Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

«Η νέα γενιά υπό καθοδήγηση»

Το παράδειγμα του περιοδικού η Νεολαία (1938-1941).

Μια σπάνια σε ποιότητα έκδοση του Ιδρύματος «Κώστα και Ελένης Ουράνη» σε 902 σελίδες, παρουσίασε σε δημοσίευμά της η εφημερίδα «Η Καθημερινή». Το βιβλίο είναι του συγγραφέα Γιώργου Ανδρειωμένου, έχει τίτλο «Η νέα γενιά υπό καθοδήγηση: Το παράδειγμα του περιοδικού η Νεολαία (1938-1941)» και το δημοσίευμα έχει την υπογραφή της δημοσιογράφου Κατερίνας Σχινά.

«Στα χρόνια που εξέπνεε ο Μεσοπόλεμος και η τεταρταυγουστιανή δικτατορία επιχειρούσε να παγιώσει το «νέον κράτος» της, η ελληνική νεολαία οργανωνόταν θέλοντας και μη στη μεταξική Εθνική Οργάνωση Νέων, τη διαβόητη Εθνική Οργάνωση Νέων. Η οργάνωση είχε ιδρυθεί το 1938, στα πρότυπα της Οργάνωσης Νέων Balilla του μουσολινικού καθεστώτος, επιχειρώντας να συνδυάσει τη σωματική, συναισθηματική και κοινωνική χειραφέτηση των νέων με τη φυσική, ιδεολογική και πολιτική τους χειραγώγηση - αλλά στην ουσία χρησιμοποιώντας την πρώτη προκειμένου να γίνει πιο πειστική και αποτελεσματική η δεύτερη. 

Σκοπός της, σύμφωνα με τον νόμο, ήταν η «επωφελής διάθεσις του ελευθέρου από της εργασίας χρόνου των νέων, προς προαγωγήν της σωματικής και ψυχικής καταστάσεως αυτών και ανάπτυξιν του εθνικού φρονήματος και της πίστεως προς την θρησκείαν». Ο ομολογημένος σκοπός. Γιατί πίσω από τη λιτή διατύπωση λάνθανε ο ουσιαστικός και ανομολόγητος: η δημιουργία ενός μελλοντικού ερείσματος του καθεστώτος, καθώς αυτό δεν στηριζόταν σε μαζικό κόμμα ούτε έχαιρε λαϊκής αποδοχής. «Αν δεν κατορθώσωμεν να έχωμεν την Νεότητα με το μέρος μας, εχάσαμεν κυριολεκτικώς την μάχην», επισημαινόταν στο 1ο τεύχος του περιοδικού «Νέον Κράτος», του μηνιαίου επίσημου θεωρητικού οργάνου του καθεστώτος. Όσο για τον Μεταξά, εκείνος δεν έπαυε να διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι «τα χρυσά του παιδιά», ο μελλοντικός «στρατός» της Ελλάδας, ήταν η αναντικατάστατη βάση για να ανανεωθεί η αποστολή της «φυλής».

Όμως για να «έχει την Νεότητα με το μέρος του», το καθεστώς χρειαζόταν το αντίστοιχο έντυπο: το φθινόπωρο του 1938 κυκλοφορεί η «Νεολαία», ως «επίσημον όργανον πνευματικής, ηθικής, κοινωνικής και πολιτικής αγωγής της ΕΟΝ». Βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους οργανώνεται η ύλη είναι ο αντικοινοβουλευτισμός, ο αντικομμουνισμός, η πίστη στον θεσμό της βασιλείας, η προσωπολατρία, ο εθνικισμός και η προγονολατρία, και φυσικά το ανεξάντλητο τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Ωστόσο, η συντακτική ομάδα δεν ξεχνά πως απευθύνεται σε νέους και δεν περιορίζεται στην ιδεολογική διαφώτιση ή τη βαρύγδουπη εθνικοπατριωτική αρθρογραφία: συγκαταλέγει στην ύλη του στήλες ψυχαγωγικού περιεχομένου, φροντίζει επιμελώς την εικονογράφηση και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις συνεργασίες των αναγνωστών, οι οποίοι μάλιστα νουθετούνται να υιοθετήσουν τη «λαγαρή δημοτική», αφού «κάτι που βγαίνει από την καρδιά πρέπει να αποτείνεται στην καρδιά». 

Η παρουσία ονομάτων που αργότερα θα συνδέονταν με την Αριστερά (Σ. Δούκας, Μ. Αυγέρης, Ν. Καρούζος, Ν. Βρεττάκος, Μ. Θεοδωράκης), ο διακηρυγμένος δημοτικισμός του περιοδικού (είχε συζητηθεί ακόμη και η υιοθέτηση του μονοτονικού), η απόρριψη των έμφυλων διακρίσεων (αγόρια και κορίτσια αντιμετωπίζονταν ισότιμα) ή κάποιες ιδιαίτερα «προοδευτικές» θέσεις, όπως η καύση των νεκρών, συνυπάρχουν με την οργανωμένη προπαγάνδα, που καλλιεργεί και διαδίδει τις κατευθυντήριες ιδεολογικές γραμμές του καθεστώτος και προωθεί την εικόνα του Ιωάννη Μεταξά ως μεγάλου και χαρισματικού ηγέτη.

Η φυσιογνωμία του περιοδικού «Νεολαία» αναδεικνύεται ολοζώντανη μέσα από τις σελίδες του ογκώδους βιβλίου που συγκρότησε ο Γιώργος Ανδρειωμένος αποδελτιώνοντας τα 133 τεύχη της «Νεολαίας» και ερμηνεύοντας με νηφαλιότητα και μετριοπάθεια το φαινόμενο. Έχοντας στο ενεργητικό του την εξίσου ενδιαφέρουσα βιβλιογραφική μελέτη «Η πνευματική ζωή υπό επιτήρηση: Το παράδειγμα του περιοδικού "Το Νέον Κράτος"» (επίσης έκδοση του Ιδρύματος Ουράνη), ο ερευνητής επιτελεί δουλειά μυρμηγκιού: σκύβει πάνω από κάθε τεύχος, το διαβάζει σελίδα τη σελίδα, δίνει πληροφορίες για κάθε δημοσίευμα, συχνά παραθέτει εκτενή αποσπάσματα. Με οδόσημα τις ακριβοδίκαιες παρατηρήσεις του ερευνητή, ο αναγνώστης βρίσκει τον δρόμο του σ' αυτήν την ελλιπώς χαρτογραφημένη εποχή, αποτινάσσοντας προκαταλήψεις και ανακαθορίζοντας το πλαίσιο αυτού του λαϊκίστικου, φασίζοντος αλλά όχι φασιστικού «ελληνοχριστιανικού» και ακραιφνώς αντικομμουνιστικού καθεστώτος, που εμφανιζόταν ανεκτικό απέναντι στις ήπια αποκλίνουσες φωνές και δεν παρενέβαινε δραστικά στα καλλιτεχνικά και λογοτεχνικά πράγματα του τόπου αλλά ταυτόχρονα επιδίωκε τη δημιουργία μιας λογοτεχνίας «εθνικών προδιαγραφών». Καθοδηγούμενος διακριτικά από τον Ανδρειωμένο, ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται τις αντιφάσεις της τεταρταυγουστιανής δικτατορίας, διαπιστώνει ότι οι ρήξεις και οι τομές του καθεστώτος σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη εποχή δεν ήταν τόσες όσες θα φανταζόταν και κατανοεί ότι, στην ουσία, επιβάλλοντας στους νέους να οργανωθούν αλλά αδυνατώντας να τους εμπνεύσει, το καθεστώς προετοίμαζε τη γενιά της αντίστασης. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ακούσιοι αναγνώστες της «Νεολαίας», οι υποχρεωτικά οργανωμένοι στην ΕΟΝ μαθητές, ήταν εκείνοι που λίγα χρόνια αργότερα, μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ, θα έδιναν τη μεγάλη αντιφασιστική μάχη για την ελευθερία.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Διαδικτυακή δημοσκόπηση

Δοκιμάστε τις πιθανότητες.


Οι εκλογές θα γίνουν, είτε τις θεωρείτε απαραίτητες, οι περισσότεροι, είτε αναγκαίο κακό, κάποιοι.

Το blog Δημοσκόπηση 
λειτουργεί με σκοπό τη διερεύνηση της προθέσεως ψήφου για τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012. Κάντε μια «βόλτα» και «φηφίστε». Είναι ανώνυμο και διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα.
Το ιστολόγιο σύμφωνα με τη δική του ανακοίνωση θα δημοσιεύσει τα αποτελέσματα στις 16 Ιουνίου το απόγευμα.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Η αποχώρηση του υπαρχηγού (με τον υποκόμο του)

και οι κυβιστήσεις του αρχηγού.

Η αποχώρηση του Μάκη Βορίδη και οι «κυβιστήσεις» του Γιώργου Καρατζαφέρη, οδήγησαν το κόμμα του Λα.Ο.Σ. εκτός Βουλής. Η αλήθεια είναι πασιφανής καθώς ελάχιστες εκατοντάδες ψήφοι ήταν η απόσταση που χώρισε τον όλεθρο του εκλογικού ναυαγίου από τη σανίδα της πολιτικής διασώσεως του εκλογικού μέτρου.

Μπορεί να μην αρέσει, ακόμη και σ’ μένα, όμως είναι αλήθεια, ότι η παρουσία του Μάκη Βορίδη, αλλά ας μην ξεχνάμε και τον Άδωνι Γεωργιάδη, θα οδηγούσε σε μια σημαντική Εθνικιστική πολιτική καταγραφή, τόση που δεν θα είχε ιστορικό προηγούμενο στην Ελλάδα. Ποσοστά της τάξεως του 10% και πολιτική εκπροσώπηση από περίπου τριάντα Εθνικιστές, κατά το μάλλον ή ήττον, βουλευτές, θα αποτελούσε πολιτικό γεγονός που δεν θα επέτρεπε στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα να εστιάσει τα πυρά του και να προσπαθήσει να αδρανοποιήσει, για μια ακόμη φορά, τον Εθνικιστικό πολιτικό και ιδεολογικό χώρο. Η συντριπτική πλειοψηφία, σχεδόν η παμψηφία της εκλογικής βάσεως του κόμματος Καρατζαφέρη, ανήκει συνειδητά ή ασυνείδητα στον εθνικιστικό χώρο.
Θα μπορούσε κανείς με σχετική βεβαιότητα, στον ευρύτερο εθνικιστικό χώρο, να εντάξει και την πλειοψηφία των πρώην εκλεγμένων βουλευτών του, αρκεί να εξαιρούσε την άθλιες περιπτώσεις του γνωστού αστράτευτου, του σεξοψυχολόγου, και των δύο-τριών ακόμη ομοίων τους.

Ο λανθασμένος τακτικά τρόπος που ο Καρατζαφέρης προσέγγισε την εκλογική αναμέτρηση έδωσε τη δυνατότητα για θριαμβική εκλογική εμφάνιση από τον Πάνο Καμμένο, που  «ψάρεψε» και στον εθνικιστικό χώρο και στους αντιμνημονιακούς ΝεοΔημοκράτες, την ώρα που το 4,5% των ψηφοφόρων που ψήφισαν το 2009, Πα.Σο.Κ., σε αυτές τις εκλογές ψήφισαν «Χρυσή Αυγή».

Εν κατακλείδι η εθνικιστική ιδεολογία εκπροσωπήθηκε ισχυρά στη βουλή που διαλύθηκε πριν λίγες ώρες και μακάρι να επανέλθει ισχυρότερη στη σύνθεση της νέας βουλής, είτε εκπροσωπηθεί από ένα ή ακόμη καλλίτερα από δύο πολιτικούς σχηματισμούς.  Επιτέλους, κάποιοι Έλληνες σταμάτησαν να καταπίνουν αμάσητα όσα τους σερβίρουν η Αριστερά και οι τηλεοπτικοί της εκπρόσωποι, οι προπαγανδιστές Λάκης Λαζόπουλος και «Αμάν»,  και εκτίμησαν το γεγονός ότι το Εθνικιστικό κίνημα βρέθηκε πλάι τους στο πεζοδρόμιο, προστατεύοντας τους, κάτι που δεν μπορούσε να κάνει το άβουλο και αιχμάλωτο της αριστεράς, ελληνικό κράτος. Οι εθνικιστές είχαν τα μπράτσα να παλέψουν και το θάρρος να επικρατήσουν, όταν οι Αριστερά, παλιά της τέχνη κόσκινο, μετέφερε την πολιτική αντιπαράθεση στο δρόμο. Αυτό είδαν όλοι κι αυτό εκτίμησαν.

Όμως το ζητούμενο μετά τη συγκρότηση σε σώμα της βουλής που θα προκύψει από τις εκλογές του Ιουνίου, είναι η διεύρυνση της επιρροής των εθνικών απόψεων, με απώτερο σκοπό και στόχο τη δημιουργία ενός Εθνικιστικού μετώπου στην κοινωνία και στο ελληνικό κοινοβούλιο, το οποίο θα περιλαμβάνει στους κόλπους του βουλευτές και εκτός της Χρυσής Αυγής. Με την Εθνικιστική οργάνωση να κάνει αυτό που γνωρίζει καλλίτερα από όλους μας. Να συνεχίζει να λειτουργεί ως μια μαχητική οργάνωση δρόμου, που θα αποκτήσει και το μετωπικό πολιτικό της βραχίονα. Πάντως χαρήκαμε ανυπόκριτα που οι μαχητές των δρόμων, φόρεσαν τα σακάκια τους και υποδύθηκαν τους πολιτικούς. Αυτό όμως, μπορεί να συνεχιστεί;

Υ.Γ.
Πέρασε απαρατήρητο όμως αξίζει τον κόπο να το επισημάνουμε. Τι είδους οικειότητα ήταν αυτή ανάμεσα στο Νίκο Μιχαλολιάκο, γραμματέα της Χρυσής Αυγής και την δημοσιογράφο Νάντια Αλεξίου; «Τι έγινε Νάντια;  Τι πρόβλημα έχεις», τη ρώτησε στον ενικό, δηλώνοντας μάλιστα ότι «δεν την γνώρισε εχθές». Από πότε τη γνωρίζει άραγε και τι ακριβώς συνδέει την κα Αλεξίου με τη «Χρυσή Αυγή»; 

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Η «Χρυσή Αυγή»

και η «μαύρη είναι η νύχτα..» Ελληνική δημ(ι)οκρατία.

Ο Λεωνίδας, ο Παντελής, ο εξ αίματος αδελφός μου, αλλά και όλοι οι παλαιοί φίλοι και συναγωνιστές, από τότε που λειτουργούσε το πολιτικό στέκι του Εθνικιστικού κινήματος, απέναντι από το υποκατάστημα του Ι.Κ.Α. στο Αγρίνιο, θα γελάνε με την ψυχή τους διαβάζοντας αυτό το σύντομο σημείωμα. Επιστρέφω με το νου μου στην εποχή που οι πάσης φύσεως «δημοκράτες» ήταν απασχολημένοι με την «βρώσιν» και την «πόσιν» και ως γνωστό οι «μπουκωμένοι» δεν μιλάνε από το φόβο μήπως στραβοκαταπιούν και πνιγούνε.

Αναφέρομαι σε όλους αυτούς που σήμερα εκπλήσσονται από την εκλογική επιτυχία του εθνικιστικού κινήματος και την συνταρακτική επιτυχία του να υπερεικοσαπλασιάσει το ποσοστό του σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, είναι προφανές ότι δεν γνωρίζουν πολιτική ιστορία και παράλληλα αδυνατούν, καθώς δεν τους το επιτρέπει η γενικότερη αδυναμία της σκέψεως τους να αντιληφθούν τους λόγους και τα αίτια για το εκλογικό ποσοστό που πέτυχε η «Χρυσή Αυγή». Ήταν άραγε κεραυνός για το Ελληνικό πολιτικό «σύστημα»; Χρειάζονται οι «περισπούδαστες» αναλύσεις, οι θεωρητικές φιοριτούρες, όλες αυτές οι λεκτικές ακροβασίες;  Απίστευτο μου μοιάζει αυτό που συμβαίνει, όσο κι αν το περίμενα, ακριβώς με αυτή τη μορφή, αλλά η αλήθεια είναι ότι το περίμενα με μεγαλύτερη ένταση. Τι να σας πω βρε καλόπαιδα της πάσης φύσεως δημοσιοφωνασκίας; απλώς ότι ούτε καν λεκτικοί αφορισμοί, ταιριάζουν στην περίσταση. Τι σκατά αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχουμε, αν πιστεύετε σ’ αυτή βέβαια, και τι σόι «δημοκράτες» είσαστε εσείς; Παραξενευτήκατε πουλάκια μου;

Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή και να θυμηθούμε ποιοι είναι αυτοί που τρομοκρατούν, βιάζουν, ληστεύουν κι εξανδραποδίζουν την Ελληνική κοινωνία. Τα τρομαγμένα ανθρωπάκια των αρχών της δεκαετίας του ’90, όλοι αυτοί που έρχονταν κατά δεκάδες χιλιάδες από τις κοινωνίες του ζόφου, του Χότζα, του Τσαουσέσκου και του Γκορμπατσόφ, αποθρασύνθηκαν καθώς εδώ συνάντησαν συνθήκες «παιδικής χαράς», σ’ ένα κράτος που λειτουργεί με τη λογική των αυτοκινήτων που συγκρούονται σε λούνα-παρκ. Συνάντησαν μια προφανή έλλειψη κουλτούρας και δημοκρατικής παιδείας, δεν φημιζόμαστε γι’ αυτό στην Ελλάδα, και απαίδευτοι και οι ίδιοι, επιδόθηκαν με μανία σε κάθε είδους παράνομες δραστηριότητες.

Πέφτετε από τα σύννεφα; Θυμηθείτε ότι οι λέξεις «Ελληνικό διαβατήριο» ακόμη και «Ελληνικό διπλωματικό διαβατήριο», αποτελούσαν το πλέον σύντομο ανέκδοτο παντού στον κόσμο. Όσοι είχαμε την τύχη, την ατυχία, το καθήκον ή την υποχρέωση να ταξιδεύουμε το ζούσαμε στο πετσί μας. Δε με πιστεύετε; Ρωτήστε τον Πανοκαμμένο, όψιμο αντιμνημονιακό και δημοκράτη, φίλο και θαυμαστή της ελληνικής αριστεράς, να σας διηγηθεί πόσες άρπαξε στην κυριολεξία από  Γερμανό αστυνομικό, και πως του πέρασαν χειροπέδες, όταν «κουνήθηκε» με το «Ελληνικό διπλωματικό διαβατήριο», που ήταν απλά ο διεθνής περίγελως.

Οι κομματικοί στρατοί του Πα.Σο.Κ. και της Νέας Δημοκρατίας, στα καφενεία και στους «ναούς του πνεύματος» κατά τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, έτρωγαν, έπιναν κι έπαιζαν τις κοινοτικές επιδοτήσεις και μετά τους Αλβανούς, ήρθαν οι Ρώσοι που βαφτίστηκαν Πόντιοι, κι αυτούς τους ακολούθησαν οι Αφρικανοί και οι Άραβες, οι Απωνατολίτες κι οι Κινέζοι και πάει λέγοντας. Κι όπως παλιά «κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο», έτσι και σήμερα κάθε οικοδομικό τετράγωνο και η συμμορία του, κάθε γειτονιά και ο νταβατζής της, κάθε συνοικία και το γκέτο της, με την εγκληματικότητα να πετά στα ύψη.

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι το κίνημα «Χρυσή Αυγή» έρχεται από πολύ μακριά και δε θα σταματήσει εδώ, όποιο κι αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα των επαναληπτικών εκλογών, τον Ιούνιο του 2012. Μάλιστα όσο θα συνεχίζετε τα χαζά για τους νεο ή παλ(α)ιοναζιστές.....

Ξέρετε παιδιά, η φύση σιχαίνεται τα κενά. Ο σεισμός που έζησε η Ελληνική μεταπολιτευτική κοινωνία, μετέτρεψε το «απόλυτο κακό» που μέχρι πριν λίγο καιρό αντιπροσώπευαν οι κατά τους «δημοκράτες» της σταλινικής αριστεράς, «τσεκουρέιτορ» Βορίδης και «Καρατζαφύρερ», σε άκακα και καλοπροαίρετα αλλά και αναγκαία γρανάζια, για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Κι αυτοί που εκλέχθηκαν και πιθανότατα έως βεβαιότατα θα επανεκλεγούν οι περισσότεροι τουλάχιστο, δεν είναι παιδάκια, ούτε ανεγκέφαλοι ή αγράμματοι περιθωριακοί. Είναι βαθιά ιδεολόγοι, είναι μ’ άλλα λόγια ο «μπελάς» που «αναζητούσε» το σύστημα με τις πρακτικές που εφάρμοζε και εξακολουθεί να εφαρμόζει. Έτσι δύσκολα θα ξεμπλέξει μαζί τους.

Μετεκλογικά…..

…και προεκλογικά

Μετά τις εκλογές του Μαΐου 2012, το παραμύθι πάει σύννεφο στην Ελλάδα. Πανηγυρίζουν γιατί κατέρρευσε ο δικομματισμός και επιδίδονται σε «περισπούδαστες» αναλύσεις και «επιστημονικοφανείς» προσεγγίσεις. Μα δεν τολμά να πει κανένας την αλήθεια. Ο δικομματισμός στο μέτρο που κατέρρευσε, αυτό συνέβη διότι σκόρπισε «εις τα εξ ων συνετέθη» το μεταπολιτευτικό κομματικό πελατειακό κράτος, που διαλύθηκε καθώς ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟ ΣΥΝΤΗΡΟΥΝ.

Περίπου τέσσερις δεκαετίες το Ελληνόφωνο γεωγραφικό μόρφωμα που παρίστανε το κράτος, κατέφευγε στον δανεισμό των αγορών, ένα δανεισμό ελεύθερο, χωρίς δεσμεύσεις, όρους και μνημόνια, καθώς με το εφεύρημα των μεταχρονολογημένων επιταγών που ονόμαζε κρατικά ομόλογα, διόριζε και τάιζε τους κομματικούς του πελάτες, ενώ παράλληλα γιγάντωνε το ΒΟΛΕΥΤΙΚΟ πολιτικό σύστημα. Όλα πήγαιναν «κατ΄ευχήν», ώσπου οι αγορές «έφραξαν» το κανάλι του χρήματος.

Τότε έπεσαν όλοι από τα σύννεφα, ενώ ο δανεισμός συνεχίστηκε όχι όμως από τις αγορές, αλλά από τα κράτη, που μας δάνειζαν από τους προϋπολογισμούς τους, από αυτούς που στήριζαν με φόρους οι δικοί τους πολίτες. Αναγκαστικά ο δανεισμός απέκτησε μορφή και συγκεκριμένους όσο και σαφείς όρους καθώς και εμπράγματες διασφαλίσεις, ενώ το Αγγλικό δίκαιο έγινε πρωταγωνιστής στην καθημερινότητά μας. Κι ύστερα οι δανειστές μας, αποφάσισαν το κούρεμα του ιδιωτικού χρέους κατά 50%, δηλαδή πέταξαν στην Ελληνική οικονομική «μαύρη τρύπα» τεράστια ποσά από τους φόρους που πλήρωσαν οι πολίτες τους.

Τώρα σας «παραμυθιάζουν», αυτοί οι ίδιοι που σας έφτασαν εδώ. Άλλος θέλει να καταγγείλει, άλλος θέλει να επαναδιαπραγματευθεί, ο επόμενος να κάνει το κοντό του κι ο έτερος το μακρύ του. Αξίζει πάντως να θυμάστε ότι οι αγορές έχουν μνήμη ελέφαντα. Δεν ξεχνάνε και καλά κάνουν εδώ που τα λέμε, γιατί όπως λέει χαρακτηριστικά η κυρά Βασιλική, η μάνα μου, «όποιος ξεχνά, χάνεται», είναι τελειωμένος.

Εμπρός λοιπόν Ελληναράδες. Μπροστά σας ανοίγεται λεωφόρος δόξας. Αναγκάστε και τα κράτη να κλείσουν την κάνουλα. Αράξτε και μην παράγετε τίποτα. Απολύτως. Μην καταβάλλετε καμία προσπάθεια. Εκλογές μόνο και πάλι εκλογές. Άλλωστε το έσχατο όριο της υπομονής όλων είναι κοντά. Τόσο κοντά όσο η εξαθλίωση και η χρεοκοπία μας, που θα τους επιτρέψει να αγοράζουν τον αιματοβαμμένο τόπο μας με το κιλό. Εσείς πάντως «μη μασάτε». Χαβαλέ με τις εκλογές.



 
ΕπιστροφήTop