Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Τη «χορεύει στο ταψί» ο ΣΥΡΙΖΑ!

Δημήτρης Παπαγεωργίου
(Eφημερίδα «Δημοκρατία», 27 Αυγούστου 2017, σελίδα 17)

Εάν κάτι εύκολα αποδεικνύει η κυβερνητική πο­ρεία των τελευταίων μηνών, αυτό δεν είναι άλλο παρά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει «κληρονομήσει» την πασοκική ανωτερότητα ως προς τη διαχείριση του «κύριου θέματος» κάθε ημέρας.

Οι Πολάκηδες και οι Κοντονήδες, με τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα τους, όχι μόνον καταφέρ­νουν να φέρουν την κουβέντα εκεί που πρέπει για να συσπειρώσουν τη βάση τους, αλλά και αναγκά­ζουν τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη σε εσωστρέ­φεια. Πράγμα αστείο, καθώς συνήθως η εσωστρέφεια δεν είναι χαρακτηριστικό του κόμματος που πάει φουλ για εξουσία.

Κι όμως τα καταφέρνει αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ με υποθέσεις όπως η τελευταία για τα «εγκλήματα του κομμουνισμού». Σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης το ζήτημα έχει λυ­θεί. Σταλινικοί, πολποτικοί, μαοϊκοί αντιμετωπίζονται ως αυτό που είναι. Δηλαδή κομμουνιστές. Άνθρωποι δηλαδή οι οποίοι πίστεψαν ότι μέσω του απόλυτου κρα­τικού ελέγχου θα μπορούσαν να μετασχηματίσουν την κοινωνία και να δημιουργήσουν έναν νέο ανθρωπότυπο, ο οποίος θα ταί­ριαζε στα θεωρητικά κατασκευάσματα των μαρξιστών. Και έκα­ναν εγκλήματα στην προσπάθειά τους αυ­τή. Αυτές ήταν οι «κα­λές προθέσεις» τις οποίες τους καταλό­γισε ο Κώστας Καρα­μανλής, ανερχόμενος αστέρας της Ν.Δ. και τομεάρχης του κόμματος. Δήλωση η οποία υπογραμμίζει με τον κα­λύτερο τρόπο την παντελή έλλειψη σοβαρής δεξιάς ιστο­ρικής παρουσίας στη χώρα. Γιατί, ας είμαστε σοβαροί, όταν μιλάμε για Δεξιά στη χώρα αυτή από το ’74 και μετά αναφερόμαστε ουσιαστικά στην οικογένεια Κα­ραμανλή και στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, που διαμορφώθηκε με βάση τις επιλογές της συγκεκρι­μένης οικογένειας. Η ανυπαρξία πολιτικού βάθους στη Δεξιά σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην «ευελιξία» όσον αφορά τις ιδεολογικές βάσεις της Ν.Δ. και τη μονομανία της στις διαχειριστικές προτάσεις.

Ακόμη και σήμερα, εάν μπει κανείς στην ιστοσελίδα της ΝΑ., θα διαβάσει τα εξής: «Οι ιδέες της Νέας Δημο­κρατίας εκφράζουν αυθεντικά την ελληνική κοινωνία. Εί­ναι οι ιδέες του Κοινωνικού Φιλελευθερισμού». Στη δε Wikipedia η ακριβής μετάφραση του όρου αυτού εί­ναι «Social liberalism». Εάν δε κανείς πάει παρακάτω στον ορισμό, θα διαβάσει τα εξής: «Οι κοινωνικά φιλελεύθερες ιδέες και κόμματα τείνουν να θεωρούνται κε­ντρώα ή κεντροαριστερά». Και εκεί υπάρχει το τεράστιο χάσμα της Νέας Δημοκρατίας με το εκλογικό κοινό της, το οποίο, σύμφωνα με κάθε αποτύπωση του ίχνους του, είναι τουλάχιστον κοινωνικά συντηρητικό ή, έστω, οικο­νομικά φιλελεύθερο.

Γι’ αυτό λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα το οποίο μπο­ρεί να αποδέχτηκε ένα μεγάλο μέρος του βαθέος ΠΑΣΟΚ αλλά παραμένει επί της ουσίας μια σκληρή ιδεολο­γική ομάδα, καταφέρνει να... χορεύει στο ταψί τη Ν.Δ. κάθε φορά που τίθεται ένα θέμα που αγγίζει ιδεολογι­κά σημεία.

Τραμπ, «ρατσισμός»» και αρχαία Ελλάδα.

Νίκος Σταματάκης*, 
(Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27 Αυγούστου 2017, σελίδα 16.)

Ο δρόμος από την κατεδά­φιση αγαλμάτων του Ρόμπερτ Εντ. Λι στην αποδόμηση του Τζορτζ Ουάσινγκτον και του Τόμας Τζέφερσον φάνηκε ότι είναι πολύ μικρός, και ήδη κα­τέληξε στον Χριστόφορο Κολόμβο, με την καταστροφή του αγάλματος του προχθές στη Βαλτιμόρη... Από εκεί και έπειτα η διαδρομή προς την αρχαία Ελλάδα είναι ελάχιστη. Και έχει ήδη περπατηθεί τις τελευταίες δεκαετίες με πολυσυζητημένα έργα, όπως το «Black Athena» του Μάρτιν Μπέρναλ, όπου με πολύ αμφίβολη μεθοδολογία αναζητούνται οι ρίζες του κλασικού ελληνικού πολιτισμού στην Αφρική και αναλύεται η σχέση των Ελλήνων των κλασικών χρόνων με τη δουλεία. Μήπως, λοιπόν, αγα­πητοί συνάδελφοι «αναλυτές» πή­ρατε λανθασμένο δρόμο;

Παρατήρησα πρόσφατα ότι σχε­δόν σύσσωμος ο εσμός της ελληνικής δημοσιογραφίας έσπευσε να καταδι­κάσει για πολλοστή φορά τον «ρα­τσισμό» του προέδρου Τραμπ, που τελευταία δήθεν «αποδείχτηκε» πε­ρίτρανα γύρω από τα γεγονότα της Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια.

Δεν θα αναφέρω ονόματα, είναι άλλωστε γνωστά. Πρόκειται για τα «βαριά πεπόνια» της ελληνικής δη­μοσιογραφίας, τα ίδια άτομα που απέτυχαν να δουν τα αυτονόητα πριν από τις αμερικανικές εκλογές και βεβαίωναν με ύφος εκατό καρδιναλίων ότι η Χίλαρι είναι σίγου­ρη νικήτρια. Παπαγάλιζαν ασφα­λώς την καραμέλα των αμερικανι­κών και των διεθνών συστημικών ΜΜΕ, που σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να δουν τη λαϊκή οργή να μεταμορφώνεται σε πολιτική νίκη. Και εδώ μιλάμε για τους ίδιους δη­μοσιογράφους (βλ. CNN)  που διοργάνωναν «σικέ» ντιμπέιτ και λάμβαναν εντολές από τον (ομογενή) Τζον Ποντέστα, διευθυντή της εκστρατεί­ας της Χίλαρι.

Τα ίδια άτομα που ακόμα και τώ­ρα ενεργούν με το μίσος ως «καύσι­μο υλικό» και δεν διστάζουν, εκτελώντας εντολές, να ωθούν την Αμε­ρική στον εμφύλιο διχασμό (και, δυστυχώς, δεν κατανοούν, απομο­νωμένοι όπως είναι στην αριστερό­στροφη «φούσκα» τους, ότι θα τους έρθει μπούμερανγκ...).

Αγαπητοί συνάδελφοι στην Ελ­λάδα, είναι νομίζω καιρός να συνέλθετε και να δείτε το θέμα της κατα­στροφής των αγαλμάτων του Ρόμπερτ Εντ. Λι από μια διαφορετική σκοπιά, την ελληνική. Στην Αμερι­κή βλέπουμε έκπληκτοι να γκρεμίζο­νται και τα αγάλματα του Χριστό­φορου Κολόμβου, όπως έγινε προ­χθές στη Βαλτιμόρη.
Επιβεβαιώνονται έτσι οι δηλώ­σεις του προέδρου Τραμπ και οι ανη­συχίες όλων μας ότι αυτά τα παιχνί­δια με την Ιστορία είναι πολύ επικίν­δυνα και δεν θα έχουν καλό τέλος. Όχι μόνο δεν έχουν μεγάλη σχέση με την ιστορική αλήθεια, αλλά οδη­γούν τη χώρα στα πρόθυρα του εμ­φύλιου...

Οι Αμερικανοί δικαιολογούνται να μη νοιάζονται ιδιαίτερα για τη σύντομη Ιστορία τους και την επιχειρούμενη «αναθεώρησή» της, αλ­λά εμείς, οι Έλληνες, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι. Από τη μια, κουβαλάμε στις πλάτες μας το βάρος της τεράστιας πολιτιστι­κής κληρονομιάς μας και, από την άλλη, έχουμε βιώσει ακόμα και πο­λύ πρόσφατα («νεοκύπριοι», «συ­νωστισμός στην παραλία Σμύρνης», «μακεδονισμός» των Σκοπιανών) τις πρακτικές συνέπειες του ιστορικού αναθεωρητισμού.

Άραγε, θέλουμε να ανοίξουμε ξανά τον διάλογο περί αρχαίας ελ­ληνικής δουλείας; Μήπως πρέπει και εμείς να αναθεωρήσουμε την Ιστορία μας και να αρχίσουμε να γκρεμίζουμε το κλασικό παρελθόν της Ελλάδας; Θα ’θελα να διαβεβαιώσω κάθε ενδιαφερόμενο -και ιδιαίτερα τους δυτικότροπους παπαγάλους της ελ­ληνικής δημοσιογραφίας- ότι, εφό­σον συνεχίσει ο δημόσιος λόγος εδώ στις ΗΠΑ και διεθνώς να κινείται σε αυτήν την «τσουλήθρα» πολιτι­κής ορθότητας, θα βρεθούμε σύντο­μα να πλέουμε σε έναν αναθεωρητι­κό βούρκο, από τον οποίο ούτε η ελ­ληνική Ιστορία αλλά ούτε και η Ελλάδα θα μπορέσουν ποτέ να βγουν.

Και τότε θα πρέπει να χαλάσου­με όλη τη φαιά ουσία μας και τό­νους μελάνης για να αποδείξουμε ότι «δεν είμαστε γάιδαροι»· ότι, δη­λαδή, ο κλασικός ελληνικός πολιτι­σμός, που έθεσε τα θεμέλια της πο­λιτισμένης ανθρωπότητας, δεν χτί­στηκε με αίμα και ιδρώτα δούλων. Και ότι οι πανανθρώπινες αξίες, η ελευθερία του ατόμου και η δη­μοκρατία, που έχουν τις ρίζες τους στην κλασική Ελλά­δα, δεν θα στιγματίζο­νται για πάντα από το ερωτηματικό της δου­λείας. Και ότι, παρά την ύπαρξη της δου­λείας και την «καταπί­εση» του γυναικείου φύ­λου (όποιος νομίζει ότι οι φε­μινίστριες δεν θα εμπλακούν άμεσα στον διάλογο αυτόν απλά ονειρεύ­εται...), η αρχαία Ελλάδα αξίζει να θεωρείται το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού. Αυτό ακριβώς συμβαί­νει τώρα στη σύγχρονη Αμερική, όπου φτάσαμε στο σημείο να αμφι­σβητούμε τους θεμελιωτές του αμε­ρικανικού Συντάγματος επειδή εί­χαν στην ιδιοκτησία τους δούλους.

Εκεί, άραγε, θέλουμε να φτά­σουμε, αγαπητοί Έλληνες συνά­δελφοι; Είστε έτοιμοι για αυτόν τον πνευματικό κατήφορο; Εάν φτά­σουμε εκεί, πιθανόν να έχετε κατα­φέρει να πείσετε ότι «ο Τραμπ είναι ρατσιστής» και διάφορα άλλα ιδεοληπτικά και προπαγανδιστικά, αλλά θα έχετε ανοίξει και έναν λάκκο, μέ­σα στον οποίο θα πέσουμε όλοι...

*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών, διεθνολόγος και επιχειρηματίας, που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.





Λευτέρης Πετρούνιας: πέρα από την πολιτική «ορθότητα».

«…Είμαι τυχερός που γεννήθηκα  Έλληνας…».


«….Κατανοώ ξεκάθαρα και σέβομαι την ανάγκη του Έλληνα της εποχής μας να αντλήσει και μέσω του αθλητισμού εθνική υπερηφάνεια! Επειδή ο αθλητισμός του είναι κάτι οικείο… Αποδέχομαι την ίδια ανάγκη, τα μεγάλα… καράβια μπορούν στις μεγάλες φουρτούνες και οφείλουμε, σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα άρα και στον αθλητισμό, να αποδεικνύουμε στους εαυτούς μας και προς τους ξένους ότι παραμένουμε ενεργοί-ικανοί παρά την κρίση της χώρας μας!

Με την απόδοσή μας και με τη συμπεριφορά μας όμως και τώρα, στο Ρίο, παντού! Είμαι αισιόδοξος επειδή οι Έλληνες, ιστορικά, πρέπει να πιεστούμε για να λειτουργήσουμε σωστά και είμαι αισιόδοξος, όχι σαν… πολιτικός αλλά ως πολίτης. …{…}…

Πως ένοιωσα;  Αναπόφευκτα! Δέος! Πήρα, πρώτος, τη φλόγα από την πρωθιέρεια, είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί! Δέος, επειδή κατανόησα και πάλι πόσο τυχερός είμαι επειδή γεννήθηκα Έλληνας….»!

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Νίκος Καρανίκας: σύμβουλος Στρατηγικού Σχεδιασμού του Τσίπρα.

ρήσεις ..... Καρανίκα

«...Πριν δω στην οθόνη της TV, στις 11/9/01, τον άνθρωπο θύμα, είδα τον εμβολισμό και την κατάρρευση των δίδυμων πύργων ως έργο τέχνης-καταστροφής και αλλαγής του εικαστικού τοπίου στο Μανχάταν. Ένα έργο τέχνης που, αν δεν είχε ανθρώπινα θύματα θα ήταν ένα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. 

Τα σημεία-σύμβολα που επέλεξαν οι δράστες (όποιοι κι αν είναι), δίνουν πολιτικό συμβολισμό στο χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη κι ας μην άφησαν προκήρυξη. Οι δίδυμοι πύργοι: παγκόσμιο κέντρο εμπορίου, χρηματιστηριακού κεφαλαίου και θεάματος. 

Το Πεντάγωνο: εργαστήρι του μιλιταρισμού, η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Το Υπουργείο Εξωτερικών: Στρατηγείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των USA. Ο Λευκός Οίκος (ως πρόθεση): Κέντρο διαχείρισης του κρατικού μηχανισμού και συνέταιρος του ιδιωτικού κεφαλαίου, των πολυεθνικών…».

Κοιμηθείτε ήσυχοι. Αυτοί κυβερνούν την Ελλάδα.

Σαν εγκληματική οργάνωση δρα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Με λαθρέμπορους ηρωίνης, τσιγαράδες και επαγγελματίες εκβιαστές.
Θέμος Αναστασιάδης, εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», Κυριακή 9 Ιουλίου 2017.


Λαθρέμποροι τσιγαράδες που επιστρατεύονται σαν κυβερνητικοί λαγοί. Ισοβίτες που έφεραν τόνους ηρωίνης στην Ελλάδα και καλούνται σαν κυβερνητικοί ψευδομάρτυρες εναντίον πολιτικών και μιντιακών αντιπάλων του Μαξίμου. Απατεώνες επιχειρηματίες με χορτολιβαδικές εγγυήσεις-μαϊμού βγαίνουν μπροστά σαν συριζο-καναλάρχες και μετά εκδίδουν παρακρατικές φυλλάδες οι οποίες στοχοποιούν και πάλι τις πιο δυνατές αντι-ΣΥΡΙΖΑ φωνές. Όλα τα γεγονότα που δείχνουν ότι το κεντρικό στρατηγείο Τσίπρα δεν διστάζει -ή επιλέγει να συνεργαστεί με άτομα του κοινού ποινικού δικαίου, προκειμένου να σταθεί στην Εξουσία, επιβεβαιώνουν πλήρως όσα γράφτηκαν για πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια απ’ αυτές εδώ τις σελίδες για την πολιτικά ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ φύση του καθεστώτος. Με μια διαφορά: ότι τώρα ξεθωριάζει η λέξη «πολιτικά» από τη μέση. Έτσι η συζήτηση αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από το κατά πόσο λειτουργούν πια ως ΕΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ με πολιτικό μανδύα και ως που θα φτάσουν... 

Σπιλώνουν τον απέναντι, απειλούν με ισόβια μηντιάρχη εμπλέκοντάς τον με ναρκωτικά, οδηγούν με επίορκους και διάφορους μηχανισμούς σε οικονομικό και όχι μόνο θάνατο εφημερίδες και δημοσιογράφους που αντιστέκονται, χρησιμοποιώντας μάλιστα εκβιαζόμενους δημοσίους υπαλλήλους και λειτουργούς. Δείχνουν να αδιαφορούν να εξαρθρώσουν το μακρύ χέρι της γνωστής-άγνωστης τρομοκρατίας που τινάζει στον αέρα πρώην πρωθυπουργούς και προστατεύουν τα Εξάρχεια από την Αστυνομία. Ποιο θα είναι βήμα; Μήπως είτα από υπερβολή είτε από «κακή στραβή» ή προμελετημένα καταλήγουμε σε κάνα ΦΟΝΙΚΟ; Διότι η οδός που ακολουθεί ο εξωνημένος ΣΥΡΙΖΑ, που απειλεί με τραμπούκους υπουργούς ακόμη και την Ανώτατη Δικαιοσύνη (σκέψου δηλαδή τι γίνεται στα μεσαία κλιμάκια), εκεί καταλήγει: στη φυσική βία με αληθινά θύματα.

Ενάμιση χρόνο πριν είχε γραφτεί σε αυτόν τον χώρο άρθρο υπό τον τίτλο «ΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ». Ας μην πούμε ότι ήταν προφητικό, αλλά για συμπτωματικό μια χαρά κάθεται. Η κυβέρνηση Τσίπρα αρχίζει να λειτουργεί σημειολογικά σαν ΧΟΥΝΤΑ (και μάλιστα τύπου Μαδούρο που βάζει τους κουκουλοφόρους οπαδούς της να δέρνουν τον κόσμο). Και για να πετύχει το σκοπό της, πέρα από το ψέμα και την εξαπάτηση που χρησιμοποιούσε εξαρχής, έχει επιστρατεύσει ό,τι πιο αλήτικο και εγκληματικό στοιχείο κυκλοφορεί για να φέρει σε πέρας κάθε βρώμικη αποστολή. Το ποτήρι ξεχείλισε με την υπόθεση «Noor 1», όπου είναι δεδομένο και αυταπόδεικτο ότι υπουργός συνομιλεί με ισοβίτη λαθρέμπορο ναρκωτικών για να τον παροτρύνει να υποδείξει επιχειρηματία-εκδότη ως αυτουργό του λαθρεμπορίου, μιλάμε για τον ορισμό του πολιτικού (και όχι μόνο) εγκλήματος. Εξάλλου έχουμε μια σειρά γεγονότων που δείχνουν ότι κορυφαία κυβερνητικά στελέχη επιλέγουν καθ’ έξιν εγκληματικές καταστάσεις για να προωθήσουν τα σχέδιά τους. Μπορεί να μην ξέρουμε επίσημα και με τη βούλα ποιου λαθρέμπορου τσιγαρά ήταν τα πλοία που πιάστηκαν στην Κρήτη, αλλά γνωρίζουμε τι κάνει νιάου-νιάου στα ρώσικα: γάτα… βαποριού Περσίας!

Δεν μπορεί να θεωρηθεί πια συμπτωματικό το γεγονός ότι από όλους τους φερέλπιδες επενδυτές και μηντιάρχες ΣΥΡΙΖΑ που εμφανίστηκαν κατά καιρούς, προκρίθηκαν τα πιο ΣΚΟΤΕΙΝΑ πρόσωπα, ενώ απομακρύνθηκαν όλοι οι νορμάλ, όλοι όσοι δεν είχαν ανάγκη από κυβερνητικές αβάντες. Έχουμε δηλαδή μία συνειδητή επιλογή που αρχίζει εξ ορισμού με τη διαπλοκή (κάτι που γινόταν και στο παρελθόν, θα μπορούσε να πει κανείς), αλλά τώρα, καταπατώντας κάθε «ηθικό πλεο­νέκτημα της Αριστεράς», δείχνει προτίμηση σε τύπους με μυστήριες ή και εγκληματικές δραστηριότητες. Συγχρόνως αποδεικνύεται ότι σε αυτές τις παράνομες ή νομιμοφανείς αλλά απεχθείς κοινωνικά και πολιτικά βρώμικες μπίζνες τούς προσφέρεται κάλυψη! Ποιοι κουκούλωναν έξι μήνες το τσιγαράδικο για να εμφανιστεί ο εισαγγελέας μόνο μετά τα δημο­σιεύματα; Ποιοι γνώριζαν πολύ καλά ότι έχουν γίνει παράνομες χορηγήσεις και κολπάκια με τα χορτολιβαδικά; Ποιος μπορεί να νταραβερίζεται πολιτικά με ΛΑΘΡΕΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑΡΚΩΤΙ­ΚΩΝ, ήτοι εξ ορισμού τον χειρότερο και πιο επικίνδυνο κοι­νωνικά ποινικό; Φαίνεται να μην έχουν κανέναν δισταγμό. Από επιχειρηματίες προτιμούν βασικά τους εγκληματίες.

Τι να προσθέσουμε, λοιπόν, για να καταγραφεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρεται ΣΑΝ εγκληματική οργάνωση; Όποιος συνερ­γάζεται με τσιγαράδες, λαθρέμπορους ηρωίνης, απατεώνες παραεκδότες, γνωστούς εκβιαστές της ΚΥΠατζίδικης δημοσιογραφίας και φλερτάρει με την τρομο­κρατία σε ουκ ολίγες περιπτώσεις ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΙΝΑΙ;

Μοιάζει με πολιτική ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩ­ΣΗ. Και αν αποδειχθεί ότι αυτό συνοδεύεται και από παράνομο πλουτισμό, μια που οι εκλεκτοί του έχουν όλοι (Ω, ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ!) άφθονο ΜΑΥΡΟ ΧΡΗΜΑ, τότε μιλάμε για κανονική εγκληματική οργάνωση. Και τι φοβούνται και μισούν πάνω απ’ όλα οι εγκληματίες; Τη Δικαιοσύνη! Τι της κάνουν, λοιπόν, εδώ; Τη μετατρέπουν σε πολιτικό αντίπαλο! Δυστυχώς, ο ίδιος ο πρωθυπουργός φροντίζει μόνος του να οδηγούν φωταγωγημένοι όλοι οι δρόμοι σ’ αυτόν. Όταν για να ξεπεράσει τα... θεσμικά εμπόδια και να παρακάμψει το Συμβούλιο της Επικρατείας διακηρύττει ότι «το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι», σκάβει μόνος του τον λάκκο του. Ας μην ξεχνά, όμως, ότι τα γραπτά μένουν.

Αυτό που προέχει είναι η... «ευρωπαϊκού επιπέδου» αξιωματική αντιπολίτευση να συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει να αντι­μετωπίσει απλώς μια λαϊκίστικη κυβέρνηση, ούτε καν ένα τσούρμο αδίστακτων αριβιστών που δεν υπάρχει περίπτωση να παραδώσουν την εξουσία με δημοκρατικό τρόπο. Χρειάζε­ται να εξετάσει με προσοχή πώς αντιμετωπίζεται ένα καθεστώς που όχι μόνο δεν διστάζει να συνεργάζεται με επίορκους, παρακρατικούς και κοινούς εγκληματίες, αλλά ένα κομμάτι του έχει ήδη μετουσιωθεί σε πολιτική εγκληματική οργάνωση -με την απόλυτη έννοια του όρου που δίνει η νομοθεσία. Ξεπουλά και δέρνει. Φιμώνει και «σκοτώνει». Βρωμίζει και πλουτίζει. Πυροδοτεί την εκτροπή για να κρατηθεί μέσα στη χλιδή. Έχουμε να κάνουμε με οργανωμένο πολιτικό έγκλημα. Ας το χωνέψουμε πριν μας καταπιεί.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

«Επανεξοπλισμός της Δεξιάς»

Φαήλος Κρανιδιώτης
(Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27 Αυγούστου 2017, σελίδα 15.)

H ελληνική Δεξιά, συμπεριλαμβανομένου του αληθινού Κέντρου της Ιστορίας, από το 1974 και εντεύθεν βρίσκεται στη δική της διαρκή Βάρκιζα. Καταθέτει ένα ένα τα ιδεολογικά όπλα της μπροστά σε μία Αριστερά απροκάλυπτα μισαλλόδοξη και ρεβανσιστική. Εμβληματική η φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη «σέβομαι και τιμώ την Αριστερά για τους αγώνες της» και το πρόσφατο γλείψιμο του άλλου φεουδάρχη, του Κ. Καραμανλή του Αχιλλέως, ο οποίος μίλησε για τις... καλές προθέσεις του κομμουνισμού, κάνοντας ποιοτικές διακρίσεις των ολοκληρωτισμών.

Ο βασικός λόγος αυτής της ψοφοδεούς και ανιστόρητης στάσης είναι γιατί η φεουδαρχία που κάνει κουμάντο στη λεγάμενη Κεντροδεξιά έχει εκχωρήσει στην Αριστερά τη μεγαλύτερη εξουσία, την εξουσία να ονοματίσει το καλό και το κακό. Έτσι, μόλις κάθε άπλυτος κατρουλής δημοσιογράφος ή βουλευτής του νεομνημονιακού κατσαπλιάδικου τους κάνει «μπου» και τους επισείσει την ετικέτα του «ακροδεξιού», του «ρατσιστή», του «φασίστα»,του «ναζί» κ,λπ., τα κάνουν πάνω τους και γι’ αυτό προκαταβολικά στρογγυλεύουν τόσο πολύ τις ιδέες και τις εκφράσεις τους, που στο τέλος τις παίρνει η κατηφόρα.

Το σύμπαν ένοπλο Έθνος τούς συνέτριψε στα πεδία των μαχών με κορμό το Κέντρο και τη Λαϊκή Δεξιά, με κυβερνήσεις όπου μέλος τους ήταν μέχρι και ο Ν. Καζαντζάκης, όμως οι φεουδάρχες επίγονοι πετούν τα σύμβολα και τις αρχές των νικητών, από φόβο μη τους κακοχαρακτηρίσει η φαιά φάλαγγα. Παράλληλα, υιοθετούν όλον τον δικαιωματισμό για την υπεράσπιση όλης της παρακμιακής ατζέντας, από τα 62 «κοινωνικά φύλα» ως τον γάμο του Φρούλη με το αγόρι του και το «δικαίωμά» του να γίνει... μάνα διά της υιοθεσίας. Όταν η Αριστερά χλευάζει το «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», κανείς από τους φεουδάρχες κρατικοδίαιτους ταγούς της «Κεντροδεξιάς» δεν σηκώνεται να τους το τρίψει στα μούτρα το διαχρονικό σύνθημα του αγώνα του Έθνους μας. Λες και οι Έλληνες πολέμησαν ποτέ για τίποτε άλλο.

Οι Έλληνες, επαναλαμβάνω, όχι οι προδότες. Χασικλήδες άπλυτοι και χυδαίοι μηδενιστές, μαζί με κουστουμάτους του πρώην ΔΟΛ και του Μπόμπολα κουνάνε το δάχτυλο, καθυβρίζουν τις εθνικές ιδέες, διαστρεβλώνουν την Ιστορία, συκοφαντούν το Έθνος και τις αξίες του, ξεπλένουν τη βαρβαρότητα του μαρξισμού και προμοτάρουν τη διάλυση του Εθνικού Σχολείου, της εθνικής συνοχής διά του ισλαμικού εποικισμού, επιτίθενται στην Εκκλησία και οι φεουδάρχες της «Κεντροδεξιάς» χωρίς Δεξιά παίζουν τις λίλιζες, παραχωρούν κι άλλο έδαφος, σκύβουν ακόμη πιο χαμηλά και νομίζουν πως θα παραμυθιάσουν τα «βόδια» τους δεξιούς, όπως τους αποκαλεί συνεργάτης του Μητσοτάκη, επειδή λέει καμιά παρόλα πού και πού ο Άδωνις.

Η Δεξιά λοιπόν πρέπει να επανεξοπλιστεί, να σηκώσει πάλι ψηλά τα λάβαρα των ιδεών και των αξιών της και πριν από οτιδήποτε άλλο να αφαιρέσει από την Αριστερά την αυθαίρετη εξουσία της να ονομάζει το καλό και το κακό. Να πάψει να ετεροκαθορίζεται από τον χυδαίο και ηττημένο αντίπαλο, στον οποίο δεν ανήκει ούτε η κοινωνική δικαιοσύνη, την οποία καπηλεύεται. Η Αριστερά χρησιμοποιεί τον πιο διχαστικό λόγο, την πιο μισαλλόδοξη ρητορική και ανάλογες πράξεις. Η απάντηση σε αυτά δεν μπορεί να είναι φοβική, χλιαρή, ενοχική.

Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ δεν μοιράζεται τις ενοχές και τον ψοφοδεϊσμό του φεουδάρχη της Πειραιώς απέναντι στην Αριστερά. Στις συκοφαντίες της απαντά με την αλήθεια. Στις επιθέσεις στους ήρωες και στα σύμβολά μας απαντάμε πιο δυνατά και σηκώνουμε τις σημαίες μας πιο ψηλά από τα λερωμένα χέρια τους και λέμε: Ναι, ρε, και Πατρίδα και Θρησκεία και Οικογένεια. Και όταν ψεύδονται παραχαράσσοντας την Ιστορία πάντα θα θυμίζουμε την αλήθεια.

Και μέρες που είναι, επέτειος της νίκης στον Γράμμο και στο Βίτσι, να ανάψουμε όλοι ένα κερί για τις ψυχές των εργατών, τους αγροτών, όλων των στρατευμένων γιων του Έθνους, που έπεσαν πολεμώντας για να μη γίνει η Πατρίδα κομμουνιστική δικτατορία, να μη θέλουμε διαβατήριο μετά τη Λάρισα και να έχουν την πολυτέλεια κάθε Κοντονής και Κυρίτσης να λένε ατιμώρητα τις βέβηλες ανοησίες τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εναντίον Αισχύλου και Σολωμού.

Κωνσταντίνος Χολέβας,
(Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27 Αυγούστου 2017, σελίδα 15.)

Η κυβερνώσα Αριστερά δυσφορεί όταν γίνεται αναφορά στις διαχρονικές αξίες για τις οποίες αγωνίζεται ο Ελληνισμός. Προβεβλημένοι εκπρόσωποί της με δημόσιες δηλώσεις τους χαρακτηρίζουν κατάλοιπα αυταρχικών καθεστώτων τον σεβασμό του Έλληνα προς τον θεό, προς την πατρίδα, προς τα ήθη και τα έθιμα, προς τον οικογενειακό θεσμό. Δεν ξέρω αν πρόκειται για άγνοια ή για ηθελημένη παραποίηση. θεωρώ, πάντως, χρήσιμο να υπενθυμίσω ότι αυτές οι πατροπαράδοτες αξίες καθοδηγούντο έθνος μας εδώ και τουλάχιστον 2.500 χρόνια και το έχουν βοηθήσει να σταθεί όρθιο απέναντι σε επιδρομές, κατακτήσεις και άλλες δυσκολίες.

Για τους ναούς των θεών, για την πατρίδα, για τους συγγενείς και για τους τάφους των προγόνων πολέμησαν οι Έλληνες τους Πέρσες τον 5ο αι. π.Χ. Μας το θυμίζει ο παιάνας των Σαλαμινομάχων, όπως τον καταγράφει ο Αισχύλος στους «Πέρσες»: «Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων αγών»!

Την πατρίδα, τη δημοκρατία, τη θρησκεία των προγόνων, τα όσια και τα ιερά της πόλεως ορκίζονται να υπηρετούν οι Αθηναίοι έφηβοι κατά την περίοδο ακμής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας: «θα αμυνθώ για τα ιερά και για τα όσια και μόνος και μαζί με πολλούς και την πατρίδα δεν θα παραδώσω μικρότερη, αλλά μεγαλύτερη και ισχυρότερη από όση την παρέλαβα... Και θα τιμήσω τα πστροπαράδοτα ιερά». Ο όρκος περιλαμβάνεται στον λόγο του ρήτορος Λυκούργου κατά Λεωκράτους, ο οποίος παλαιότερα εδιδάσκετο στα λύκεια μας.

Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Αθηναίων Πολιτεία» και στο κεφάλαιο 55 περιγράφει με ποια κριτήρια επέλεγαν η Βουλή και το δικαστήριο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας τους εννέα άρχοντες, κάτι αντίστοιχο με τους σημερινούς υπουργούς. Τα κριτήρια ήταν: Πρώτον, αν σέβεται τους πατρώους θεούς και πώς, δηλαδή σήμερα θα ρωτούσαμε αν εκκλησιάζεται τακτικά ο υποψήφιος. Στη συνέχεια τον ρωτούσαν αν φέρεται καλά στους γονείς του, αν πληρώνει τους φόρους και αν πήγε να πολεμήσει όταν τον χρειάστηκε η πατρίδα.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στην τελευταία ομιλία του, στις 28 Μαΐου 1453, καλεί τους υπερασπιστές της Βασιλεύουσας να αγωνιστούν για τη χριστιανική πίστη, την πατρίδα και τους συγγενείς. Προσθέτει και τον βασιλέα, διότι αυτό ήταν τότε το πολίτευμα. Σήμερα καλούμαστε να υπερασπίσουμε το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Βλέπουμε, πάντως, τις ίδιες διαχρονικές αξίες.

Ορθοδοξία και πατρίδα υμνεί ο Διονύσιος Σολωμός στον «Υμνον εις την Ελευθερίαν», όταν συμβουλεύει τους αγωνιστές του 1821 μετά ακόλουθα λόγια (στροφή 148):«... Όλο το αίμα όπου χυθή για θρησκεία, για πατρίδα όμοια έχει την τιμή».
Τι επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να καταργήσει τον Αισχύλο και τον Σολωμό;.

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

«Τα δικαιώματα στη θέση της ελευθερίας!»

Δημήτρης Παπαγεωργίου,
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία» 16 Ιουλίου 2017

Υπάρχουν άνθρωποι, ανάμεσα τους και εγώ, οι οποίοι αρνούνται να παρακολουθήσουν τηλεόραση τόσο για την ψυχαγωγία τους όσο και για την ενημέρωσή τους. Ειδικά οι πολιτικές εκπομπές, οι οποίες θα έπρεπε να αποτελούν σημαντικό κομμάτι της ενημέρωσής μας για τα πολιτικά τεκταινόμενα, σε πολύ λίγο διαφέρουν από ένα «κουκλοθέατρο», όπου οι διάφοροι συμμετέχοντες εξαντλούνται σε στείρο κομματικό διάλογο, ανούσιες θεατρινίστικες αντιπαραθέσεις, κωλοτούμπες και γραφικότητα. Κατά τη διάρκεια των αντιπαραθέσεων όλων αυτών που εκπροσωπούν τα κοινοβουλευτικά κόμματα βλέπουμε κατά κύριο λόγο την απόλυτη ιδεολογική και σημειολογική κυριαρχία της Αριστερός.

Αυτό που δεν βλέπουμε είναι οι συζητήσεις σχετικά με την Ελευθερία. Όλοι οι διάλογοι και οι αντιπαραθέσεις είτε εξυπηρετούν την κυρίαρχη ιδεολογία (η οποία είναι εξόφθαλμα ανελεύθερη) είτε χρησιμοποιούν τεχνικούς και  επιστημονικούς όρους, αναφερόμενοι στην επίλυση των οικονομικών προβλημάτων και των λειτουργικών, διαχειριστικών και γραφειοκρατικών ζητημάτων της χώρας. Απουσιάζει από το διάλογο η ελευθερία και, όταν λέω ελευθερία, δεν εννοώ τη θέσπιση περισσότερων δικαιωμάτων όπως τα αντιλαμβάνονται οι σύγχρονοι φιλελεύθε­ροι, αλλά την ελευθερία σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της: την ελευθερία έκφρα­σης, την οικονομική ελευθε­ρία, την ελευθερία ως φιλο­σοφία, ως στάση ζωής, την ελευθερία ως ιδέα. Καθόλου συμπτωματικά, απουσιάζει από τον πολιτικό διάλογο και η λέξη έθνος. Και απουσιάζει διότι το έθνος δεν περιορίζεται στο στενό γεωγραφικό πλαίσιο του Ελληνικού κράτους, αλλά προχωρά πέρα από αυτό, καθώς επίσης και πέρα από τα ίδια εδάφη.

Η απουσία των δύο αυτών εννοιών δεν είναι τυχαία, ς συμπίπτει με τις ιδεολογικές και τις πολιτικές επιλογές των κομμάτων. Διότι δεν τους ενδιαφέρει το έθνος παρά μόνο στον βαθμό που τους προσφέρει κομματικά οφέλη, και όταν δεν τους  ενδιαφέρει το έθνος, δεν τους ενδιαφέρει η ελευθερία, της οποίας η ύπαρξη μπορεί να συντηρηθεί μόνο μέσα στο πλαίσιο αυτό. Έτσι έχουμε δηλώσεις αξιωματικών της Αστυνομίας που ζητούν περισσότερη καταστολή της έκφρασης, ψηφίσματα που περιορίζουν την έκφραση, όπως ο αντιρατσιστικός νόμος, έχουμε πολιτικούς που δηλώνουν δημόσια ότι είναι πρόβλημα καθένας να έχει μια άποψη, έχουμε την ψήφιση αντισυνταγματικών νόμων, παρεμβάσεις για απαγόρευση τηλεοπτικών διαφημίσεων διότι δεν αρέσουν σε φεμινίστριες.

Η διαρκής αντικατάσταση της ενιαίας και αδιαίρετης ελευθερίας από τα λεγόμενα «δικαιώματα» συμπίπτει, και όχι τυχαία, με την αντικατάσταση του έθνους από «πολίτες» και τη φυσική αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού από ξένους (έχει ως αποτέλεσμα την παράλληλη αντικατάσταση της χρήσης της λέξης έθνος από τα πολύ βολικά «πολίτες», «χώρα», «λαός»). Τα ανωτέρω απουσιάζουν πλήρως από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και δεν αποτελούν παρά απόδειξη της ολίσθησής μας στον αριστερίστικο ολοκληρωτισμό, στην απώλεια του πολιτικού και του αξιακού υπόβαθρού μας και στον ραγδαίο εκφυλισμό του πνευματικού πολιτισμού μας.


Η ανάγκη για τη δημιουργία μίας νέας ΕΡΕ

Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης
Πρόεδρος του Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών

Προτού προσφερθούν απλόχερα τα πακέτα Μάρσαλ, ως συνέπεια του Δόγματος Τρούμαν, το 1947, στην πατρίδα μας έφτασε ένας ψηλόλιγνος Αμερικανός, ο Πολ Πόρτερ. Ο κύριος αυ­τός ήτο επιτετραμμένος της αμερικανικής κυβερνήσεως με στόχο να συντάξει ένα πόρισμα για την πολιτικο­οικονομική κατάσταση της Ελλάδος. Το πόρισμα αυ­τό αργότερα έγινε γνωστό σε όλους μας υπό τον τίτλο «Έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ».

Η ομοιότητα των παρατηρήσεων που κατατί­θενται από τον Πόρτερ με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα είναι συγκλονιστική. Περιγράφεται η ανεπάρκεια ατομιστών πολιτικών, απασχολημένων μόνον με την κατάληψη της εξουσίας, το τερατώδες Δημόσιο που ζει παρασιτικά έναντι της ιδιωτικής οικονομίας και μία κατάσταση νεκρώσεως της ελληνι­κής οικονομίας παρά τη χρηματική αρωγή των μεγά­λων δυνάμεων ένεκα ανεπαρκών μεταρρυθμίσεων.

Οι πιο ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις του όμως αφορούν τους πιο εύπορους πολίτες εκείνης της επο­χής. Σκιαγραφούνται ως άνθρωποι δίχως κανένα ενδιαφέρον να επενδύσουν τα κέρδη τους προς αναστήλωση της εθνικής οικονομίας, ως «κοσμοπολίτες» που γνωρίζουν απταίστως την αγγλική και πάντα πρό­θυμοι να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή προς ίδιον όφελος. Καταθέτει δε και την εμπειρία του από ένα γεύμα στο οποίο παρέστη ο ίδιος με έναν μεγαλοεπιχειρηματία. Όταν δε ερωτήθη από τον Πόρτερ ποια είναι η άποψή του περί ανατάξεως της εθνικής παραγωγής, δεν είχε τίποτα ουσιαστικό να του προτείνει. Αντιθέτως, προτίμησε να εξυμνήσει τις χαρές που του προσέφεραν τα «αριστοκρατικά» σπορ.

Εξήντα εννέα χρόνια αργότερα λίγα πράγματα άλ­λαξαν ως προς τη διάρθρωση της ελληνικής οικονομί­ας και οι όποιες προσπάθειες εκβιομηχάνισης ανατράπηκαν από τις «κοινωνικοποιήσεις» της Μεταπολίτευ­σης. Από τη χώρα απουσιάζει εθνική αστική τάξη με σχέδιο και πολύ περισσότερο με όραμα. Η πλειονότη­τα των εντός συνόρων Ελλήνων κεφαλαιούχων στηρί­ζει πολιτικά σχήματα που είτε θα διαιωνίσουν τα προ­νόμια του κρατικοδίαιτου «καπιταλισμού» στον οποίο συμμετέχουν είτε θα μας οδηγήσουν στη δραχμή για να κερδοσκοπήσουν οι ίδιοι. Με τους εκτός συνόρων Έλληνες κεφαλαιούχους δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχολούμεθα, αφού η παιδεία που έλαβαν τους μετέ­τρεψε σε «ιθαγενείς» με έδρα τη Δύση. Για εκείνους η χρησιμότητα της Ελλάδος περιορίζεται στις καλο­καιρινές τους διακοπές.

Χωρίς αστική τάξη όμως κανένα έθνος-κράτος δεν δύναται να επιβιώσει. Από αυτήν εξαρτάται η παραγωγική διαδικασία μιας χώρας, η οικονομική της αυτάρκεια και, κυρίως, η ενσυναίσθηση ότι η μοίρα αυτών των δύο είναι κοινή. Χρειάζονται εμπνευσμένες λύσεις για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση. Όταν κάτι εκλείπει, πρέπει να οικοδομηθούν οι βάσεις για να δημιουργηθεί. Η πρώτη σοβαρή ενέργεια ενός κράτους για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου είναι η αναδιάταξη της παιδείας. Από τη μέση με την επανα­φορά προτύπων σχολείων και του ρόλου του ελεγκτή μέχρι την ανώτατη με τη συμμετοχή ιδιωτών στα πανε­πιστήμια. Μόνον έτσι πλάθεται ανθρώπινο κεφάλαιο με εθνική συνείδηση και καινοτόμο σκέψη.

Η άλλη, εξίσου σοβαρή, ενέργεια είναι η παραγω­γική αποκέντρωση που θα ενδυναμώσει την περιφέ­ρεια στη λογική του συγκριτικού πλεονεκτήματος. Μικροί και μεσαίοι Έλληνες επιχειρηματίες θα αδράξουν την ευκαιρία για να μεγαλώσουν. Και το καλύτερο από όλα είναι ότι θα είναι υπόλογοι απέναντι στην κοινό­τητα, συνεχίζοντας από την αρχαιοτάτων χρόνων ελ­ληνική παράδοση του κοινοτισμού. Αυτό το καταπλη­κτικό μείγμα αποτελεί μία win-win situation, όπου ένας μικρομεσαίος επιχειρηματίας αναπτύσσεται και καθίσταται μεγάλος αφού το κράτος δεν μπαίνει στα πόδια της περιφέρειας - κοινότητας, που με τη σειρά της, για να είναι ανταγωνιστική σε σχέση με τις άλλες, αναγκά­ζεται να μειώσει τη φορολογία και τη γραφειοκρατία.

Και τα δύο, βέβαια, προϋποθέτουν μία στοχευμένη συνταγματική αναθεώρηση, κάτω από το πλαίσιο ενός νέου ριζοσπαστικού συντηρητικού Συντάγματος, το οποίο θα τοποθετεί πρώτο το εθνικό συμφέρον προάγοντας διά αυτού του τρόπου έναν εθνικό καπιταλι­σμό. Οι επιχειρηματίες δηλαδή στην υπηρεσία του έθνους. Προϋποθέτουν και κάτι άλλο όμως, πολύ ση­μαντικότερο. Προϋποθέτουν έναν πολιτικό φορέα με τέτοιες ριζοσπαστικές προγραμματικές επιδιώξεις. Η απουσία συντηρητικού κόμματος, μιας νέας ΕΡΕ, είναι ορατότερη από ποτέ.

Η «κυπριακή εθνική ταυτότητα»

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία» 16 Ιουλίου 2017

Ο Νίκος Κοτζιάς στη συζήτηση στη Βουλή για το Κύπρο, διέπραξε ένα γλωσσικό και πολιτικό ολίσθημα, αναφερόμενος σε «Κυπριακή εθνική ταυτότητα», για το μέλλον. Μαρξιστής αλλά με ευρύτερη μόρφωση έπρεπε να γνωρίζει πόσο μακρά και επίπονη πολιτισμική και φυλετική διεργασία είναι η δημιουργία ενός έθνους. Η «κυπριακή εθνική ταυτότητα» ανήκει στην ίδια συνομοταξία του φυσικού βίου με τον μονόκερο, τις γοργόνες, τον φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του και τους δράκους που πετούν και φτύνουν φλόγες.

Πιθανώς η αποστροφή του να ήταν μία παραχώρηση στους 53, μία διαρκής παράσταση ιδεολογικού μηδενισμού, με στοιχεία μισελληνικού ψυχιατρείου. Ανησυχούν αυτοί οι πουθενάδες που επιβίωσαν στις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ διότι η κυβέρνηση σε μερικά εθνικά θέματα δεν ακολουθεί τη γραμμή που οδηγεί ντουγρού στη μειοδοσία. Ο Τσίπρας κι ο Κοτζιάς εδώ σοφά επιλέγουν να αποφύγουν να τους βάλει η Ιστορία, ως ολετήρες της Κύπρου, δίπλα με τον αποβιώσαντα ισοβίτη Δημήτριο Ιωαννίδη.

Στην Κύπρο υπάρχει ελληνική πλειονότητα, τουρκοκυπριακή μειονότητα, εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες, Αρμένιοι και Μαρωνίτες. Έχει επίσης αγρινά (αγριοκάτσικα) και κουρκουτάες (είδος μεγάλης σαύρας). Κύπριους σκέτους, αυτοφυείς και με Κυπριακό αίσθημα ταυτότητας δεν έχει. Παρά τον ανεξάρτητο βίο 60 ετών, δεν φυτρώσανε ακόμα. Η αλήθεια είναι πως τέτοιον μεταλλαγμένο τεχνητό σπόρο τον φύτεψαν οι Άγγλοι και οι πράκτορές τους, η παράδοξη και αγγλόφιλη κυπριακή Αριστερά, η μόνη στον κόσμο που απείχε από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού της, όπως και μέρος της μεταανεξαρτησιακής ηγέτιδας τάξης, όμως φύτρωσε ένα ζαβό στέρφο κλαράκι, πιο κοντό κι από μαϊντανό. Με κατασκευάσματα ετεοκυπριακής - φοινικικής καταγωγής, που μπορεί να υιοθετήσει ιστορικός μόνον έπειτα από βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και άνοια, προσπάθησαν να αυτονομηθούν από τις μητέρες πατρίδες. Δεν έκατσε. Και ούτε πρόκειται. Οι ελάχιστοι υποστηρικτές της θεωρίας του ψωραλέου «κυπριακού» μονόκερου κέρδισαν μόνον τον χαρακτηρισμό «Νεοκύπριοι», συνώνυμο του προδότη για την πλειονότητα, και τους έμειναν μόνον τα... κέρατα.

Τα χιλιάδες χρό­νια διεργασίας για τη γένεση του ελληνικού έθνους, που πολύτι­μο κομμάτι αποτελεί η πλειονότητα του λαού στην Κύπρο, χρειάστηκαν κάτι πολύ παρα­πάνω από κυνικές υστερόβουλες αποφάσεις σε γραφεία στον Τάμεση, σε πρεσβείες και σε επι­χειρηματικά και πολιτικά γραφεία στη Λευκωσία. Αυτό το δέντρο έχει πολύ βαθιές ρίζες, ποτι­σμένες με άφθονο αίμα, με κοινούς μελωδικούς φθόγγους από τη Μαύρη Θάλασσα, την Ήπειρο, την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα έως τα τρυφερά στόματα των όμορφων κοριτσιών της Κύπρου. Έχει πίσω αρματωμένους κωπηλάτες που βγή­καν στην Αχαιών Αχτή, συντρόφους στα Τρωι­κά και τα Περσικά, ναύτες βουτηχτές του Κανάρη, τον υπασπιστή του Καραϊσκάκη, τον Σάββα Τσερκετζή και τους χιλιάδες Κύπριους εθελοντές σε όλους τους αγώνες του έθνους. Έχει Κατούντα και Τάσο Μάρκου, Αυξεντίου και Κατσάνη, έχει Καραολή και Τσαμκιράνη, Δημητρίου και Κουρούπη.

Μη λερώνετε το στόμα σας, κύ­ριε υπουργέ, με τα σάπια και μάταια κατασκευ­άσματα των εχθρών μας. Και μη λερώνετε έτσι τις συνειδήσεις μας. Εμείς, οι πατριώτες της ΝΕ­ΑΣ ΔΕΞΙΑΣ και κάθε χώρου, πάντα θα τραγου­δάμε το «Σκέπασε, μάνα, σκέπασε...» Μη βρίζε­τε την κόρη...

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΝΤΡΟΠΗ!

Τάκης Λαζαρίδης *
Εφημερίδα «Δημοκρατία», 1 Απριλίου 2017, σελίδα 3.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ τα εγκαίνια του Μουσείου ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ θα ήθελα, δεδομένου ότι υπήρξα αυτός που έζησε μαζί τους τις τελευταίες μέρες, τις τελευταίες του  στιγμές, να σημειώσω τα εξής:
Α) Ο ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ υπήρξε αναμφισβήτητα μια ηρωική φυσιο­γνωμία, μια από τις μορφές εκείνες που σπάνια αναφαίνονται στον τόπο και στον χρόνο. Ήταν ένας θαρραλέος και ανιδιοτελής αγωνιστής, που έδω­σε τη ζωή του (ενώ θα μπορούσε να σωθεί συμβιβαζόμενος), αγωνιζόμενος για υψηλά, πανανθρώπινα ιδανι­κά, για ελευθερία, δημοκρατία, κοινω­νική δικαιοσύνη. Είναι συνεπώς άξιος τιμής και σεβασμού, όμως έως εδώ. Διότι ταυτόχρονα ήταν και ένας πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης που με τη δράση του πλήγωσε, άθελά του έστω, την πατρίδα. Πολέμησε στον Εμφύλιο, αποκλειστικά υπεύθυνοι για τον οποίο ήμασταν εμείς. Και όταν λέω εμείς, εννοώ ο Ζαχαριάδης και η παρέα του, που δρούσαν πάντοτε κατ’ εντολήν της Μόσχας.
      Η τραγωδία μας, που είναι βέβαια και τραγωδία του Μπελογιάννη, συνίσταται στο ότι νομίζαμε ότι πολεμούσαμε για υψηλά ιδανικά, ενώ στην πραγματικότητα πολεμούσαμε και δίναμε τη ζωή μας για την προώθηση των στόχων της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής.
      Βαρύ ήταν το υλικό και ανθρώπινο κόστος του Εμφυλίου. Τον πληρώσαμε εμείς, όμως ταυτόχρονα τον πλήρωσαν και πολλοί αθώοι.

ΕΙΧΑΜΕ κάθε δικαίωμα να θυσιάσουμε με τη ζωή μας καταπώς θέ­λαμε, δεν είχαμε όμως κανένα δικαίωμα να θυσιάσουμε τις ζωές αθώων συμπατριωτών μας. Δεν μας πρέπουν, λοιπόν, τιμές και μνημεία. Και αντί για εγκαίνια μνημείων, που ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να διχάζουν και μαζί ο Τσίπρας και η παρέα του, να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και να κλάψουμε πικρά για το αδικοχαμένο αίμα των δι­κών μας αλλά και των αδελφών μας της άλλης πλευράς. Κι αν πάλι ο Τσίπρας ήθελε οπωσδήποτε να στήσει μνημεία, θα έπρεπε πρώτα να στήσει μνημείο για τον συνταγματάρχη Ψαρρό ή για τις μαρ­τυρικές μανάδες της Ηπείρου που εκτελέστηκαν γιατί ήθελαν να σώσουν τα παιδιά τους. Θα έπρεπε να επισκεφθεί πρώτα το στρατιωτικό νεκροταφείο της Καστο­ριάς και να αποθέσει ένα λουλούδι στη μνήμη των χιλιάδων αξιωματικών και των ανδρών του Ελληνικού Στρατού που έπεσαν στον Γράμμο και στο Βίτσι για να παραμείνει η πατρίδα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Τόσο ελεύθερη και δημοκρατική, ώστε να μπορεί να γί­νεται, με την ελεύθερη ψήφο του λαού, πρωθυπουργός και να κρατάει στα χέ­ρια του τη μοίρα τη δική μας και των παιδιών μας!

Β) ΜΕ ΤΑ εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη προσπάθησε ακόμα μία φο­ρά ο Τσίπρας, και ενώ θανάσιμοι κίν­δυνοι περιζώνουν τη χώρα μας, να δι­αιρέσει, να διχάσει τους Έλληνες. Προσπάθησε για πολ­λοστή φορά να καταδείξει στο κομμα­τικό του ακροατήριο ότι είναι γνήσιος απόγονος και συνεχιστής των Ζαχαριάδη, Σιάντου, Ιωαννίδη. Ότι στόχος του είναι να ολοκληρώσει το έργο που εκείνοι άφησαν ημιτελές. Ότι δεν πέτυχαν εκείνοι με τη δύναμη των όπλων, να το πετύχει τώρα αυτός με τη δύνα­μη της ψήφου.
    Στόχος του, δεδηλωμένος και αμε­τακίνητος, η μετατροπή της χώρας μας σε Βενεζουέλα της Μεσογείου, η διαμόρφωση των αναγκαίων προϋπο­θέσεων ώστε να καταστεί αναπόφευ­κτη η αποχώρηση της χώρας μας από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη.

ΚΑΙ ΓΙΑ την επίτευξη του στόχου αυ­τού εργάζεται συστηματικά, επίμονα, μεθοδικά. Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και σοβαρός και πρέπει να σημάνει εθνικός συνα­γερμός. Τα δημο­κρατικά κόμματα οφείλουν να συνερ­γαστούν και να συ­ντονίσουν τη δρά­ση τους, ώστε να διαφυλαχθούν και να προστατευτούν τόσο η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας όσο και το δημο­κρατικό μας πολίτευμα.

*Συγγραφέας, συγκατηγορούμενος, και συγκατάδικος του Νίκου Μπελογιάννη.

Νέα Δημοκρατία: Ο ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ!

Ο Κυριάκος συνεχίζει το «άνοιγμα» στον «μεσαίο» χώρο

Ο δήμαρχος Θεσ­σαλονίκης Γιάν­νης Μπουτάρης είναι το πρόσωπο-έκπληξη που, σύμφωνα με απο­κλειστικές πληροφορίες της «Δημοκρατίας», θα εί­ναι επικεφαλής του ψηφο­δελτίου Επικρατείας της Νέ­ας Δημοκρατίας!
     Αν και 74 ετών πλέον, ο κ. Μπουτάρης αισθάνεται ακμαίος και είναι έτοιμος να κάνει το επόμενο βήμα στην πολιτική σταδιοδρομία του, ως βουλευτής της Νέ­ας Δημοκρατίας, τώρα μάλι­στα που στο τιμόνι της βρί­σκεται ένας άνθρωπος που εκτιμά προσωπικά.
    Ο πρόεδρος του κόμμα­τος Κυριάκος Μητσοτάκης τρέφει ιδιαίτερη συμπά­θεια για τον δήμαρχο της Θεσσαλονίκης και πιστεύ­ει ότι με την κίνηση αυτή θα ολοκληρώσει το άνοιγμα στον λεγόμενο «μεσαίο χώ­ρο» και θα προσελκύσει κε­ντρώους ψηφοφόρους.
     Με μεγάλο ενδιαφέ­ρον, πάντως, αναμένονται οι αντιδράσεις τόσο του πε­ριφερειάρχη Απόστολου Τζιτζικώστα όσο και του βουλευτή Κώστα Γκιουλέκα, που είχε διεκδικήσει τη δημαρχία απέναντι στον κ. Μπουτάρη.
    Θυμίζουμε ότι στο πλαί­σιο της τελευταίας ΔΕΘ οι δύο άνδρες συναντήθηκαν στη Θεσσαλο­νίκη, με τον κ. Μπουτάρη να λέει ότι «δεν εί­μαι Νέα Δημο­κρατία», αλλά να συμπληρώ­νει πως «τον κ. Μητσοτάκη τον στηρίζω, γιατί, προφανώς, είναι ο πιο καλός απ’ όλους».
    Υπογράμμισε δε πως «ο πρόεδρος έχει πολύ μεγάλη εμπειρία στη Δημόσια Διοί­κηση, ακούει με άλλο αυτί όλες τις απαιτήσεις της Το­πικής Αυτοδιοίκησης. Και έχει και τον τρόπο να φιλτράρει αυτά που πρέπει να κάνουν η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Περιφέρεια και το κράτος».

«Κοινή λογική»
Φιλοφρονήσεις επεφύλασσε και ο Κυριάκος Μητσο­τάκης, που υπενθύμισε ότι η Θεσσαλονίκη έχει μπει στο δίκτυο των 100 πιο αν­θεκτικών πόλεων. Απαντώ­ντας, μάλιστα, στα θετικά σχόλια του δη­μάρχου Θεσσα­λονίκης, ο πρό­εδρος της Νέ­ας Δημοκρατίας είπε ότι, αν και «είναι γνωστό ότι με τον δή­μαρχο προερ­χόμαστε από άλλους ιδεο­λογικούς χώρους, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να βρούμε ένα πεδίο κοι­νής λογικής. Διότι αυτό το οποίο λείπει σήμερα από τη χώρα, αυτό που λείπει κυ­ρίως από τη Δημόσια Διοί­κηση σε όλα τα επίπεδα, εί­ναι ακριβώς αυτή η κοινή λογική».
    Αυτή ακριβώς η συνά­ντηση άνοιξε τον δρόμο ώστε σήμερα πια Μπουτά­ρης και Μητσοτάκης να είναι πιο κοντά από ποτέ σε μια εκλογική συνεργασία που σίγουρα θα ξαφνιάσει πολλούς και θα συζητηθεί.

* Εφημερίδα «Δημοκρατία», 1 Απριλίου 2017, σελίδα 9.

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Λαός για τα πανηγύρια!...

Το δούλεμα πάει σύννεφο.

Πριν λίγες ημέρες αθωώθηκαν από το δικαστήριο οι μοναχοί της Μονής Βατοπεδίου, μεταξύ τους και ο ηγούμενος Εφραίμ. Όλοι τους ήταν κατηγορούμενοι για την υπόθεση της ανταλλαγής ακινήτων που διαδραματίστηκε το 2008. Τότε που ήταν πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Αλ. Καραμανλής.

Να τα πάρουμε με τη σειρά. Το 2008 ο πρωθυπουργός Καραμανλής είπε –επί λέξει- σε ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας: «…Όλα αυτά τα σκανδαλώδη που έγιναν στην υπόθεση Βατοπεδίου πλήγωσαν τους πολίτες. Είναι μια θλιβερή ιστορία που ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια. Είναι ξεκάθαρο ότι κάποιοι παρά την πνευματική τους αποστολή λειτούργησαν σε βάρος του δημοσίου, εκμεταλλεύτηκαν αδυναμίες του κράτους, ενέπλεξαν φορείς και υπηρεσίες. Προσωπικά είχα υποτιμήσει το πρόβλημα. Λάθος μου…». Αναγνώρισε έτσι την ΥΠΑΡΞΗ ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ, πολιτικού, οικονομικού και σκανδαλισμό της Κοινωνίας.

Το Μάρτιο του 2017, Ο ΙΔΙΟΣ ο Καραμανλής πανηγύρισε την αθώωση Εφραίμ, Αρσένιου και σία για το «σκάνδαλο». Μίλησε για σκευωρία, συκοφαντία, σπίλωση, υποστήριξε ότι έλαμψε η αλήθεια, ότι ταλαιπωρήθηκαν αθώοι άνθρωποι και συγκινήθηκε γιατί αυτή η απόφαση δεν πρόλαβε στη ζωή τον, φίλο, κουμπάρο και πολιτικό του συνεργάτη, τον Γιάννη Αγγέλου.

Και καλά ο Καραμανλής. Πολιτικός είναι, παπαριές λέει. Ο λαός; Οι οπαδοί του και ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας; Αυτοί κι αν είναι για λύπηση. Πανηγύριζαν το 2008 για την εντιμότητα του Καραμανλή, που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη. Πανηγυρίζουν και τώρα. Δεν υπήρχε σκάνδαλο λένε κι αυτό αποδείχθηκε περίτρανα με την απόφαση του δικαστηρίου.

Εμείς να δεχθούμε ότι η πολιτική δεν είναι το δυνατό σημείο του Καραμανλή. Δεν το ‘χει ρε παιδί μου, που λέει κι η πιτσιρικαρία. Όμως ο Καραμανλής φαίνεται να μην έχει σχέση και με την αλήθεια. Διότι αυτός ο ίδιος το 2008 αναγνώριζε το σκάνδαλο, και τις ευθύνες του, και έριχνε το ανάθεμα στους Εφραίμ, Αρσένιο και τους συνεργάτες του στην κυβέρνηση.  Αυτός σήμερα χαρακτηρίζει ανύπαρκτο το σκάνδαλο και πανηγυρίζει για την απόφαση. Μαζί του πανηγυρίζουν και οι μαλάκες!

Μην αναρωτηθείτε πότε λέει την αλήθεια ο Καραμανλής. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Ποτέ!  Απλώς είναι ένας πολιτικός της πλάκας. Δεν ήξερε τι του γινόταν τότε, ούτε έμαθε ως τώρα. Ούτε αλήθεια λέει, ούτε ψέματα. Απλώς δεν ασχολείται. Συνεχίζει την παράδοση να γίνεται πρωθυπουργός όποιος δεν λέει την αλήθεια. Όποιος δεν παρακολουθεί τα θέματα. Όποιος παρλάρει αέρα πατέρα. Ούτε αλήθεια είπε τότε, ούτε ψέματα λέει τώρα. Θέλει να τον υπολογίζουν για σοβαρό, αυτόν που δεν κατάλαβε ποτέ ότι έγινε  πρωθυπουργός.

Οι μαλάκες τότε πανηγύριζαν  για τον Καραμανλή που «…είχε το θάρρος ν’ αναλάβει την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου». Οι ίδιοι μαλάκες σήμερα πανηγυρίζουν και υποστηρίζουν ότι δεν υπήρξε σκάνδαλο. 

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

«Ποιούς Εθνικιστές;»

Θεόδωρος Καραμπέτσος, Εφημερίδα «ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ», Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 1991, στήλη «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ». 

Έν πρώτοις οφείλω μιά άπάντησι σέ κείμε­νο του κ. Θεόδωρου Χατζηγώγου πού δημοσιεύθηκε τήν περασμένη εβδομάδα στήν «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ». Ποιά ή θέσις του ΕΝ.Ε.Κ. έναντι των Ευρωπαϊκών Ε­θνικιστικών Κινημάτων μετά τήν κριτική μου, όσον άφορα τίς θέσεις τού Ράουτι, στους «ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» πρίν οκτώ ήμερες.
Είναι σαφές, πώς τά κείμενα μου εκφρά­ζουν τίς προσωπικές μου απόψεις καί δέν εί­μαι μόνον έγώ υπεύθυνος της πολιτικής γραμμής πού χαράσσει τό ΕΝ.Ε.Κ. Έγώ, απο­τελώ τό ένα τριακοστό πέμπτο τής Δ.Ε. τού κινήματος...
Νομίζω, ήταν 1984, όταν σ' ένα συνέδριο τού ΕΝ.Ε.Κ. έκανα κάποια παρέμβασι ώς παρα­τηρητής. Oί θέσεις μου ήταν ξεκάθαρες: OXΙ στήν Ε.Ο.Κ., όχι στήν έβραιοκρατούμενη ένωμένη Ευρώπη. Πρίν ένα χρόνο, στό τελευταίο συνέδριο τού ΕΝ.Ε.Κ., ώς μέλος πλέον τής Δ.Ε. εξέφρασα τίς ίδιες ακριβώς θέσεις, ελαφρά «πελεκειμένες» και χρησιμοποιώντας ηπιότε­ρη φρασεολογία. Μίλησα γιά μοναξιά σάν Έ­θνος, μίλησα γιά ενδοιασμούς καί επιφυλά­ξεις, όσον άφορα τήν ...Ευρώπη, έρμαιο τού σιωνισμού καί τής αμερικανοσοβιετικής εξαρ­τήσεως! Καμμία υποχώρησις, κανένας συμβι­βασμός στόν βωμό της Ευρωπαϊκής Εθνικι­στικής αλληλεγγύης! Βεβαίως, υπάρχουν πε­δία καί χώροι συνεργασίας, χωρίς αυτό νά προϋποθέτη έναν απαραίτητο συντονισμό α­γώνος καί δράσεως.
Άν σκεφθούμε, πώς στό ίδιο τό Ιταλικό ε­θνικιστικό κίνημα υπάρχουν αντιφατικές τά­σεις καί αλληλοσυγκρουόμενες: βλέπε «Λέγκα Λομπάρδα» διαθέτουσα ακόμη και δικό της Ευ­ρωβουλευτή! Άν σκεφθούμε τήν διένεξι τών Ιταλών Εθνικιστών μέ τούς Αύστρογερμανούς τοιούτους, έξ' αίτιας τής επαρχίας τού Τυρόλου!

Άν λάβουμε ύπ’ όψιν μας τήν διαμάχη τών Γάλλων καί Γερμανών εθνικιστών, τήν ανε­ξάρτητη γραμμή τών Ισπανών, τήν διανοήστικη τάσι τών Πορτογάλων, πιστοί στό μοντέλο Σαλαζάρ, τήν εκνευριστική θέσι τών Βρεταννών...
Συνάγεται: Ό Ελληνικός Εθνικισμός, Ιστο­ρικά καί βιολογικά ιδιόμορφος, φυσιολογικά αδέσμευτος καί ανεξάρτητος, δέν ΜΠΟΡΕΙ ποτέ νά συμπαραταχθή άνευ όρων μέ τούς λοιπούς Ευρωπαϊκούς! Όπως ακριβώς τό Έθνος μας, έτσι καί ό Ελληνικός Εθνικισμός είναι καί θά παραμείνη ανάδελφος!

Υπήρξε μεγάλη φράσι αυτή τού Σαρτζετά­κη, άσχετα άν ό παπιοκέφαλος τού «Έλεύθερου Τύπου» λοιδορεί τόν πρώην Πρόεδρο τής Δημοκρα­τίας... Αναλογίζεται κανείς, ποιά σχέσις μπο­ρεί ν' άναπτυχθή μεταξύ Ελλήνων καί Άγγλων εθνικιστών όταν οί μέν άποτίουν φό­ρο τιμής στόν Καραολή, οί δέ Άγγλοι υπερηφανεύ-ονται γιά τόν Χάρντιγκ πού κρέμασε τόν Ελληνοκύπριο; Άς μήν παίζουμε μέ τά Ίέρά καί "Οσια! Ιστορικά ανεπίτρεπτος, ό στενός δεσμός μεταξύ "Ελλήνων καί Γερμανο-Ιταλών εθνικιστών. Ό Ελληνικός Εθνικισμός έπλήγη πισώπλατα άπ' τούς άλλους δύο, σέ μιά στιγμή πού έμείς προσπαθούσαμε νά καθιερωθή ό εθνικισμός σάν υπέρτατη καί αναγ­καία διέξοδος τού Έθνους!
Τώρα, τί νά πούμε; ποιά είναι τά σημεία ε­παφής μας, πέραν τών Νατοϊκών μυρηκασμών!  Οι βλέψεις τών Ιταλών γιά τίς Ιονίους Νήσους ή ή φιλοτουρκική πολιτική τών Γερ­μανών Εθνικιστών;

Προσέξτε: Ό άνθελληνισμός τών Ευρω­παίων δέν είναι μόνο ύπόθεσις πού άφορα τούς αντίστοιχους εθνικισμούς. Παρακολου­θήστε τούς Ευρωπαίους σοσιαλιστές πώς αν­τιμετωπίζουν τό ΠΑ.ΣΟ.Κ., όταν ό Παπανδρέου υψώνει τό «μικρόσωμο» Ελληνικό ανάστημα. Παρακολουθήστε τούς Ευρωπαίους Λαϊ­κούς καί Συντηρητικούς, πού καθιστούν τόν βίο-αβίωτο στόν Μητσοτάκη, όταν προβάλλη κάποιες «τολμηρές» θέσεις! Μόλις προ­χθές, ό ομοϊδεάτης τών νεοδημοκρατών Άγγλος Πρωθυπουργός Τζών Μέητζορ, έκο­ψε τά φτερά τού Έλληνα Πρωθυπουργού ό­ταν πρότεινε περιφερειακή συνδιάσκεψι καί γιά τήν Κύπρο.

Ποιος; Τό μπόυ τής κ. Θάτσερ... Τό παιδί πού μέχρι χθες, κουνιστό καί λυγιστό κρατού­σε τον χαρτοφύλακα τής Μάργκαρετ, σήκω­σε τό ανάστημα του, έστω καί μέ προτεταμένα τά οπίσθια, μπροστά στόν "Ελληνα Κρητικό!! Ή μήπως ξεχάσατε τά ειρωνικά χαμόγελα του Ιταλού σοσιαλιστή Κράξι, καθώς ό «ομοϊ­δεάτης» του Ανδρέας Παπανδρέου διετύπωνε Έλληνικώτατες θέσεις;

Ξεχάστε λοιπόν τήν Ευρωπαϊκή αλληλεγ­γύη, είτε εντάσσεται στήν εθνικιστική «διε­θνή», είτε στήν σοσιαλιστική ή Λαϊκή. Ρομαντισμοί δέν επιτρέπονται, τουλάχιστον στους Εθνικιστές. Αφήστε τούς «άλλους» νά προσκυνούν τίς Ευρωπαϊκές Αυλές! Αυτοί, προκειμένου ν' αναρριχηθούν εκδίδουν καί τήν μάνα τους... άν χρειασθή. Γιά τήν σύζυ­γο δέν τίθεται πρόβλημα...

Ναί λοιπόν στήν συνεργασία, όχι όμως στήν σύμπνοια μέ τούς Ευρωπαϊκούς Έθνικι­στικούς φορείς.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ιερά Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ»

γράφει ο Θάνος Χερχελετζής,
εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 19 Φεβρουαρίου 2017.

Η παγωνιά που επικρατούσε στην ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης στις 27 Ιανουαρίου 2017μεταφέρθηκε στο εσωτερικό της αίθουσας του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Δικάζονταν ο ηγούμενος Μεθόδιος και μο­ναχοί της αδελφότητας της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους για το επεισό­διο με τη ρίψη μολότοφ, που εκτυλίχθηκε στο κονάκι του μοναστηριού στις Καρυές τον Ιού­λιο του 2013. Φίλοι της μονής που βρίσκονταν εκεί για να συμπαρασταθούν στους ζηλωτές μοναχούς πάγωσαν όταν άκουσαν την από­φαση του δικαστηρίου. Σύμφωνα με αυτή, ο πνευματικός ηγέτης της ιστορικής μονής οδη­γείται στη φυλακή!

Κατά πλειοψηφία, ο γέροντας Μεθόδι­ος κρίθηκε ένοχος για «ηθική αυτουργία» και ομόφωνα ένας μοναχός για «εμπρησμό», «έκρηξη», «κατοχή-ρίψη εκρηκτικών» και «οπλοχρησία». Καταδικάστηκαν με συνολι­κή ποινή κάθειρξης 20 ετών ο καθένας χωρίς δικαίωμα αναστολής. Άλλοι έξι μοναχοί κα­ταδικάστηκαν για «απλή συνέργεια» με συ­νολική κάθειρξη 10 ετών και 4 μηνών, ενώ ομόφωνα αθωώθηκαν τρείς λαϊκοί που κατηγορήθηκαν για «διακεκριμένη αντίσταση» και «οπλοφορία».
Ο γέροντας Μεθόδιος και τρείς μονα­χοί ακόμη δεν παρέστησαν στη δίκη και εκ­προσωπήθηκαν από δικηγόρο. Τις επόμενες ημέρες απόσπασμα της δικαστικής απόφασης εστάλη στο Αστυνομικό Τμήμα Καρυών, για να προχωρήσει η διαδικασία της σύλληψης του ηγούμενου και του μοναχού, που κατα­δικάστηκαν, και να ακολουθήσει η μεταγω­γή τους σε φυλακή

Η «παγωνιά» που δημιουργήθηκε όταν ακούστηκε η δικαστική απόφαση μετατρά­πηκε τα επόμενα 24ωρα σε φωτιά που πυροδότησαν οι αντιδράσεις χιλιάδων πιστών και φίλων των ζηλωτών μοναχών. Χαρακτήρισαν ην απόφαση «άδικη» και «εξοντωτική», και ξεσηκώθηκαν ζητώντας να μην εφαρμοστεί. Εκατοντάδες άνθρωποι, κρατώντας στα χέρια τους Ελληνικές σημαίες και φωτογραφίες του γέρο­ντα Μεθόδιου, συγκεντρώθηκαν στην πλα­τεία Συντάγματος και στην Ουρανούπολη, για να εκδηλώσουν τη συμπαράστασή τους προς τους διωκόμενους μοναχούς. Και σήμε­ρα, Κυριακή (σ.σ. 19 Φεβρουαρίου 2017) στις 2 το μεσημέρι, καλούν σε συγκέντρωση στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης και σε πορεία διαμαρτυρίας έως το υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης.

Όλο αυτό το διάστημα μετά την καταδίκη τους τόσο ο ηγούμενος Μεθόδιος όσο και ο μοναχός βρίσκονται στα κελιά τους μέσα στο μοναστήρι. «Μόνο νεκρούς θα μας βγάλουν από εδώ» είχε πει ο γέροντας λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της ποινής που του επιβλή­θηκε, αποκλείοντας το ενδεχόμενο να παρα­δοθεί στις Αρχές. Οι αστυνομικοί, ενώ έχουν στα χέρια τους το ένταλμα για τη σύλληψή τους, τηρούν στά­ση αναμονής και δεν επεμβαίνουν στο μονα­στήρι. Πηγές της «Κυριακάτικης Δημοκρατίας» εκτιμούν ότι οι Αρχές κρατούν αυτή τη στάση διότι Ιερά Κοινότητα και Πολιτεία επιθυμούν να διατηρηθούν χαμηλά οι τόνοι και -να μην επαναληφθούν στο Άγιον Όρος έκτρο­πα και εικόνες με μοναχούς να συμμετέχουν σε επεισόδια, όπως έχει συμβεί κατά το πα­ρελθόν.

Το ιστορικό
Πώς φτάσαμε εδώ;  Όπως επισημαίνει στην «Κυριακάτικη Δημοκρα­τία» ο Αθανάσιος Παπαγεωργίου, ιατρός-χειρουργός, πρόεδρος του Συλλόγου «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος»: «Ο σύγχρονος διωγμός που άρχισε το 1972 και κορυφώθηκε το 2002 έγινε αφορμή για να γνωρίσουμε τους σύγχρονους Διοκλητιανούς στο προπύργιο της Ορθοδοξίας Άγιον Όρος. Όλα διαδραματίζονται στο κονάκι, στο αντιπροσωπείο της μονής στις Καρυές. Το 1972 ο γέροντας Αθανάσιος (σ.σ.: τότε ηγούμενος της μονής) και οι συν αυτώ πατέρες, βλέποντας τη συνεχιζόμενη παρέκ­κλιση του τότε πατριάρχη Αθηναγόρα από την Ορθόδοξη γραμμή αποφάσισαν να διακόψουν το μνημόσυνό του. Το 2002, είχαμε τη διεκδίκη­ση του κονακίου (σ.σ.: από τη νέα αδελφότη­τα) με όργανα πρωτόγονων ενστίκτων, αστυ­νομικών μέτρων και αργότερα με βαριοπούλες να σπάζουν ξένη περιουσία και λοστούς. Στις 29 Ιουλίου 2013, στις 07:30, επιχείρησαν με σύγ­χρονα μέσα που δεν “λερώνουν” χέρια, αλ­λά πλήρωσαν τον χειριστή βαρέος οχήματος για να διεκδικήσουν και πάλι το κονάκι. Στην προσπάθειά τους να ρίξουν την πόρτα, τραυμάτισαν έναν μοναχό. Η Αστυνομία παρακολουθούσε με σταυρωμένα χέρια. Φτάσαμα στον απίθανο αριθμό των 55 δικαστηρίων και των έξι εφετείων για το θέμα της Εσφιγμένου, πάντα με τα ίδια κατηγορητήρια κάθε φορά, μέχρι το τελευταίο στις 27 Ιανουαρίου 2017, με την εσχάτη των ποινών για τον γέροντα Μεθόδιο.»

Ο ηγούμενος της αδελφότητας της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, ο αρχιμανδρίτης Μεθόδιος, σχολιάζοντας την εξοντωτι­κή ποινή που του επιβλήθηκε από το δικαστήριο, τόνισε:  «Μας διώκουν γιατί θέλουμε να κρατήσουμε την πίστη μας. Ο ΔΙΩΓΜΟΣ αυτός είναι διωγμός πίστης. Μας διώκουν επειδή θέλουμε να κρατήσουμε ανόθευ­τη την πίστη όπως ακριβώς μας την άφησαν οι Πατέρες. 

Αμέσως μετά την εκλογή μου το 1999, έστειλαν τελεσίγραφο από την Ιερά Κοι­νότητα να εγκαταλείψουμε το μοναστήρι. Προσφύγαμε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που αποφάσισε ότι είναι αναρμόδιο να δικάσει το θέμα. Οι διωγμοί κορυφώθηκαν το 2005, όταν ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και η Ιερά Κοινότη­τα, εντελώς παράνομα, διόρισαν νέα αδελφότητα. Διαρκώς οι μοναχοί της παλιάς αδελφότητας σέρνονται στα δικαστήρια, ενώ το μοναστήρι αποκλείστηκε και δεν είχε πρόσβαση σε φάρμακα και τρόφιμα. Συνέχεια μας εγκαλούν. Λένε ότι δεν υπα­κούμε στους νόμους. Είμαστε Αγιορείτες μονα­χοί και δώσαμε υπόσχεση για την πίστη μας, δώ­σαμε υπόσχεση στον Θεό. Βρίσκομαι στο μονα­στήρι 46 χρόνια, πώς είμαι καταληψίας; Στο μοναστήρι δεν ήρθαμε σαν ομάδες για να κάνουμε κατάληψη. Το μονα­στήρι είναι η πνευματική μας πατρίδα και δεν θα το εγκαταλείψουμε. 

Το 2013, με εντολή της νέας αδελφότη­τας, έγινε επίθεση στο κονάκι. Πήγαν με ένα σκαπτικό μηχάνημα να γκρεμίσουν την πόρτα, ενώ πίσω βρίσκονταν πατέρες. Θεώρησαν πως μοναχός τούς πέταξε μολότοφ για να τους κάνει κα­κό. Αυτό είναι ψέμα. Κατηγορούν εμένα ως ηθικό αυτουργό, ενώ βρισκόμουν τότε στο μοναστήρι. Επειδή θέλαμε να φυλάξουμε τον τόπο μας, μας επέβαλαν ποινή εξοντωτική. Να υπακούσουμε στον νόμο, όταν ο νόμος αυτός είναι σύμφωνος με τους νόμους του Αγί­ου Όρους και των Πατέρων τη Εκκλησίας. 

Δεν μπορεί η διαμάχη που έχουμε με τον Πατριάρχη, ο οποίος για εμάς είναι αιρετικός, να μετατρέπεται σε ποινή κάθειρξης χωρίς δικαίωμα αναστολής και σε άλλους, που κάνουν εγκλήματα, να μην επιβάλλεται καμία ποινή Δεν μπορούμε να δε­χθούμε τις ποινές χωρίς ένσταση, τις θεωρούμε άδικες. Οι δικαστές εξάντλησαν όλη την αυστη­ρότητα πάνω σε εμάς, που το μόνο έγκλημα που κάναμε είναι να υπηρετούμε τον Θεό και την πα­τρίδα, και δεν ανεχόμαστε να μας ξεπουλάνε την πίστη. Θέλουν να μας βγάλουν από τη μέση για να καταργήσουν το άβατο του Αγίου Όρους. Λέμε σε όλους πως το Άγιον Όρος είναι η πνευματική μας πατρίδα και δεν έχουμε σκοπό να αναχωρήσου­με από αυτή Χάρηκα όταν άκουσα την ποινή που μου επιβλήθηκε, η χάρη του Θεού μας ενδυνα­μώνει να υπομείνουμε τους διωγμούς με χαρά».

Θα αποτύχει το πραξικόπημα των Media κατά του Προέδρου Τραμπ!

(γράφει* ο Νίκος Σταματάκης, διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, διεθνολόγος και επιχειρηματίας**).

              Μόλις 24 μέρες από την ορκωμοσία του προέδρου Τραμπ βρίσκε­ται σε εξέλιξη μία πρωτοφα­νής κίνηση υπονόμευσής του, που τις τελευταίες ώρες έχει μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο είδος πραξικοπήματος. Δεν πρόκειται για κάποια ανοι­χτή απόπειρα υφαρπαγής της εξουσίας από τις ένοπλες δυ­νάμεις και τις δυνάμεις ασφα­λείας, των οποίων η υποστή­ριξη προς τον νέο πρόεδρο είναι συμπαγής. Πρόκειται μάλλον για κινήσεις στο πα­ρασκήνιο του «κατεστημένου των Δημοκρατικών» (δυστυ­χώς με την απαράδεκτη προ­τροπή του αποχωρήσαντος προέδρου Ομπάμα), συνεργαζόμενου με συστημικά στοιχεία του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Αιχμή του δόρατος και κινητήρια δύναμη του επιχειρούμενου πραξι­κοπήματος είναι τα «εκπορ­νευμένα» συστημικά αμερι­κανικά ΜΜΕ, τα ίδια ΜΜΕ τα οποία είχαμε προεκλογι­κά καταγγείλει για αντιδημοκρατικές έως φασίζουσες, γκεμπελικές τάσεις...
      Αλλά ας δώσουμε παρα­δείγματα αυτής της επιχείρη­σης διαστρέβλωσης των ειδή­σεων.

          Όλη αυτή η κίνηση ξεκί­νησε από την κατασκευα­σμένη ειδησεογραφία συστημικών Μ.Μ.Ε., με πρώτη την προπαγανδιστική φυλλάδα «ΝΥ Τάιμς», που ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΚΑΝΕ­ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΣΤΟΙ­ΧΕΙΟ κατηγόρησαν τον Μ. Φλιν και άλλα (χωρίς να τα ονομάσουν) μέλη του περί­γυρου του προέδρου Τραμπ για ανάρμοστες επαφές με την κυβέρνηση της Ρωσίας και για δήθεν «υπόσχεση» για ελάφρυνση των κυρώσε­ων εναντίον της. Και επανα­λαμβάνουν τις υποψίες (ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΧΩΡΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ) ότι η Ρωσία παρενέβη στις πρόσφατες αμε­ρικανικές εκλο­γές. Αλλά από μόνη της η όποια συζήτηση αυ­τή δεν αποτελεί επιλήψιμο στοι­χείο (η παραίτη­ση Φλιν σχετί­ζεται με την απόκρυψη στοι­χείων από τον αντιπρόεδρο Πενς και ίσως και άλλα ζητή­ματα που δεν έχουν γίνει ακό­μα γνωστά). Και τα περί ρω­σικής παρέμβασης στις εκλο­γές είναι παντελώς αναπόδει­κτα. .. Αλλά με τη δημιουργία θορύβου κατάφεραν να δημι­ουργήσουν εντυπώσεις και να ποδηγετήσουν τον δημόσιο διάλογο.
         Και ενώ οι ίδιοι δεν συνη­θίζουν να παρουσιάζουν απο­δεικτικά στοιχεία, όταν πρό­κειται για τους αντιπάλους τους απαιτούν χειροπιαστές αποδείξεις. Παράδειγμα, ο απαράδεκτος Τζορτζ Στεφανόπουλος, ο οποίος την περα­σμένη Κυριακή στο πρόγραμ­μά του στο δίκτυο ABC «This Week», συζητώντας με τον προεδρικό σύμβουλο Στίβεν Μίλερ για το θέμα της απάτης στις εκλογές, απαίτησε στοι­χεία για τις σχετι­κές καταγγελίες. Τι κι αν όλοι γνω­ρίζουμε ότι σε κα­νένα εκλογικό κέ­ντρο των ΗΠΑ δεν απαιτείται ταυτότητα για την ψήφο; Τι κι αν είναι ευρέως γνωστό ότι υπάρ­χουν άπειρες διπλοεγγραφές σε εκλογικούς καταλόγους; Τι κι αν κάποιες πολιτείες παρα­χωρούν το εκλογικό δικαίωμα ταυτόχρονα με την άδεια οδηγήσεως, την οποία όμως χορη­γούν και σε παράνομους μετα­νάστες; Όλα αυτά είναι γνω­στά, αλλά ο Στεφανόπουλος ήθελε αποδείξεις...
            Παράλληλα, το σύστη­μα των Δημοκρατικών επιβραδύνει αδικαιολόγητα την επικύρωση του υπουρ­γικού συμβουλίου του προέ­δρου Τραμπ... Σπουδαίο παράδειγμα, η με δυσκολία επικυρωθείσα υπουργός Παιδεί­ας κυρία Ντεβός, στην οποία υπήρξε σφοδρή αντίδραση από τα συνδικάτα των εκπαι­δευτικών, επειδή είναι πρω­τεργάτης της απελευθέρω­σης των δημόσιων σχολείων. Πώς γίνεται αυτή η απελευ­θέρωση; Οι φτωχότερες τά­ξεις έχουν εδώ και χρόνια το δικαίωμα να λαμβάνουν το ποσό της δημόσιας δαπάνης που αντιστοιχεί στο/α παιδί/ά τους (μερικές χιλιάδες δο­λάρια) και το/τα εγγράφουν σε ιδιωτικά σχολεία (charter schools). 

         Ήδη σε φτωχές πε­ριοχές των μεγαλουπόλεων, όπου συνήθως κυριαρχούν οι Δημοκρατικοί, είναι ορ­μητική η τάση φυγής από τα δημόσια σχολεία, όπου δεν υπάρχει δικαίωμα απόλυσης των αποτυχημένων δασκά­λων. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Ν. Υόρκη 4.000 τέ­τοιοι «άχρηστοι» δάσκαλοι, επειδή δεν είναι νομικά δυ­νατόν να απολυθούν, παρο­πλίζονται πλήρως αμειβόμενοι και παρουσιάζονται κα­θημερινά για να αργοσχολήσουν σε ειδικές αίθουσες (τα περίφημα rubber rooms). Το ετήσιο κόστος για τους φο­ρολογούμενους ανέρχεται σε πολλές δεκάδες εκατομμύ­ρια δολάρια... Τα διδασκα­λικά συνδικάτα αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του Δημοκρα­τικού Κόμματος και η ήττα τους -μαζί με την αφύπνιση των ψηφοφόρων των μεγαλουπόλεων- απο­τελεί θανάσιμο κίνδυνο για τους «κρατιστές» Δη­μοκρατικούς...
            Πολλοί πα­ρατηρητές έχουν ήδη σημειώσει ότι στελέχη του συστήματος που ελέγχουν τους θεσμούς της εξουσί­ας και τον κρατικό μηχανι­σμό -και ειδικά τη δικαστι­κή εξουσία και τις μυστικές υπηρεσίες- έχουν εργολα­βικά αναλάβει το έργο της υπονόμευσης. Ήταν, για πα­ράδειγμα, πρωτοφανής η δι­αρροή λεπτομερειών των τηλεφωνικών συνομιλιών του Αμερικανού προέδρου με ηγέτες άλλων κρατών. Απαράδεκτη επίσης η παρέμβα­ση κάποιων δικαστηρίων στο προεδρικό διάταγμα για το Μεταναστευτικό Και επειδή η ανάληψη της εξουσίας από τα στελέχη της νέας κυβέρνη­σης καθυστερεί, το «αντάρ­τικο» του προηγούμενου συ­στήματος βρίσκει έδαφος να συνεχίζει.
     Πόσο λοιπόν θα διαρκέσει αυτό το περίεργο πραξικόπη­μα και πόσο επιτυχημένο θα εί­ναι; Θα είναι βραχύβιο, καταλήγοντας σε «μπούμερανγκ» για τους συστημικούς δράστες του. Ήδη σήμερα ο πρόεδρος Τραμπ κυριολεκτικά εκτέλεσε εν ψυχρώ τους βασικούς εκπροσώπους των συστημικών ΜΜΕ σε εκτεταμένη συ­νέντευξή του... Χρησιμοποίη­σε την ίδια μέθοδο που αποδεί­χτηκε νικηφόρα στην προεκλο­γική περίοδο, περνώντας στην αντεπίθεση και αναποδογυρί­ζοντας τα επιχειρήματα των διεφθαρμένων και ιδεολογικά φανατισμένων δημοσιογρά­φων. Για ακόμα μία φορά οι αντίπαλοι υποτιμούν το «φαι­νόμενο Τραμπ», μη έχοντας λάβει το μάθημά τους. Ξεχνούν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ασυναγώνιστος όταν κα­ταλάβει τι ακριβώς παιχνίδια παίζονται γύρω του και περά­σει στην αντεπίθεση. Πόσες φορές το είδαμε προεκλογι­κά; Αμέτρητες.

           Αμέσως μετά  θα προχωρήσει στην αυ­τονόητη αντίδρα­ση εναντίον κάθε πραξικοπήματος: Θα μιλήσει κατευ­θείαν στον λαό, με την πρώτη μεγάλη ανοιχτή συγκέντρω­ση να έχει ήδη προγραμμα­τιστεί στην πόλη Μελβούρ­νη της Φλόριντα. Και θα έχει μεγαλύτερη επιρροή απ’ ό,τι είχε προεκλογικά, επειδή δι­αθέτει ένα πανίσχυρο όπλο, το λεγόμενο «προεδρικό με­γάφωνο».
     Ο λαός είναι με το μέρος του. Ακόμη και εκείνοι που δεν τον ψήφισαν αντιλαμ­βάνονται ότι του οφείλεται ο σεβασμός που αρμόζει στο αξίωμα και ότι πρέπει να του επιτραπεί το δη­μοκρατικά αυ­τονόητο, δηλαδή να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Οι περισσότεροι είναι διατεθειμέ­νοι να παραβλέψουν τα στραβοπατήματά του και να του δώσουν άνετη περίοδο προ­σαρμογής. Η συνειδητή επι­λογή του λαού ήταν υπέρ ενός προέδρου «μη επαγγελματία» και «εκτός συστήμα­τος» και ήταν σοφή. Ήδη η δημοτικότητα του προέδρου Τραμπ ξεπέρασε το 55%...

* Εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 19 Φεβρουαρίου 2017, σελίδα 36.
** Ο κύριος Νίκος Σταματάκης ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.


 
ΕπιστροφήTop