτόματα πολεμικά τυφέκια και τα πυρομαχικά που τους έχει χορηγήσει η Πολιτεία για έκνομες ενέργειες ή για την ένοπλη διεκδίκηση θέσης στάθμευσης...
Πρέπει να καταλάβουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ πως το κλειδί για μία σύγχρονη &ασφαλή κοινωνία δεν είναι ο φόβος, η κατασκευή ενόχων και η απαγόρευση. Είναι η παιδεία, η εκπαίδευση και η συνεργασία.
Εμείς ως σύγχρονοι Έλληνες μπορούμε είτε να παραμείνουμε σε ξεπερασμένες και εκτός εποχής αντιλήψεις, προκαταλήψεις και ιδεασμούς είτε να αξιολογήσουμε την άποψη του επί 15 χρόνια (από 2000 έως 2014) ΓΓ της INTERPOL Ronald Nobleο οποίος δηλώνει : "Ο μόνος τρόπος για να αποτρέψουμε τρομοκρατικά χτυπήματα είναι να έχουμε εκπαιδευμένους και ένοπλους πολίτες".
Κλείνοντας θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα : Τι θα είχε συμβεί άραγε αν κατά τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις που έγιναν στην καρδιά της Ευρώπης ορισμένοι πολίτες αντί για κάμερες κινητών είχαν χρησιμοποιήσει τα όπλα τους;
Πριν μου απαντήσετε "μακελειό" να σας πω ότι“μακελειό” έγινε ούτως ή άλλως...
Όλα τα παραπάνω αποτελούν σκέψεις και προβληματισμούς για την σύγχρονη αντίληψη περί νόμιμης οπλοφορίας και οπλοκατοχής.
Βασίζονται στο αξίωμα ότι η νομιμότητα τελικά δημιουργεί ανασχετικούς φραγμούς στην ανάπτυξη εγκληματικότητας και στο γεγονός ότι ούτως ή άλλως υπάρχει απεριόριστη και σχετικά εύκολη πρόσβαση ακόμα και στον κοινό ποινικό εγκληματία στην απόκτηση ενός παράνομου όπλου.
Ωστόσο, κατανοούμε ότι αντίστοιχοι προβληματισμοί μπορούν να αναπτυχθούν και σε άλλους κοινωνικούς τομείς όπου η απαγόρευση και οι προκαταλήψεις έχουν φέρει εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα.
Η αστυνομία σε κάθε περίπτωση είναι θεματοφύλακας της εκάστοτε ισχύουσας νομοθεσίας, η οποία αντικατοπτρίζει και την πολιτική κατεύθυνση του εκάστοτε νομοθέτη.
Σε καμία περίπτωση οι παρούσες σκέψεις δεν εκφράζουν ούτε άλλωστε θα μπορούσαν να εκφράσουν την επίσημη θέση των στελεχών της αστυνομίας. Το παρόν πόνημα είναι απλώς ένα όχημα για προβληματισμό και ενδεχομένως θα αποτελέσει το έναυσμα υγιούς και παραγωγικής συζήτησης επί ενός θέματος που κατά την κρίση μας θα είναι απόλυτα επίκαιρο στο μέλλον.

«Το ΕΘΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ που βαφτίσαμε ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ».

του Θάνου Τζήμερου.

Ήταν 2 Σεπτεμβρίου του 1944. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ήδη κριθεί. Η απόβαση στη Νορμανδία είχε πετύχει πανηγυρικά, οι Σύμμαχοι προήλαυναν σε όλα τα μέτωπα. Είχαν ήδη απελευθερώσει το Παρίσι κι εκείνη τη μέρα μπαίναν στο Βέλγιο. Στην Ελλάδα, οι Γερμανοί είχαν αρχίσει να αποχωρούν. Οι κάτοικοι της χώρας έκαναν όνειρα για το «μετά». Τα ίδια όνειρα έκαναν και οι κάτοικοι του Χορτιάτη, ξεκινώντας για τις καθημερινές δουλειές τους. Ξαφνικά, στο χωριό τους φτάνουν 20 φορτηγά γεμάτα με Γερμανούς στρατιώτες. Μαζεύουν όσους κατοίκους βρίσκουν. Τους συγκεντρώνουν σε δύο κτήρια και τους καίνε ζωντανούς. 147 ανθρώπους. Μέχρι και νήπια. Η ιστορία κατέγραψε ένα ακόμα κτηνώδες έγκλημα των Ναζί και στον Χορτιάτη άνοιξε μια βαθιά πληγή που ακόμα δεν έχει κλείσει.

Τι συνέβη όμως πιο πριν; Συνέβη το εξής: μια διμοιρία του ΕΛΑΣ είχε χτυπήσει έξω από τον Χορτιάτη δύο αυτοκίνητα. Το ένα ήταν γερμανικό. Το άλλο ελληνικό, του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης. Σχεδόν όλοι έπεσαν νεκροί. Τα δύο αυτοκίνητα μετέφεραν χημικούς και τεχνικούς, Γερμανούς και Έλληνες, υπεύθυνους για την απολύμανση της δεξαμενής του υδραγωγείου, από την οποία έπαιρνε νερό η Θεσσαλονίκη. Κάποιος έπρεπε να την κάνει αυτή τη δουλειά και επί Κατοχής. Κάποιοι έπρεπε, σ’ όλη τη χώρα, να κάνουν όσες δουλειές χρειαζόντουσαν για να λειτουργούν στοιχειωδώς οι δημόσιες υπηρεσίες, οι δήμοι, οι κοινότητες, η οικονομία. Και να ήθελαν να αρνηθούν, δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα. Οι Ναζί δεν ζητούσαν τη γνώμη σου. Σε υποχρέωναν με την απειλή του όπλου, ακόμα κι αν ήσουν νοικοκυρά: ή θα μου πλύνεις τα ρούχα ή σε εκτελώ επί τόπου. Όλοι αυτοί ήταν, κατά τον ΕΛΑΣ, συνεργάτες των Γερμανών και έπρεπε να πεθάνουν. Σκότωσαν λοιπόν οι “αντάρτες” στον Χορτιάτη, 8-10 τεχνικούς της ύδρευσης, στα καλά καθούμενα, ξέροντας ότι θα επακολουθούσαν φριχτά αντίποινα.

Η ίδια αλληλουχία γεγονότων υπήρξε στις περισσότερες ομαδικές εκτελέσεις των Ναζί: οι “αντάρτες” σκοτώνουν Γερμανούς στρατιωτικούς που έτυχε να περνάν από το σημείο της ενέδρας και στη συνέχεια οι Γερμανοί εκτελούν μαζικά, για εκδίκηση, τους κατοίκους του κοντινότερου χωριού. Και μάλιστα κάθε φορά προειδοποιούν πώς επανάληψη της δράσης των ανταρτών θα σημάνει επανάληψη των αντιποίνων. Κι όμως οι αντάρτες συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο.

Γιατί; Ήταν ωφέλιμες στρατιωτικά αυτές οι “επιχειρήσεις”; Καθόλου! Όλοι οι στρατιωτικοί αναλυτές συμφωνούν πως η συμμετοχή τους στην έκβαση του πολέμου ήταν μηδαμινή. Καμία πολεμική ζυγαριά δεν γέρνει με σποραδικούς φόνους μερικών στρατιωτών της μιας πλευράς. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Σε όλη τη διάρκεια της κατοχής, από τις “αντιστασιακές” ενέδρες σκοτώθηκαν στην Ελλάδα 376 Γερμανοί, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του γερμανικού στρατού. Αριθμός εντελώς αμελητέος συγκριτικά με τα 6,8 εκατομμύρια νεκρούς των δυνάμεων του Άξονα. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, τα… κουνούπια σκότωσαν διπλάσιους απ’ όσους η “ενωμένη εθνική αντίσταση”! 721 οπλίτες και βαθμοφόροι του στρατού κατοχής πέθαναν από ελονοσία, τύφο και άλλες μολυσματικές ασθένειες. Άλλοι 237 Γερμανοί αυτοκτόνησαν επί ελληνικού εδάφους.

Ήταν τόσο άνευ σημασίας η συμμετοχή της ελληνικής αντίστασης στην εξέλιξη του πολέμου, ώστε οι Σοβιετικοί δεν την μνημόνευαν καν, μολονότι πρωταγωνιστές σ’ αυτή ήταν οι ιδεολογικοί τους “σύντροφοι”. Στο βιβλίο του «Στα φτερά του οράματος» ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, επικεφαλής της δολοφονικής επίθεσης του ΕΑΜ στον σταθμό χωροφυλακής του Λιτοχώρου και κατόπιν πολιτικός πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση, Υψηλάντης (Αλέξης Ρόσιος), εξιστορεί με παράπονο: «Στις επετείους, ιδιαίτερα δε στην επέτειο της νίκης τους (των σοβιετικών) στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού τόνιζαν -και δικαιολογημένα βέβαια- τον αποφασιστικό ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στη νικηφόρα έκβασή του, ανέφεραν και τη συμβολή των Κινημάτων Αντίστασης των λαών στον κοινό αγώνα κατά των γερμανοϊταλών κατακτητών στις διάφορες χώρες της Ευρώπης, στην Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, αλλά άχνα δεν έβγαζαν για τη συμβολή της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης… Πολλές φορές οι πολιτικοί πρόσφυγες θέταμε στη σοβιετική ηγεσία αυτό το θέμα, γιατί το θεωρούσαμε μεγάλη προσβολή για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά απάντηση καμία. Και γραπτή διαμαρτυρία στάλθηκε στην ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ από τον Πρόεδρο του Δικαστικού της ΙΧ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Παλάσκα, και πάλι το ίδιο».

Εκτός από 4-5 σημαντικές από στρατιωτικής πλευράς δράσεις της “αντίστασης” (ανάμεσα στις οποίες η μόνη που είχε στρατηγικό στόχο ήταν η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου) οι υπόλοιπες “αντιστασιακές” ενέργειες κατά των Γερμανών ήταν καθαρές δολοφονίες στρατιωτικών σε μη στρατιωτικές επιχειρήσεις ή εκτελέσεις αιχμαλώτων Γερμανών, που είχαν συλληφθεί μετά από ενέδρες. Οι περισσότερες μάλιστα έγιναν όταν η ολοκληρωτική ήττα της Γερμανίας ήταν θέμα χρόνου, από το τέλος του ’43 μέχρι τον Σεπτέμβριο του ’44. Πόσο “πληρώθηκαν”, σε αίμα αμάχων, αυτοί οι 376 νεκροί Γερμανοί; 56.225 Έλληνες εκτελέστηκαν από τους Ναζί στην Κατοχή ως αντίποινα και 1170 χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς! Συγκριτικά, οι νεκροί του πολέμου 1940-41 (συμπεριλαμβανομένου του Αλβανικού έπους) ήταν 13.327. Άξιζε τέτοια παράλογη θυσία;

Δεν ήταν όμως ίδιος ο απολογισμός  των δράσεων των κομμουνιστών ανταρτών κατά των μη κομμουνιστών Ελλήνων. Όταν τέλειωσαν τα Δεκεμβριανά, ΠΡΙΝ αρχίσει “επίσημα” ο συμμοριτοπόλεμος, οι νεκροί Έλληνες από το “χέρι” των ανταρτών είχαν φτάσει, σύμφωνα με τα επίσημα κρατικά στοιχεία, τους 46.985! Να κάνουμε ξανά τη σύγκριση, ανατριχιάζοντας: 376 Γερμανοί νεκροί-46.985 Έλληνες σκοτωμένοι από τους αντάρτες και 56.225 σκοτωμένοι από τους Ναζί εξ αιτίας της δράσης των ανταρτών! Χωρίς να υπολογίσουμε την οικονομική ζημιά από την ισοπέδωση 1170 χωριών. Ξαναρωτάω: άξιζε τέτοιος φόρος αίματος;
Ναι, θα σου πουν οι “ιδεολογικοί κληρονόμοι” των ανταρτών. Διότι ο σκοπός των αριστερών “αντιστασιακών” δεν ήταν να διώξουν τον κατακτητή, όπως διαδίδει η μεταπολεμική φάμπρικα αγιοποίησης. Ήταν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να εγκαταστήσουν σοβιετική δικτατορία στη χώρα, κάτι που δεν έκρυβαν ούτε καν για να τηρήσουν τα προσχήματα. Ούτε τότε, ούτε και τώρα: (Διαβάστε ΕΔΩ: Κατοχή 1941-1945 - H δράση του ΚΚΕ και ο ρόλος των αστικών κομμάτων) 

 Όποιος δεν συμμεριζόταν αυτόν τον στόχο, ακόμα κι αν ήταν αριστερός, ακόμα κι αν αγωνιζόταν στο ΕΛΑΣ, βαφτιζόταν “εχθρός του λαού” και έπαιρνε σειρά για ξεπάστρεμα στον πάτο κάποιας πηγάδας. Η κομμουνιστική στρατιωτική μηχανή προετοίμαζε το “μετά”. Έπρεπε να τρομοκρατηθούν οι πολίτες και να αναγκαστούν να προσχωρήσουν στις τάξεις του ΕΑΜ. Έπρεπε να ξεκληριστούν ολόκληρα χωριά, αν δεν έδιναν όρκο υποταγής στους σταλινικούς. Έπρεπε να αποσταθεροποιηθεί η τάξη για να υπάρχει ελεύθερο πεδίο δράσης στις ένοπλες κομμουνιστικές συμμορίες που θα συγκροτούσαν αργότερα τον “δημοκρατικό στρατό”. Οι ενέδρες σε Γερμανούς, εν γνώσει των συνεπειών, σε αυτό αποσκοπούσαν. Πολύ συχνά μάλιστα ήταν επί τούτου σχεδιασμένες, για να προκαλέσουν τα αντίποινα των Ναζί και να εξαφανίσουν από τον χάρτη χωριά που δεν ήταν αριστερών πεποιθήσεων.

Ήρθε νομίζω η εποχή να το πούμε ξεκάθαρα: οι ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων των Ναζί ήταν οι αυταποκαλούμενοι “αντάρτες”. Οι Ναζί κροτάλιζαν το πολυβόλο. Στον τόπο όμως της σφαγής, τους νεκρούς και του Χορτιάτη και της Δράκειας και του Δίστομου και των Καλαβρύτων και των περισσότερων μαρτυρικών τόπων της Κατοχής τους οδήγησε η δράση των κοινών εγκληματιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε αντιστασιακούς.
Ποιος Έλληνας με στοιχειώδη αντίληψη, και ψήγματα έστω ανθρώπινων συναισθημάτων θα αποφάσιζε να οδηγήσει στον όλεθρο ένα ολόκληρο χωριό με αντάλλαγμα τον φόνο 2-3 γερμανών στρατιωτών που πέρασαν τυχαία μπροστά από το στόχαστρο του όπλου του; Αν ήξερες ότι στο χωριό απέναντι είναι οι γονείς σου και τα αδέλφια σου και σε λίγες ώρες θα σφαδάζουν σφαζόμενοι, θα πατούσες τη σκανδάλη; Πόσο ανδρείο είναι να πυροβολήσεις τη γερμανική μοτοσικλέτα κρυμμένος στο ύψωμα και να εξαφανιστείς αφήνοντας εκατοντάδες ανθρώπους ανυπεράσπιστους στις ορέξεις του κατακτητή; Γιατί καμία διμοιρία του ΕΛΑΣ δεν πήγε μετά την ενέδρα να πάρει θέσεις άμυνας μπροστά από το χωριό των αντιποίνων και να το υπερασπιστεί με τα όπλα και με τη ζωή της από τους εκδικητές που ήταν απολύτως βέβαιο ότι θα καταφθάσουν; Έχει η θρασύδειλη πατέντα του “χτύπα και φύγε και άσ’ τους να σκοτωθούν” ίχνος πατριωτισμού; Ίχνος ηρωισμού; Ίχνος ανθρωπιάς; Ή είναι εξίσου θηριώδης, εξίσου αποτρόπαια, εξίσου κτηνώδης με αυτή των Ναζί;

Άλλωστε Ναζί και Κομμουνιστές ήταν συνεταιράκια στην πρώτη περίοδο της Κατοχής. Η γερμανοσοβιετική συνθήκη Ρίμπεντροπ-Μολότωφ με την οποία συμφωνούσαν να μην επιτεθούν ο ένας στον άλλον και επιπλέον διαμέλιζαν, εντελώς δημοκρατικά, τις μεταξύ τους χώρες, έκανε τους ντόπιους κομμουνιστές να βλέπουν περίπου με συμπάθεια τους “φίλους του Πατερούλη”. Έπρεπε να γίνει η αιφνιδιαστική επίθεση του Χίτλερ στην ΕΣΣΔ, στις 22 Ιουνίου του 1941 για να συνεδριάσει, 10 μέρες μετά, στις 1-3 Ιουλίου, η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ αποφασίζοντας “να οργανώσει τις δυνάμεις της λαϊκής εξέγερσης για την εθνική και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ απελευθέρωση της Ελλάδας».

Επισημαίνω στους επαγγελματίες διαστρεβλωτές των απόψεών μου που θα γράψουν “ο Τζήμερος εξισώνει τους Ναζί με την Αντίσταση”, ότι δεν τους εξισώνω. Θεωρώ τις πράξεις των “αντιστασιακών” χειρότερες. Για τους Ναζί οι Έλληνες ήταν ένα τίποτα. Υπόδουλοι, με αξία ζωής μηδέν, αναλώσιμο υλικό στις επιδιώξεις του Γ’ Ράιχ. Για τον Έλληνα όμως “αντιστασιακό», οι υπό εκτέλεση ήταν οι ομοεθνείς του. Οι γείτονες, οι φίλοι του, οι συγγενείς του, τα αδέλφια του. Δεν είναι λίγες οι ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν στις τάξεις του ΕΛΑΣ και εκτελέστηκαν από τους ίδιους τους συντρόφους τους όταν προσπάθησαν να ειδοποιήσουν συγγενείς στην άλλη πλευρά για τις “αντιστασιακές” θηριωδίες κατά των Ελλήνων ή για τις ενέδρες κατά των Γερμανών που ήταν βέβαιο ότι θα προκαλούσαν εκατόμβες αντιποίνων. Όταν έρθει κάποτε η εποχή -ελπίζω να συμβεί σύντομα- που θα πάψει όλα να τα σκιάζει η φοβέρα και να τα πλακώνει η σκλαβιά του πανίσχυρου μηχανισμού προπαγάνδας της αριστεράς, έχουμε να μάθουμε πολλές τέτοιες ιστορίες και να αναδείξουμε τους πραγματικούς ήρωες εκείνης της εποχής: όσους βρέθηκαν εξαναγκασμένοι ή από αφέλεια στις γραμμές των εγκληματιών και με τίμημα την ίδια τη ζωή τους, θέλησαν να προλάβουν το θανατικό.

Η επονομαζόμενη “εθνική αντίσταση” ήταν ένα διαρκές έγκλημα στο οποίο πρωτοστάτησε ο υπόκοσμος και των δύο πλευρών με θύματα συνήθως φιλήσυχους πολίτες, γυναίκες και παιδιά, που κάποιοι, πολύ συχνά για λόγους προσωπικής αντιδικίας ή ευκαιρίας για πλιάτσικο, κατέδιδαν ως πράκτορες του εχθρού. Η προσπάθεια της μεταπολίτευσης να δημιουργήσει κλίμα εθνικής συμφιλίωσης βαφτίζοντας τις θηριωδίες εκείνης της εποχής (και από τις δύο πλευρές) ως “εθνική αντίσταση” και να την προβάλει ως καθολική και ενιαία δίνοντας μέχρι και σύνταξη αντιστασιακού στους σφαγείς, ήταν ανοησία πρώτου μεγέθους και είχε τελικά το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο: νομιμοποίησε το κατοχικό έγκλημα και αθώωσε αυτούς που είχαν τη μερίδα του λέοντος στην ανθρωποσφαγή: το ΚΚΕ και τις παραφυάδες του. Κι αν τη στάση της μεταπολιτευτικής συμφιλίωσης την ασπαζόταν η αριστερά, θα λέγαμε ότι η παραχάραξη της ιστορίας είχε και κάποιο όφελος. Όμως οι κομμουνιστές ως φανατικοί θρησκόληπτοι (εγώ ειμί ο Μαρξ-ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού) δεν υπήρχε ούτε υπάρχει περίπτωση να παραιτηθούν από τον στόχο τους: την επιβολή ολοκληρωτισμού με τη μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου. “Πάτησαν” λοιπόν στην άφεση αμαρτιών που τους προσέφερε η πλευρά των νικητών, για να δημιουργήσουν έναν μόνιμο διχασμό ανάμεσα στους υποτιθέμενους “υπερασπιστές του δίκιου του εργάτη” και σε όλους τους άλλους που προφανώς θέλουν το άδικο του εργάτη ως “λακέδες των αφεντικών”, “μοναρχοφασίστες” και “γερμανοτσολιάδες”.

“Και γιατί ασχολείσαι με παλιές αρρώστιες;” θα με ρωτήσετε. Διότι ο ιός που τις προκάλεσε εξακολουθεί να ζει και σήμερα. Οι εποχές αλλάζουν αλλά τα εργαλεία του εθνικού διχασμού είναι ίδια κι απαράλλαχτα. Το “Ή εμείς ή  αυτοί” του προεκλογικού Τσίπρα ήταν το διαχρονικό slogan της εμφυλιοπολεμικής αριστεράς η οποία δεν διστάζει να προπαγανδίζει ανοιχτά τον επόμενο εμφύλιο! Ναι, ακόμα και σήμερα! Ναι, στο επίσημο site τους, πληρωμένο από τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου (Διαβάστε ΕΔΩ: K.K.E.: Αρχές-Στόχοι-Πρόγραμμα)

Συμφιλίωση υπάρχει όταν την επιδιώκουν και οι δύο πλευρές. Όταν ο ένας μόνον τη μνημονεύει ή την εύχεται και ο άλλος το εκμεταλλεύεται για να προετοιμάσει την επόμενη επίθεσή του, κάθε προσπάθεια συμφιλίωσης είναι αυτοχειριασμός. Πραγματική συμφιλίωση θα υπάρξει όταν η αριστερά απαξιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων που θα αντιληφθούν τι ακριβώς είναι και μάθουν τι ακριβώς έκανε. Όταν αναγνωρίσει, όπως ο Μίσσιος, ο Κύρκος και ο Λαζαρίδης πως: “ευτυχώς ηττηθήκαμε, σύντροφοι”. Τότε θα έχει ηττηθεί και σε ηθικό επίπεδο. Και τότε θα πάψουμε επιτέλους να ζούμε με τον φόβο ότι το φυτώριο τεράτων του ΚΚΕ συνεχίζει να εκκολάπτει τους μελλοντικούς “καπετάνιους” του διχασμού και της εθνικής καταστροφής: Ζαχαριάδηδες, Βελουχιώτηδες ή Τσίπρες.

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Τη «χορεύει στο ταψί» ο ΣΥΡΙΖΑ!

Δημήτρης Παπαγεωργίου
(Eφημερίδα «Δημοκρατία», 27 Αυγούστου 2017, σελίδα 17)

Εάν κάτι εύκολα αποδεικνύει η κυβερνητική πο­ρεία των τελευταίων μηνών, αυτό δεν είναι άλλο παρά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «κληρονομήσει» την πασοκική ανωτερότητα ως προς τη διαχείριση του «κύριου θέματος» κάθε ημέρας.

Οι Πολάκηδες και οι Κοντονήδες, με τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα τους, όχι μόνον καταφέρ­νουν να φέρουν την κουβέντα εκεί που πρέπει για να συσπειρώσουν τη βάση τους, αλλά και αναγκά­ζουν τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη σε εσωστρέ­φεια. Πράγμα αστείο, καθώς συνήθως η εσωστρέφεια δεν είναι χαρακτηριστικό του κόμματος που πάει φουλ για εξουσία.

Κι όμως τα καταφέρνει αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ με υποθέσεις όπως η τελευταία για τα «εγκλήματα του κομμουνισμού». Σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης το ζήτημα έχει λυ­θεί. Σταλινικοί, πολποτικοί, μαοϊκοί αντιμετωπίζονται ως αυτό που είναι. Δηλαδή κομμουνιστές. Άνθρωποι δηλαδή οι οποίοι πίστεψαν ότι μέσω του απόλυτου κρα­τικού ελέγχου θα μπορούσαν να μετασχηματίσουν την κοινωνία και να δημιουργήσουν έναν νέο ανθρωπότυπο, ο οποίος θα ταί­ριαζε στα θεωρητικά κατασκευάσματα των μαρξιστών. Και έκα­ναν εγκλήματα στην προσπάθειά τους αυ­τή. Αυτές ήταν οι «κα­λές προθέσεις» τις οποίες τους καταλό­γισε ο Κώστας Καρα­μανλής, ανερχόμενος αστέρας της Ν.Δ. και τομεάρχης του κόμματος. Δήλωση η οποία υπογραμμίζει με τον κα­λύτερο τρόπο την παντελή έλλειψη σοβαρής δεξιάς ιστο­ρικής παρουσίας στη χώρα. Γιατί, ας είμαστε σοβαροί, όταν μιλάμε για Δεξιά στη χώρα αυτή από το ’74 και μετά αναφερόμαστε ουσιαστικά στην οικογένεια Κα­ραμανλή και στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, που διαμορφώθηκε με βάση τις επιλογές της συγκεκρι­μένης οικογένειας. Η ανυπαρξία πολιτικού βάθους στη Δεξιά σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην «ευελιξία» όσον αφορά τις ιδεολογικές βάσεις της Ν.Δ. και τη μονομανία της στις διαχειριστικές προτάσεις.

Ακόμη και σήμερα, εάν μπει κανείς στην ιστοσελίδα της ΝΑ., θα διαβάσει τα εξής: «Οι ιδέες της Νέας Δημο­κρατίας εκφράζουν αυθεντικά την ελληνική κοινωνία. Εί­ναι οι ιδέες του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού». Στη δε Wikipedia η ακριβής μετάφραση του όρου αυτού εί­ναι «Social liberalism». Εάν δε κανείς πάει παρακάτω στον ορισμό, θα διαβάσει τα εξής: «Οι κοινωνικά φιλελεύθερες ιδέες και κόμματα τείνουν να θεωρούνται κε­ντρώα ή κεντροαριστερά». Και εκεί υπάρχει το τεράστιο χάσμα της Νέας Δημοκρατίας με το εκλογικό κοινό της, το οποίο, σύμφωνα με κάθε αποτύπωση του ίχνους του, είναι τουλάχιστον κοινωνικά συντηρητικό ή, έστω, οικο­νομικά φιλελεύθερο.

Γι’ αυτό λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα το οποίο μπο­ρεί να αποδέχτηκε ένα μεγάλο μέρος του βαθέος ΠΑΣΟΚ αλλά παραμένει επί της ουσίας μια σκληρή ιδεολο­γική ομάδα, καταφέρνει να... χορεύει στο ταψί τη Ν.Δ. κάθε φορά που τίθεται ένα θέμα που αγγίζει ιδεολογι­κά σημεία.

Τραμπ, «ρατσισμός»» και αρχαία Ελλάδα.

Νίκος Σταματάκης*, 
(Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27 Αυγούστου 2017, σελίδα 16.)

Ο δρόμος από την κατεδά­φιση αγαλμάτων του Ρόμπερτ Εντ. Λι στην αποδόμηση του Τζορτζ Ουάσινγκτον και του Τόμας Τζέφερσον φάνηκε ότι είναι πολύ μικρός, και ήδη κα­τέληξε στον Χριστόφορο Κολόμβο, με την καταστροφή του αγάλματος του προχθές στη Βαλτιμόρη... Από εκεί και έπειτα η διαδρομή προς την αρχαία Ελλάδα είναι ελάχιστη. Και έχει ήδη περπατηθεί τις τελευταίες δεκαετίες με πολυσυζητημένα έργα, όπως το «Black Athena» του Μάρτιν Μπέρναλ, όπου με πολύ αμφίβολη μεθοδολογία αναζητούνται οι ρίζες του κλασικού ελληνικού πολιτισμού στην Αφρική και αναλύεται η σχέση των Ελλήνων των κλασικών χρόνων με τη δουλεία. Μήπως, λοιπόν, αγα­πητοί συνάδελφοι «αναλυτές» πή­ρατε λανθασμένο δρόμο;

Παρατήρησα πρόσφατα ότι σχε­δόν σύσσωμος ο εσμός της ελληνικής δημοσιογραφίας έσπευσε να καταδι­κάσει για πολλοστή φορά τον «ρα­τσισμό» του προέδρου Τραμπ, που τελευταία δήθεν «αποδείχτηκε» πε­ρίτρανα γύρω από τα γεγονότα της Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια.

Δεν θα αναφέρω ονόματα, είναι άλλωστε γνωστά. Πρόκειται για τα «βαριά πεπόνια» της ελληνικής δη­μοσιογραφίας, τα ίδια άτομα που απέτυχαν να δουν τα αυτονόητα πριν από τις αμερικανικές εκλογές και βεβαίωναν με ύφος εκατό καρδιναλίων ότι η Χίλαρι είναι σίγου­ρη νικήτρια. Παπαγάλιζαν ασφα­λώς την καραμέλα των αμερικανι­κών και των διεθνών συστημικών ΜΜΕ, που σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να δουν τη λαϊκή οργή να μεταμορφώνεται σε πολιτική νίκη. Και εδώ μιλάμε για τους ίδιους δη­μοσιογράφους (βλ. CNN)  που διοργάνωναν «σικέ» ντιμπέιτ και λάμβαναν εντολές από τον (ομογενή) Τζον Ποντέστα, διευθυντή της εκστρατεί­ας της Χίλαρι.

Τα ίδια άτομα που ακόμα και τώ­ρα ενεργούν με το μίσος ως «καύσι­μο υλικό» και δεν διστάζουν, εκτελώντας εντολές, να ωθούν την Αμε­ρική στον εμφύλιο διχασμό (και, δυστυχώς, δεν κατανοούν, απομο­νωμένοι όπως είναι στην αριστερό­στροφη «φούσκα» τους, ότι θα τους έρθει μπούμερανγκ...).

Αγαπητοί συνάδελφοι στην Ελ­λάδα, είναι νομίζω καιρός να συνέλθετε και να δείτε το θέμα της κατα­στροφής των αγαλμάτων του Ρόμπερτ Εντ. Λι από μια διαφορετική σκοπιά, την ελληνική. Στην Αμερι­κή βλέπουμε έκπληκτοι να γκρεμίζο­νται και τα αγάλματα του Χριστό­φορου Κολόμβου, όπως έγινε προ­χθές στη Βαλτιμόρη.
Επιβεβαιώνονται έτσι οι δηλώ­σεις του προέδρου Τραμπ και οι ανη­συχίες όλων μας ότι αυτά τα παιχνί­δια με την Ιστορία είναι πολύ επικίν­δυνα και δεν θα έχουν καλό τέλος. Όχι μόνο δεν έχουν μεγάλη σχέση με την ιστορική αλήθεια, αλλά οδη­γούν τη χώρα στα πρόθυρα του εμ­φύλιου...

Οι Αμερικανοί δικαιολογούνται να μη νοιάζονται ιδιαίτερα για τη σύντομη Ιστορία τους και την επιχειρούμενη «αναθεώρησή» της, αλ­λά εμείς, οι Έλληνες, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι. Από τη μια, κουβαλάμε στις πλάτες μας το βάρος της τεράστιας πολιτιστι­κής κληρονομιάς μας και, από την άλλη, έχουμε βιώσει ακόμα και πο­λύ πρόσφατα («νεοκύπριοι», «συ­νωστισμός στην παραλία Σμύρνης», «μακεδονισμός» των Σκοπιανών) τις πρακτικές συνέπειες του ιστορικού αναθεωρητισμού.

Άραγε, θέλουμε να ανοίξουμε ξανά τον διάλογο περί αρχαίας ελ­ληνικής δουλείας; Μήπως πρέπει και εμείς να αναθεωρήσουμε την Ιστορία μας και να αρχίσουμε να γκρεμίζουμε το κλασικό παρελθόν της Ελλάδας; Θα ’θελα να διαβεβαιώσω κάθε ενδιαφερόμενο -και ιδιαίτερα τους δυτικότροπους παπαγάλους της ελ­ληνικής δημοσιογραφίας- ότι, εφό­σον συνεχίσει ο δημόσιος λόγος εδώ στις ΗΠΑ και διεθνώς να κινείται σε αυτήν την «τσουλήθρα» πολιτι­κής ορθότητας, θα βρεθούμε σύντο­μα να πλέουμε σε έναν αναθεωρητι­κό βούρκο, από τον οποίο ούτε η ελ­ληνική Ιστορία αλλά ούτε και η Ελλάδα θα μπορέσουν ποτέ να βγουν.

Και τότε θα πρέπει να χαλάσου­με όλη τη φαιά ουσία μας και τό­νους μελάνης για να αποδείξουμε ότι «δεν είμαστε γάιδαροι»· ότι, δη­λαδή, ο κλασικός ελληνικός πολιτι­σμός, που έθεσε τα θεμέλια της πο­λιτισμένης ανθρωπότητας, δεν χτί­στηκε με αίμα και ιδρώτα δούλων. Και ότι οι πανανθρώπινες αξίες, η ελευθερία του ατόμου και η δη­μοκρατία, που έχουν τις ρίζες τους στην κλασική Ελλά­δα, δεν θα στιγματίζο­νται για πάντα από το ερωτηματικό της δου­λείας. Και ότι, παρά την ύπαρξη της δου­λείας και την «καταπί­εση» του γυναικείου φύ­λου (όποιος νομίζει ότι οι φε­μινίστριες δεν θα εμπλακούν άμεσα στον διάλογο αυτόν απλά ονειρεύ­εται...), η αρχαία Ελλάδα αξίζει να θεωρείται το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού. Αυτό ακριβώς συμβαί­νει τώρα στη σύγχρονη Αμερική, όπου φτάσαμε στο σημείο να αμφι­σβητούμε τους θεμελιωτές του αμε­ρικανικού Συντάγματος επειδή εί­χαν στην ιδιοκτησία τους δούλους.

Εκεί, άραγε, θέλουμε να φτά­σουμε, αγαπητοί Έλληνες συνά­δελφοι; Είστε έτοιμοι για αυτόν τον πνευματικό κατήφορο; Εάν φτά­σουμε εκεί, πιθανόν να έχετε κατα­φέρει να πείσετε ότι «ο Τραμπ είναι ρατσιστής» και διάφορα άλλα ιδεοληπτικά και προπαγανδιστικά, αλλά θα έχετε ανοίξει και έναν λάκκο, μέ­σα στον οποίο θα πέσουμε όλοι...

*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών, διεθνολόγος και επιχειρηματίας, που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.





Λευτέρης Πετρούνιας: πέρα από την πολιτική «ορθότητα».

«…Είμαι τυχερός που γεννήθηκα  Έλληνας…».


«….Κατανοώ ξεκάθαρα και σέβομαι την ανάγκη του Έλληνα της εποχής μας να αντλήσει και μέσω του αθλητισμού εθνική υπερηφάνεια! Επειδή ο αθλητισμός του είναι κάτι οικείο… Αποδέχομαι την ίδια ανάγκη, τα μεγάλα… καράβια μπορούν στις μεγάλες φουρτούνες και οφείλουμε, σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα άρα και στον αθλητισμό, να αποδεικνύουμε στους εαυτούς μας και προς τους ξένους ότι παραμένουμε ενεργοί-ικανοί παρά την κρίση της χώρας μας!

Με την απόδοσή μας και με τη συμπεριφορά μας όμως και τώρα, στο Ρίο, παντού! Είμαι αισιόδοξος επειδή οι Έλληνες, ιστορικά, πρέπει να πιεστούμε για να λειτουργήσουμε σωστά και είμαι αισιόδοξος, όχι σαν… πολιτικός αλλά ως πολίτης. …{…}…

Πως ένοιωσα;  Αναπόφευκτα! Δέος! Πήρα, πρώτος, τη φλόγα από την πρωθιέρεια, είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί! Δέος, επειδή κατανόησα και πάλι πόσο τυχερός είμαι επειδή γεννήθηκα Έλληνας….»!

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Νίκος Καρανίκας: σύμβουλος Στρατηγικού Σχεδιασμού του Τσίπρα.

ρήσεις ..... Καρανίκα

«...Πριν δω στην οθόνη της TV, στις 11/9/01, τον άνθρωπο θύμα, είδα τον εμβολισμό και την κατάρρευση των δίδυμων πύργων ως έργο τέχνης-καταστροφής και αλλαγής του εικαστικού τοπίου στο Μανχάταν. Ένα έργο τέχνης που, αν δεν είχε ανθρώπινα θύματα θα ήταν ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. 

Τα σημεία-σύμβολα που επέλεξαν οι δράστες (όποιοι κι αν είναι), δίνουν πολιτικό συμβολισμό στο χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη κι ας μην άφησαν προκήρυξη. Οι δίδυμοι πύργοι: παγκόσμιο κέντρο εμπορίου, χρηματιστηριακού κεφαλαίου και θεάματος. 

Το Πεντάγωνο: εργαστήρι του μιλιταρισμού, η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Το Υπουργείο Εξωτερικών: Στρατηγείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των USA. Ο Λευκός Οίκος (ως πρόθεση): Κέντρο διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού και συνέταιρος του ιδιωτικού κεφαλαίου, των πολυεθνικών…».

Κοιμηθείτε ήσυχοι. Αυτοί κυβερνούν την Ελλάδα.

Σαν εγκληματική οργάνωση δρα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Με λαθρέμπορους ηρωίνης, τσιγαράδες και επαγγελματίες εκβιαστές.
Θέμος Αναστασιάδης, εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», Κυριακή 9 Ιουλίου 2017.


Λαθρέμποροι τσιγαράδες που επιστρατεύονται σαν κυβερνητικοί λαγοί. Ισοβίτες που έφεραν τόνους ηρωίνης στην Ελλάδα και καλούνται σαν κυβερνητικοί ψευδομάρτυρες εναντίον πολιτικών και μιντιακών αντιπάλων του Μαξίμου. Απατεώνες επιχειρηματίες με χορτολιβαδικές εγγυήσεις-μαϊμού βγαίνουν μπροστά σαν συριζο-καναλάρχες και μετά εκδίδουν παρακρατικές φυλλάδες οι οποίες στοχοποιούν και πάλι τις πιο δυνατές αντι-ΣΥΡΙΖΑ φωνές. Όλα τα γεγονότα που δείχνουν ότι το κεντρικό στρατηγείο Τσίπρα δεν διστάζει -ή επιλέγει να συνεργαστεί με άτομα του κοινού ποινικού δικαίου, προκειμένου να σταθεί στην Εξουσία, επιβεβαιώνουν πλήρως όσα γράφτηκαν για πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια απ’ αυτές εδώ τις σελίδες για την πολιτικά ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ φύση του καθεστώτος. Με μια διαφορά: ότι τώρα ξεθωριάζει η λέξη «πολιτικά» από τη μέση. Έτσι η συζήτηση αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από το κατά πόσο λειτουργούν πια ως ΕΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ με πολιτικό μανδύα και ως που θα φτάσουν... 

Σπιλώνουν τον απέναντι, απειλούν με ισόβια μηντιάρχη εμπλέκοντάς τον με ναρκωτικά, οδηγούν με επίορκους και διάφορους μηχανισμούς σε οικονομικό και όχι μόνο θάνατο εφημερίδες και δημοσιογράφους που αντιστέκονται, χρησιμοποιώντας μάλιστα εκβιαζόμενους δημοσίους υπαλλήλους και λειτουργούς. Δείχνουν να αδιαφορούν να εξαρθρώσουν το μακρύ χέρι της γνωστής-άγνωστης τρομοκρατίας που τινάζει στον αέρα πρώην πρωθυπουργούς και προστατεύουν τα Εξάρχεια από την Αστυνομία. Ποιο θα είναι βήμα; Μήπως είτα από υπερβολή είτε από «κακή στραβή» ή προμελετημένα καταλήγουμε σε κάνα ΦΟΝΙΚΟ; Διότι η οδός που ακολουθεί ο εξωνημένος ΣΥΡΙΖΑ, που απειλεί με τραμπούκους υπουργούς ακόμη και την Ανώτατη Δικαιοσύνη (σκέψου δηλαδή τι γίνεται στα μεσαία κλιμάκια), εκεί καταλήγει: στη φυσική βία με αληθινά θύματα.

Ενάμιση χρόνο πριν είχε γραφτεί σε αυτόν τον χώρο άρθρο υπό τον τίτλο «ΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ». Ας μην πούμε ότι ήταν προφητικό, αλλά για συμπτωματικό μια χαρά κάθεται. Η κυβέρνηση Τσίπρα αρχίζει να λειτουργεί σημειολογικά σαν ΧΟΥΝΤΑ (και μάλιστα τύπου Μαδούρο που βάζει τους κουκουλοφόρους οπαδούς της να δέρνουν τον κόσμο). Και για να πετύχει το σκοπό της, πέρα από το ψέμα και την εξαπάτηση που χρησιμοποιούσε εξαρχής, έχει επιστρατεύσει ό,τι πιο αλήτικο και εγκληματικό στοιχείο κυκλοφορεί για να φέρει σε πέρας κάθε βρώμικη αποστολή. Το ποτήρι ξεχείλισε με την υπόθεση «Noor 1», όπου είναι δεδομένο και αυταπόδεικτο ότι υπουργός συνομιλεί με ισοβίτη λαθρέμπορο ναρκωτικών για να τον παροτρύνει να υποδείξει επιχειρηματία-εκδότη ως αυτουργό του λαθρεμπορίου, μιλάμε για τον ορισμό του πολιτικού (και όχι μόνο) εγκλήματος. Εξάλλου έχουμε μια σειρά γεγονότων που δείχνουν ότι κορυφαία κυβερνητικά στελέχη επιλέγουν καθ’ έξιν εγκληματικές καταστάσεις για να προωθήσουν τα σχέδιά τους. Μπορεί να μην ξέρουμε επίσημα και με τη βούλα ποιου λαθρέμπορου τσιγαρά ήταν τα πλοία που πιάστηκαν στην Κρήτη, αλλά γνωρίζουμε τι κάνει νιάου-νιάου στα ρώσικα: γάτα… βαποριού Περσίας!

Δεν μπορεί να θεωρηθεί πια συμπτωματικό το γεγονός ότι από όλους τους φερέλπιδες επενδυτές και μηντιάρχες ΣΥΡΙΖΑ που εμφανίστηκαν κατά καιρούς, προκρίθηκαν τα πιο ΣΚΟΤΕΙΝΑ πρόσωπα, ενώ απομακρύνθηκαν όλοι οι νορμάλ, όλοι όσοι δεν είχαν ανάγκη από κυβερνητικές αβάντες. Έχουμε δηλαδή μία συνειδητή επιλογή που αρχίζει εξ ορισμού με τη διαπλοκή (κάτι που γινόταν και στο παρελθόν, θα μπορούσε να πει κανείς), αλλά τώρα, καταπατώντας κάθε «ηθικό πλεο­νέκτημα της Αριστεράς», δείχνει προτίμηση σε τύπους με μυστήριες ή και εγκληματικές δραστηριότητες. Συγχρόνως αποδεικνύεται ότι σε αυτές τις παράνομες ή νομιμοφανείς αλλά απεχθείς κοινωνικά και πολιτικά βρώμικες μπίζνες τούς προσφέρεται κάλυψη! Ποιοι κουκούλωναν έξι μήνες το τσιγαράδικο για να εμφανιστεί ο εισαγγελέας μόνο μετά τα δημο­σιεύματα; Ποιοι γνώριζαν πολύ καλά ότι έχουν γίνει παράνομες χορηγήσεις και κολπάκια με τα χορτολιβαδικά; Ποιος μπορεί να νταραβερίζεται πολιτικά με ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑΡΚΩΤΙ­ΚΩΝ, ήτοι εξ ορισμού τον χειρότερο και πιο επικίνδυνο κοι­νωνικά ποινικό; Φαίνεται να μην έχουν κανέναν δισταγμό. Από επιχειρηματίες προτιμούν βασικά τους εγκληματίες.

Τι να προσθέσουμε, λοιπόν, για να καταγραφεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρεται ΣΑΝ εγκληματική οργάνωση; Όποιος συνερ­γάζεται με τσιγαράδες, λαθρέμπορους ηρωίνης, απατεώνες παραεκδότες, γνωστούς εκβιαστές της ΚΥΠατζίδικης δημοσιογραφίας και φλερτάρει με την τρομο­κρατία σε ουκ ολίγες περιπτώσεις ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΙΝΑΙ;

Μοιάζει με πολιτική ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩ­ΣΗ. Και αν αποδειχθεί ότι αυτό συνοδεύεται και από παράνομο πλουτισμό, μια που οι εκλεκτοί του έχουν όλοι (Ω, ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ!) άφθονο ΜΑΥΡΟ ΧΡΗΜΑ, τότε μιλάμε για κανονική εγκληματική οργάνωση. Και τι φοβούνται και μισούν πάνω απ’ όλα οι εγκληματίες; Τη Δικαιοσύνη! Τι της κάνουν, λοιπόν, εδώ; Τη μετατρέπουν σε πολιτικό αντίπαλο! Δυστυχώς, ο ίδιος ο πρωθυπουργός φροντίζει μόνος του να οδηγούν φωταγωγημένοι όλοι οι δρόμοι σ’ αυτόν. Όταν για να ξεπεράσει τα... θεσμικά εμπόδια και να παρακάμψει το Συμβούλιο της Επικρατείας διακηρύττει ότι «το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι», σκάβει μόνος του τον λάκκο του. Ας μην ξεχνά, όμως, ότι τα γραπτά μένουν.

Αυτό που προέχει είναι η... «ευρωπαϊκού επιπέδου» αξιωματική αντιπολίτευση να συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει να αντι­μετωπίσει απλώς μια λαϊκίστικη κυβέρνηση, ούτε καν ένα τσούρμο αδίστακτων αριβιστών που δεν υπάρχει περίπτωση να παραδώσουν την εξουσία με δημοκρατικό τρόπο. Χρειάζε­ται να εξετάσει με προσοχή πώς αντιμετωπίζεται ένα καθεστώς που όχι μόνο δεν διστάζει να συνεργάζεται με επίορκους, παρακρατικούς και κοινούς εγκληματίες, αλλά ένα κομμάτι του έχει ήδη μετουσιωθεί σε πολιτική εγκληματική οργάνωση -με την απόλυτη έννοια του όρου που δίνει η νομοθεσία. Ξεπουλά και δέρνει. Φιμώνει και «σκοτώνει». Βρωμίζει και πλουτίζει. Πυροδοτεί την εκτροπή για να κρατηθεί μέσα στη χλιδή. Έχουμε να κάνουμε με οργανωμένο πολιτικό έγκλημα. Ας το χωνέψουμε πριν μας καταπιεί.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

«Επανεξοπλισμός της Δεξιάς»

Φαήλος Κρανιδιώτης
(Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27 Αυγούστου 2017, σελίδα 15.)

H ελληνική Δεξιά, συμπεριλαμβανομένου του αληθινού Κέντρου της Ιστορίας, από το 1974 και εντεύθεν βρίσκεται στη δική της διαρκή Βάρκιζα. Καταθέτει ένα ένα τα ιδεολογικά όπλα της μπροστά σε μία Αριστερά απροκάλυπτα μισαλλόδοξη και ρεβανσιστική. Εμβληματική η φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη «σέβομαι και τιμώ την Αριστερά για τους αγώνες της» και το πρόσφατο γλείψιμο του άλλου φεουδάρχη, του Κ. Καραμανλή του Αχιλλέως, ο οποίος μίλησε για τις... καλές προθέσεις του κομμουνισμού, κάνοντας ποιοτικές διακρίσεις των ολοκληρωτισμών.

Ο βασικός λόγος αυτής της ψοφοδεούς και ανιστόρητης στάσης είναι γιατί η φεουδαρχία που κάνει κουμάντο στη λεγάμενη Κεντροδεξιά έχει εκχωρήσει στην Αριστερά τη μεγαλύτερη εξουσία, την εξουσία να ονοματίσει το καλό και το κακό. Έτσι, μόλις κάθε άπλυτος κατρουλής δημοσιογράφος ή βουλευτής του νεομνημονιακού κατσαπλιάδικου τους κάνει «μπου» και τους επισείσει την ετικέτα του «ακροδεξιού», του «ρατσιστή», του «φασίστα»,του «ναζί» κ,λπ., τα κάνουν πάνω τους και γι’ αυτό προκαταβολικά στρογγυλεύουν τόσο πολύ τις ιδέες και τις εκφράσεις τους, που στο τέλος τις παίρνει η κατηφόρα.

Το σύμπαν ένοπλο Έθνος τούς συνέτριψε στα πεδία των μαχών με κορμό το Κέντρο και τη Λαϊκή Δεξιά, με κυβερνήσεις όπου μέλος τους ήταν μέχρι και ο Ν. Καζαντζάκης, όμως οι φεουδάρχες επίγονοι πετούν τα σύμβολα και τις αρχές των νικητών, από φόβο μη τους κακοχαρακτηρίσει η φαιά φάλαγγα. Παράλληλα, υιοθετούν όλον τον δικαιωματισμό για την υπεράσπιση όλης της παρακμιακής ατζέντας, από τα 62 «κοινωνικά φύλα» ως τον γάμο του Φρούλη με το αγόρι του και το «δικαίωμά» του να γίνει... μάνα διά της υιοθεσίας. Όταν η Αριστερά χλευάζει το «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», κανείς από τους φεουδάρχες κρατικοδίαιτους ταγούς της «Κεντροδεξιάς» δεν σηκώνεται να τους το τρίψει στα μούτρα το διαχρονικό σύνθημα του αγώνα του Έθνους μας. Λες και οι Έλληνες πολέμησαν ποτέ για τίποτε άλλο.

Οι Έλληνες, επαναλαμβάνω, όχι οι προδότες. Χασικλήδες άπλυτοι και χυδαίοι μηδενιστές, μαζί με κουστουμάτους του πρώην ΔΟΛ και του Μπόμπολα κουνάνε το δάχτυλο, καθυβρίζουν τις εθνικές ιδέες, διαστρεβλώνουν την Ιστορία, συκοφαντούν το Έθνος και τις αξίες του, ξεπλένουν τη βαρβαρότητα του μαρξισμού και προμοτάρουν τη διάλυση του Εθνικού Σχολείου, της εθνικής συνοχής διά του ισλαμικού εποικισμού, επιτίθενται στην Εκκλησία και οι φεουδάρχες της «Κεντροδεξιάς» χωρίς Δεξιά παίζουν τις λίλιζες, παραχωρούν κι άλλο έδαφος, σκύβουν ακόμη πιο χαμηλά και νομίζουν πως θα παραμυθιάσουν τα «βόδια» τους δεξιούς, όπως τους αποκαλεί συνεργάτης του Μητσοτάκη, επειδή λέει καμιά παρόλα πού και πού ο Άδωνις.

Η Δεξιά λοιπόν πρέπει να επανεξοπλιστεί, να σηκώσει πάλι ψηλά τα λάβαρα των ιδεών και των αξιών της και πριν από οτιδήποτε άλλο να αφαιρέσει από την Αριστερά την αυθαίρετη εξουσία της να ονομάζει το καλό και το κακό. Να πάψει να ετεροκαθορίζεται από τον χυδαίο και ηττημένο αντίπαλο, στον οποίο δεν ανήκει ούτε η κοινωνική δικαιοσύνη, την οποία καπηλεύεται. Η Αριστερά χρησιμοποιεί τον πιο διχαστικό λόγο, την πιο μισαλλόδοξη ρητορική και ανάλογες πράξεις. Η απάντηση σε αυτά δεν μπορεί να είναι φοβική, χλιαρή, ενοχική.

Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ δεν μοιράζεται τις ενοχές και τον ψοφοδεϊσμό του φεουδάρχη της Πειραιώς απέναντι στην Αριστερά. Στις συκοφαντίες της απαντά με την αλήθεια. Στις επιθέσεις στους ήρωες και στα σύμβολά μας απαντάμε πιο δυνατά και σηκώνουμε τις σημαίες μας πιο ψηλά από τα λερωμένα χέρια τους και λέμε: Ναι, ρε, και Πατρίδα και Θρησκεία και Οικογένεια. Και όταν ψεύδονται παραχαράσσοντας την Ιστορία πάντα θα θυμίζουμε την αλήθεια.

Και μέρες που είναι, επέτειος της νίκης στον Γράμμο και στο Βίτσι, να ανάψουμε όλοι ένα κερί για τις ψυχές των εργατών, τους αγροτών, όλων των στρατευμένων γιων του Έθνους, που έπεσαν πολεμώντας για να μη γίνει η Πατρίδα κομμουνιστική δικτατορία, να μη θέλουμε διαβατήριο μετά τη Λάρισα και να έχουν την πολυτέλεια κάθε Κοντονής και Κυρίτσης να λένε ατιμώρητα τις βέβηλες ανοησίες τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εναντίον Αισχύλου και Σολωμού.

Κωνσταντίνος Χολέβας,
(Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27 Αυγούστου 2017, σελίδα 15.)

Η κυβερνώσα Αριστερά δυσφορεί όταν γίνεται αναφορά στις διαχρονικές αξίες για τις οποίες αγωνίζεται ο Ελληνισμός. Προβεβλημένοι εκπρόσωποί της με δημόσιες δηλώσεις τους χαρακτηρίζουν κατάλοιπα αυταρχικών καθεστώτων τον σεβασμό του Έλληνα προς τον θεό, προς την πατρίδα, προς τα ήθη και τα έθιμα, προς τον οικογενειακό θεσμό. Δεν ξέρω αν πρόκειται για άγνοια ή για ηθελημένη παραποίηση. θεωρώ, πάντως, χρήσιμο να υπενθυμίσω ότι αυτές οι πατροπαράδοτες αξίες καθοδηγούντο έθνος μας εδώ και τουλάχιστον 2.500 χρόνια και το έχουν βοηθήσει να σταθεί όρθιο απέναντι σε επιδρομές, κατακτήσεις και άλλες δυσκολίες.

Για τους ναούς των θεών, για την πατρίδα, για τους συγγενείς και για τους τάφους των προγόνων πολέμησαν οι Έλληνες τους Πέρσες τον 5ο αι. π.Χ. Μας το θυμίζει ο παιάνας των Σαλαμινομάχων, όπως τον καταγράφει ο Αισχύλος στους «Πέρσες»: «Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων αγών»!

Την πατρίδα, τη δημοκρατία, τη θρησκεία των προγόνων, τα όσια και τα ιερά της πόλεως ορκίζονται να υπηρετούν οι Αθηναίοι έφηβοι κατά την περίοδο ακμής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας: «θα αμυνθώ για τα ιερά και για τα όσια και μόνος και μαζί με πολλούς και την πατρίδα δεν θα παραδώσω μικρότερη, αλλά μεγαλύτερη και ισχυρότερη από όση την παρέλαβα... Και θα τιμήσω τα πστροπαράδοτα ιερά». Ο όρκος περιλαμβάνεται στον λόγο του ρήτορος Λυκούργου κατά Λεωκράτους, ο οποίος παλαιότερα εδιδάσκετο στα λύκεια μας.

Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Αθηναίων Πολιτεία» και στο κεφάλαιο 55 περιγράφει με ποια κριτήρια επέλεγαν η Βουλή και το δικαστήριο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας τους εννέα άρχοντες, κάτι αντίστοιχο με τους σημερινούς υπουργούς. Τα κριτήρια ήταν: Πρώτον, αν σέβεται τους πατρώους θεούς και πώς, δηλαδή σήμερα θα ρωτούσαμε αν εκκλησιάζεται τακτικά ο υποψήφιος. Στη συνέχεια τον ρωτούσαν αν φέρεται καλά στους γονείς του, αν πληρώνει τους φόρους και αν πήγε να πολεμήσει όταν τον χρειάστηκε η πατρίδα.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στην τελευταία ομιλία του, στις 28 Μαΐου 1453, καλεί τους υπερασπιστές της Βασιλεύουσας να αγωνιστούν για τη χριστιανική πίστη, την πατρίδα και τους συγγενείς. Προσθέτει και τον βασιλέα, διότι αυτό ήταν τότε το πολίτευμα. Σήμερα καλούμαστε να υπερασπίσουμε το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Βλέπουμε, πάντως, τις ίδιες διαχρονικές αξίες.

Ορθοδοξία και πατρίδα υμνεί ο Διονύσιος Σολωμός στον «Υμνον εις την Ελευθερίαν», όταν συμβουλεύει τους αγωνιστές του 1821 μετά ακόλουθα λόγια (στροφή 148):«... Όλο το αίμα όπου χυθή για θρησκεία, για πατρίδα όμοια έχει την τιμή».
Τι επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να καταργήσει τον Αισχύλο και τον Σολωμό;.

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

«Τα δικαιώματα στη θέση της ελευθερίας!»

Δημήτρης Παπαγεωργίου,
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία» 16 Ιουλίου 2017

Υπάρχουν άνθρωποι, ανάμεσα τους και εγώ, οι οποίοι αρνούνται να παρακολουθήσουν τηλεόραση τόσο για την ψυχαγωγία τους όσο και για την ενημέρωσή τους. Ειδικά οι πολιτικές εκπομπές, οι οποίες θα έπρεπε να αποτελούν σημαντικό κομμάτι της ενημέρωσής μας για τα πολιτικά τεκταινόμενα, σε πολύ λίγο διαφέρουν από ένα «κουκλοθέατρο», όπου οι διάφοροι συμμετέχοντες εξαντλούνται σε στείρο κομματικό διάλογο, ανούσιες θεατρινίστικες αντιπαραθέσεις, κωλοτούμπες και γραφικότητα. Κατά τη διάρκεια των αντιπαραθέσεων όλων αυτών που εκπροσωπούν τα κοινοβουλευτικά κόμματα βλέπουμε κατά κύριο λόγο την απόλυτη ιδεολογική και σημειολογική κυριαρχία της Αριστερός.

Αυτό που δεν βλέπουμε είναι οι συζητήσεις σχετικά με την Ελευθερία. Όλοι οι διάλογοι και οι αντιπαραθέσεις είτε εξυπηρετούν την κυρίαρχη ιδεολογία (η οποία είναι εξόφθαλμα ανελεύθερη) είτε χρησιμοποιούν τεχνικούς και  επιστημονικούς όρους, αναφερόμενοι στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων και των λειτουργικών, διαχειριστικών και γραφειοκρατικών ζητημάτων της χώρας. Απουσιάζει από το διάλογο η ελευθερία και, όταν λέω ελευθερία, δεν εννοώ τη θέσπιση περισσότερων δικαιωμάτων όπως τα αντιλαμβάνονται οι σύγχρονοι φιλελεύθε­ροι, αλλά την ελευθερία σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της: την ελευθερία έκφρα­σης, την οικονομική ελευθε­ρία, την ελευθερία ως φιλο­σοφία, ως στάση ζωής, την ελευθερία ως ιδέα. Καθόλου συμπτωματικά, απουσιάζει από τον πολιτικό διάλογο και η λέξη έθνος. Και απουσιάζει διότι το έθνος δεν περιορίζεται στο στενό γεωγραφικό πλαίσιο του Ελληνικού κράτους, αλλά προχωρά πέρα από αυτό, καθώς επίσης και πέρα από τα ίδια εδάφη.

Η απουσία των δύο αυτών εννοιών δεν είναι τυχαία, ς συμπίπτει με τις ιδεολογικές και τις πολιτικές επιλογές των κομμάτων. Διότι δεν τους ενδιαφέρει το έθνος παρά μόνο στον βαθμό που τους προσφέρει κομματικά οφέλη, και όταν δεν τους  ενδιαφέρει το έθνος, δεν τους ενδιαφέρει η ελευθερία, της οποίας η ύπαρξη μπορεί να συντηρηθεί μόνο μέσα στο πλαίσιο αυτό. Έτσι έχουμε δηλώσεις αξιωματικών της Αστυνομίας που ζητούν περισσότερη καταστολή της έκφρασης, ψηφίσματα που περιορίζουν την έκφραση, όπως ο αντιρατσιστικός νόμος, έχουμε πολιτικούς που δηλώνουν δημόσια ότι είναι πρόβλημα καθένας να έχει μια άποψη, έχουμε την ψήφιση αντισυνταγματικών νόμων, παρεμβάσεις για απαγόρευση τηλεοπτικών διαφημίσεων διότι δεν αρέσουν σε φεμινίστριες.

Η διαρκής αντικατάσταση της ενιαίας και αδιαίρετης ελευθερίας από τα λεγόμενα «δικαιώματα» συμπίπτει, και όχι τυχαία, με την αντικατάσταση του έθνους από «πολίτες» και τη φυσική αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού από ξένους (έχει ως αποτέλεσμα την παράλληλη αντικατάσταση της χρήσης της λέξης έθνος από τα πολύ βολικά «πολίτες», «χώρα», «λαός»). Τα ανωτέρω απουσιάζουν πλήρως από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και δεν αποτελούν παρά απόδειξη της ολίσθησής μας στον αριστερίστικο ολοκληρωτισμό, στην απώλεια του πολιτικού και του αξιακού υπόβαθρού μας και στον ραγδαίο εκφυλισμό του πνευματικού πολιτισμού μας.


Η ανάγκη για τη δημιουργία μίας νέας ΕΡΕ

Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης
Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών

Προτού προσφερθούν απλόχερα τα πακέτα Μάρσαλ, ως συνέπεια του Δόγματος Τρούμαν, το 1947, στην πατρίδα μας έφτασε ένας ψηλόλιγνος Αμερικανός, ο Πολ Πόρτερ. Ο κύριος αυ­τός ήτο επιτετραμμένος της αμερικανικής κυβερνήσεως με στόχο να συντάξει ένα πόρισμα για την πολιτικο­οικονομική κατάσταση της Ελλάδος. Το πόρισμα αυ­τό αργότερα έγινε γνωστό σε όλους μας υπό τον τίτλο «Έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ».

Η ομοιότητα των παρατηρήσεων που κατατί­θενται από τον Πόρτερ με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα είναι συγκλονιστική. Περιγράφεται η ανεπάρκεια ατομιστών πολιτικών, απασχολημένων μόνον με την κατάληψη της εξουσίας, το τερατώδες Δημόσιο που ζει παρασιτικά έναντι της ιδιωτικής οικονομίας και μία κατάσταση νεκρώσεως της ελληνι­κής οικονομίας παρά τη χρηματική αρωγή των μεγά­λων δυνάμεων ένεκα ανεπαρκών μεταρρυθμίσεων.

Οι πιο ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις του όμως αφορούν τους πιο εύπορους πολίτες εκείνης της επο­χής. Σκιαγραφούνται ως άνθρωποι δίχως κανένα ενδιαφέρον να επενδύσουν τα κέρδη τους προς αναστήλωση της εθνικής οικονομίας, ως «κοσμοπολίτες» που γνωρίζουν απταίστως την αγγλική και πάντα πρό­θυμοι να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή προς ίδιον όφελος. Καταθέτει δε και την εμπειρία του από ένα γεύμα στο οποίο παρέστη ο ίδιος με έναν μεγαλοεπιχειρηματία. Όταν δε ερωτήθη από τον Πόρτερ ποια είναι η άποψή του περί ανατάξεως της εθνικής παραγωγής, δεν είχε τίποτα ουσιαστικό να του προτείνει. Αντιθέτως, προτίμησε να εξυμνήσει τις χαρές που του προσέφεραν τα «αριστοκρατικά» σπορ.

Εξήντα εννέα χρόνια αργότερα λίγα πράγματα άλ­λαξαν ως προς τη διάρθρωση της ελληνικής οικονομί­ας και οι όποιες προσπάθειες εκβιομηχάνισης ανατράπηκαν από τις «κοινωνικοποιήσεις» της Μεταπολίτευ­σης. Από τη χώρα απουσιάζει εθνική αστική τάξη με σχέδιο και πολύ περισσότερο με όραμα. Η πλειονότη­τα των εντός συνόρων Ελλήνων κεφαλαιούχων στηρί­ζει πολιτικά σχήματα που είτε θα διαιωνίσουν τα προ­νόμια του κρατικοδίαιτου «καπιταλισμού» στον οποίο συμμετέχουν είτε θα μας οδηγήσουν στη δραχμή για να κερδοσκοπήσουν οι ίδιοι. Με τους εκτός συνόρων Έλληνες κεφαλαιούχους δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχολούμεθα, αφού η παιδεία που έλαβαν τους μετέ­τρεψε σε «ιθαγενείς» με έδρα τη Δύση. Για εκείνους η χρησιμότητα της Ελλάδος περιορίζεται στις καλο­καιρινές τους διακοπές.

Χωρίς αστική τάξη όμως κανένα έθνος-κράτος δεν δύναται να επιβιώσει. Από αυτήν εξαρτάται η παραγωγική διαδικασία μιας χώρας, η οικονομική της αυτάρκεια και, κυρίως, η ενσυναίσθηση ότι η μοίρα αυτών των δύο είναι κοινή. Χρειάζονται εμπνευσμένες λύσεις για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση. Όταν κάτι εκλείπει, πρέπει να οικοδομηθούν οι βάσεις για να δημιουργηθεί. Η πρώτη σοβαρή ενέργεια ενός κράτους για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου είναι η αναδιάταξη της παιδείας. Από τη μέση με την επανα­φορά προτύπων σχολείων και του ρόλου του ελεγκτή μέχρι την ανώτατη με τη συμμετοχή ιδιωτών στα πανε­πιστήμια. Μόνον έτσι πλάθεται ανθρώπινο κεφάλαιο με εθνική συνείδηση και καινοτόμο σκέψη.

Η άλλη, εξίσου σοβαρή, ενέργεια είναι η παραγω­γική αποκέντρωση που θα ενδυναμώσει την περιφέ­ρεια στη λογική του συγκριτικού πλεονεκτήματος. Μικροί και μεσαίοι Έλληνες επιχειρηματίες θα αδράξουν την ευκαιρία για να μεγαλώσουν. Και το καλύτερο από όλα είναι ότι θα είναι υπόλογοι απέναντι στην κοινό­τητα, συνεχίζοντας από την αρχαιοτάτων χρόνων ελ­ληνική παράδοση του κοινοτισμού. Αυτό το καταπλη­κτικό μείγμα αποτελεί μία win-win situation, όπου ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας αναπτύσσεται και καθίσταται μεγάλος αφού το κράτος δεν μπαίνει στα πόδια της περιφέρειας - κοινότητας, που με τη σειρά της, για να είναι ανταγωνιστική σε σχέση με τις άλλες, αναγκά­ζεται να μειώσει τη φορολογία και τη γραφειοκρατία.

Και τα δύο, βέβαια, προϋποθέτουν μία στοχευμένη συνταγματική αναθεώρηση, κάτω από το πλαίσιο ενός νέου ριζοσπαστικού συντηρητικού Συντάγματος, το οποίο θα τοποθετεί πρώτο το εθνικό συμφέρον προάγοντας διά αυτού του τρόπου έναν εθνικό καπιταλι­σμό. Οι επιχειρηματίες δηλαδή στην υπηρεσία του έθνους. Προϋποθέτουν και κάτι άλλο όμως, πολύ ση­μαντικότερο. Προϋποθέτουν έναν πολιτικό φορέα με τέτοιες ριζοσπαστικές προγραμματικές επιδιώξεις. Η απουσία συντηρητικού κόμματος, μιας νέας ΕΡΕ, είναι ορατότερη από ποτέ.

Η «κυπριακή εθνική ταυτότητα»

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία» 16 Ιουλίου 2017

Ο Νίκος Κοτζιάς στη συζήτηση στη Βουλή για το Κύπρο, διέπραξε ένα γλωσσικό και πολιτικό ολίσθημα, αναφερόμενος σε «Κυπριακή εθνική ταυτότητα», για το μέλλον. Μαρξιστής αλλά με ευρύτερη μόρφωση έπρεπε να γνωρίζει πόσο μακρά και επίπονη πολιτισμική και φυλετική διεργασία είναι η δημιουργία ενός έθνους. Η «κυπριακή εθνική ταυτότητα» ανήκει στην ίδια συνομοταξία του φυσικού βίου με τον μονόκερο, τις γοργόνες, τον φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του και τους δράκους που πετούν και φτύνουν φλόγες.

Πιθανώς η αποστροφή του να ήταν μία παραχώρηση στους 53, μία διαρκής παράσταση ιδεολογικού μηδενισμού, με στοιχεία μισελληνικού ψυχιατρείου. Ανησυχούν αυτοί οι πουθενάδες που επιβίωσαν στις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ διότι η κυβέρνηση σε μερικά εθνικά θέματα δεν ακολουθεί τη γραμμή που οδηγεί ντουγρού στη μειοδοσία. Ο Τσίπρας κι ο Κοτζιάς εδώ σοφά επιλέγουν να αποφύγουν να τους βάλει η Ιστορία, ως ολετήρες της Κύπρου, δίπλα με τον αποβιώσαντα ισοβίτη Δημήτριο Ιωαννίδη.

Στην Κύπρο υπάρχει ελληνική πλειονότητα, τουρκοκυπριακή μειονότητα, εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες, Αρμένιοι και Μαρωνίτες. Έχει επίσης αγρινά (αγριοκάτσικα) και κουρκουτάες (είδος μεγάλης σαύρας). Κύπριους σκέτους, αυτοφυείς και με Κυπριακό αίσθημα ταυτότητας δεν έχει. Παρά τον ανεξάρτητο βίο 60 ετών, δεν φυτρώσανε ακόμα. Η αλήθεια είναι πως τέτοιον μεταλλαγμένο τεχνητό σπόρο τον φύτεψαν οι Άγγλοι και οι πράκτορές τους, η παράδοξη και αγγλόφιλη κυπριακή Αριστερά, η μόνη στον κόσμο που απείχε από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού της, όπως και μέρος της μεταανεξαρτησιακής ηγέτιδας τάξης, όμως φύτρωσε ένα ζαβό στέρφο κλαράκι, πιο κοντό κι από μαϊντανό. Με κατασκευάσματα ετεοκυπριακής - φοινικικής καταγωγής, που μπορεί να υιοθετήσει ιστορικός μόνον έπειτα από βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και άνοια, προσπάθησαν να αυτονομηθούν από τις μητέρες πατρίδες. Δεν έκατσε. Και ούτε πρόκειται. Οι ελάχιστοι υποστηρικτές της θεωρίας του ψωραλέου «κυπριακού» μονόκερου κέρδισαν μόνον τον χαρακτηρισμό «Νεοκύπριοι», συνώνυμο του προδότη για την πλειονότητα, και τους έμειναν μόνον τα... κέρατα.

Τα χιλιάδες χρό­νια διεργασίας για τη γένεση του ελληνικού έθνους, που πολύτι­μο κομμάτι αποτελεί η πλειονότητα του λαού στην Κύπρο, χρειάστηκαν κάτι πολύ παρα­πάνω από κυνικές υστερόβουλες αποφάσεις σε γραφεία στον Τάμεση, σε πρεσβείες και σε επι­χειρηματικά και πολιτικά γραφεία στη Λευκωσία. Αυτό το δέντρο έχει πολύ βαθιές ρίζες, ποτι­σμένες με άφθονο αίμα, με κοινούς μελωδικούς φθόγγους από τη Μαύρη Θάλασσα, την Ήπειρο, την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα έως τα τρυφερά στόματα των όμορφων κοριτσιών της Κύπρου. Έχει πίσω αρματωμένους κωπηλάτες που βγή­καν στην Αχαιών Αχτή, συντρόφους στα Τρωι­κά και τα Περσικά, ναύτες βουτηχτές του Κανάρη, τον υπασπιστή του Καραϊσκάκη, τον Σάββα Τσερκετζή και τους χιλιάδες Κύπριους εθελοντές σε όλους τους αγώνες του έθνους. Έχει Κατούντα και Τάσο Μάρκου, Αυξεντίου και Κατσάνη, έχει Καραολή και Τσαμκιράνη, Δημητρίου και Κουρούπη.

Μη λερώνετε το στόμα σας, κύ­ριε υπουργέ, με τα σάπια και μάταια κατασκευ­άσματα των εχθρών μας. Και μη λερώνετε έτσι τις συνειδήσεις μας. Εμείς, οι πατριώτες της ΝΕ­ΑΣ ΔΕΞΙΑΣ και κάθε χώρου, πάντα θα τραγου­δάμε το «Σκέπασε, μάνα, σκέπασε...» Μη βρίζε­τε την κόρη...
 
ΕπιστροφήTop